– Ναι; Ποιος είναι;
– Γιατί; Ποιος χτύπησε;
– Δεν άκουσες;
– Μα μόνο εσύ είσαι εδώ.
– Κι εσύ ποιος είσαι τότε;
– Ποιος θέλεις να είμαι;
– Εγώ είσαι;
– Εσύ είμαι.
– Κι εγώ ποιος είμαι;
– Ποιος θέλεις να είσαι;
– Μπορώ να είμαι όποιος θέλω;
– Πλέον ναι. Δες είδες τη Ζωή;
– Τη Ζωή; Και η ζωή; Πώς να γίνω αυτό που θέλω στη δική μου ζωή;
– Ξέρεις ποιος θέλεις να είσαι;
– Ποιος… να είμαι; Μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Να κοιτάζω τη Γη από ψηλά, να αγγίζω τ’ άστρα. Μετά πήγα σχολείο και είδα τους δασκάλους μου, νέους στο χωριό, να μην μπορούν να βρουν σπίτι να μείνουν, να μην τους φτάνει ο μισθός να ζήσουν, να τους περνάνε πειθαρχικό επειδή έλαβαν μέρος σε απεργία (σ.σ. πάνω από 2.000 εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε διαδικασία πειθαρχικών διώξεων και έχουν καθαιρεθεί πάνω από 30 διευθυντές/τριες Δημοτικών και Νηπιαγωγείων, λόγω της συμμετοχής τους στη νόμιμη απεργία που είχε κηρύξει η Διδασκαλική Ομοσπονδία πριν από λίγους μήνες.
Η κυβέρνηση καταπατά το δικαίωμα των εκπαιδευτικών να συμμετέχουν σε κατοχυρωμένες συλλογικές μορφές αγώνα. Το υπουργείο Παιδείας στοχοποιεί πρώτα τους νεοδιόριστους και προχωρά στους μόνιμους). Οπότε αποφάσισα να γίνω δικαστής, να τους κλείνω όλους φυλακή ώστε να μην έχουμε ποτέ σχολείο! Μετά είδα τους γονείς μου να δουλεύουν όλη μέρα κι όλη νύχτα για να περάσω εγώ στο Πανεπιστήμιο. Αλλά και πάλι δεν έφτανε, γιατί ξαφνικά η τράπεζα ήταν έτοιμη να μας πάρει το σπίτι, για κάτι χρέη που, όπως έλεγε ο πατέρας μου, δεν θα είχε αν ζούσαμε σε κράτος που δεν έκλεβε.
Οπότε αποφάσισα να γίνω διευθυντής τράπεζας, ώστε να μην αφήνω τα κράτη να κλέβουν σπίτια. Μετά πήγα Πανεπιστήμιο – είδα καθηγητές που προσπαθούσαν να μας εξηγήσουν τα τι και τα πώς και πρυτάνεις να στέλνουν αστυνομικούς να μας καθορίσουν τα γιατί και τα επειδή μας. Είδα κι έναν φοιτητή, που επειδή έγραψε ένα σύνθημα υπέρ της Παλαιστίνης, καταγγέλθηκε (σ.σ. από τον κοσμήτορα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου) και καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση. Η ποινή είναι εξαγοράσιμη, που σημαίνει πως το παιδί πρέπει να βρει μερικές χιλιάδες ευρώ, αν δεν θέλει να πάει φυλακή… επειδή ήθελε να μη σκοτώνονται άλλα παιδιά. Οπότε αποφάσισα να γίνω υπουργός Παιδείας και να μην αφήνω παιδιά με στολές να δέρνουν παιδιά με βιβλία και προπεθαμένους ανθρώπους με μπλε γραβάτες να φυλακίζουν νεότερους ανθρώπους με πολύχρωμα ρούχα και κάτι καρπούζια στα μπλουζάκια τους.
Μετά έγινα ο ίδιος δάσκαλος, αλλά αντί για σχολεία και τάξεις που τα παιδιά μπορούν να μάθουν και ν’ αναπνεύσουν, είδα την κυβέρνηση να δίνει έξι εκατομμύρια ευρώ (που αντιστοιχούν στην πρόσληψη 7.000 εκπαιδευτικών ή στην αύξηση των μισθών όσων ήδη υπάρχουν) ώστε να μάθουν τα παιδιά να χρησιμοποιούν… τα χέρια τους: δύο εκατομμύρια για μεταλλικά παρτέρια, γλάστρες, φτυαράκια, σπόρους και ποτιστήρια και τέσσερα εκατ. για κλωστές, βελόνες, κεντήματα και τροχούς κεραμικής! Οπότε αποφάσισα να γίνω κηπουρός, που πουλάει και κλωστές πλεξίματος, ώστε να βοηθάω καλύτερα τα παιδάκια απ’ ό,τι μου επέτρεπαν να τα βοηθάω ως δάσκαλος. Αλλά μετά είδα σχολεία να πέφτουν – στην κυριολεξία: στην Ηγουμενίτσα έπεσε το ταβάνι λίγο πριν μπουν τα παιδιά για μάθημα. Στη Σάμο, την Κεφαλονιά και το Αρκαλοχώρι τα παιδιά κάνουν ακόμα μάθημα σε κοντέινερ.
– Τελικά; Εγινες αυτός που είσαι;
– Τελικά, είμαι αυτό που έγινα. Ενας που ακόμα βλέπει και ακούει. Και έμαθε να μη μιλάει.
– Καλά σε βρίσκω. Δεν νομίζω να θέλεις κάτι άλλο…
– Να θέλω… θέλω… αν θα μπορούσα να θέλω… αλλά και πάλι… Ναι. Θέλω. Τις αισθήσεις μου όλες πίσω!
– …
– Πού πήγες;
– Error 404. Σφάλμα συστήματος.
-320x213.jpg)
