Ορθοπεταλιά, ναι αλλά με ποδήλατο

Ενδεικτικός ο τίτλος στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» «Ορθοπεταλιά μετά το Eurogroup», αλλά και διαρκής. Καθώς ήδη συμπληρώθηκαν έξι χρόνια (8 και 10 Μαΐου 2010) από την υπογραφή των πρώτων μνημονιακών κειμένων, που τα έλεγαν Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης (με ευρωζώνη κ.λπ.) και Διακανονισμό Χρηματοδότησης (με ΔΝΤ).

Διαρκής ο τίτλος, διότι, έξι χρόνια τώρα, άλλο δεν κάνουμε από ορθοπεταλιά∙ ακόμα και στον κατήφορο, γιατί για ίσιωμα ούτε λόγος.

Και ναι μεν να την κάνεις την ορθοπεταλιά, θέλοντας και μη θέλοντας, αλλά να έχεις και μια εγγύηση ότι από κάτω υπάρχει ποδήλατο, και να μην κινείς τα πόδια σε ρυθμό πεταλιάς, αλλά στον αέρα, ανυποψίαστος ότι αεροβατείς άνευ ποδηλάτου. Προπαντός, σε περίπτωση που πάνε καλά τα πράγματα και θέλεις και κάπου να ξεκουραστείς –να πάρεις και μιαν ανάσα βρε αδερφέ, μετά από έξι χρόνια ορθοπεταλιάς–, να έχει μείνει στο ποδήλατο η σέλα.

Διότι αν –μέσα στα διάφορα εμπροσθοβαρή και πισώβαρα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που κάθε τρεις και λίγο μάς προσαρμόζουν– έχει φύγει και η σέλα, και εκεί που πάμε να ξεκουραστούμε μια στάλα, αντ’ αυτού καθίσουμε στον άξονα…

…Τότε, ανάμεσα στα πρωτογενή πλεονάσματα και τους διάφορους… παγοκόφτες που κουβεντιάζουμε, φρόνιμο είναι να προσθέσουμε και ικανές ποσότητες… petrolatum, ελληνιστί γέλη πετρελαίου, κοινώς βαζελίνη. Διότι επικάθισις επί καθέτου άξονος άνευ γέλης πετρελαίου πόρρω απέχει της δημοσιονομικής προσαρμογής, εγγίζουσα ανατομικήν προσαρμογήν δημωδώς αποδιδομένη με το επίρρημα στριμόκωλα.

Ινα μη εκταθώ εις άλλας αναγωγάς και αναφοράς εκ της εν γένει ανατομίας –και δη αυτής κάτωθεν της υπογαστρίου χώρας– προσηρμοσμένας εις τας απαιτήσεις οικονομίας τε, κοινωνιολογίας και πολιτικής, όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και ο μόνος τρόπος να αντιδράσεις και να ξεσπάσεις είναι να καταφύγεις σε εκφράσεις και υπαινιγμούς που απαγορεύονται στις εκκλησίες και δεν επιτρέπονται στις καθωσπρέπει οικογένειες!