Κάτι που ούτε που θα το φανταζόμουν. Ηξερα έως τώρα τα (άκακα) νερόφιδα ποταμών και λιμνών· του γλυκού νερού. Οτι θα κολυμπούσε και μάλιστα στη θάλασσα μια (κακίστρω) οχιά, ακόμα και να το έβλεπα, δεν θα το πίστευα. Το έμαθα φέτος στο Πήλιο· μάλιστα, οι εντόπιοι απορούσαν πώς δεν το γνώριζα! Λαϊκή παράδοση, άλλωστε, θέλει την οχιά να διασταυρώνεται στην ακτή με τη φιδόμορφη σμέρνα!
Ο Νίκανδρος Κωλοφόνιος στα «Θηριακά» (ποίημα, 2ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει: «Η σμέρνα βγαίνει έξω στη γη, φωνάζει και φοιτά δίπλα στο φίδι, όπως οι εραστές…». Η τελευταία δοξασία έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας στη Λέσβο. Τοπικός θρύλος λέει πως κάποια δυσοίωνη πανσέληνο οι σμέρνες βγαίνουν στη στεριά και ζευγαρώνουν με τα φίδια. Δοξασία που ο Καββαδίας έκανε στίχο: «…Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία (…)/ το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα…».
Μια-δυο μέρες μετά τη… διαφώτιση περί αμφιβίων και ερωτικών όφεων συνάντησα, ντάλα μεσημέρι, οχιά προ των πυλών της επαύλεώς μου. Προπορευόταν και ήμουν ήσυχος. Μόνο που τα φίδια… δεν ακούνε, νιώθουν κραδασμούς. Το εν λόγω ήταν και ηλίθιο, έκανε μεταβολή και, ενώ το είχα μπροστά μου, βρέθηκε απέναντί μου. Φορούσα κοντό παντελόνι και πέδιλα! Τα χρειάστηκα! Σήκωσε το κεφάλι, όπως οι κόμπρες στο σουραύλισμα του φακίρη. Τα χρειάστηκα ακόμα περισσότερο. Τραβήχτηκα στην άλλη άκρη του δρόμου (περί τα δυο μέτρα φάρδος ο δρόμος).
Ούτω διασταυρωθήκαμε από απόσταση ασφαλείας αμφοτέρων και με «σιωπηρή συμφωνία» επιζήσαμε και οι δυο!
Εναν μήνα μετά, βλέποντας από το Πήλιο την Εύβοια να καίγεται, σκεφτόμουν ποια τύχη να είχαν, κοντά σε όλα τα ζώα του φλεγόμενου δάσους, και τα φίδια. Πόσα να πρόφτασαν άραγε να φτάσουν ώς τη θάλασσα και να πέσουν στο νερό!
