Για κει τραβάμε όπως φαίνεται. Προς ένα take away που θα πουν οι πολίτες του κόσμου στις κυβερνήσεις. Και θα το πουν, είτε συντεταγμένα, με εκλογές που θα αναγγελθούν ήρεμα, διότι δεν πάει άλλο, είτε ασύντακτα, πάλι με εκλογές, αλλά εσπευσμένες, μετά από γεγονότα άγρια. Και δεν αναφέρομαι ειδικά στην ελληνική κυβέρνηση, που θέλουμε – δεν θέλουμε, δική μας είναι, την υφιστάμεθα, την παρακολουθούμε και την αξιολογούμε ένα χρόνο τώρα στο κρίσιμο θέμα αντιμετώπισης του κορονοϊού. Προσωπικά, την αξιολογώ αρνητικότατα, άλλοι την έχουν στο «έτσι κι έτσι», άλλοι πάλι θεωρούν ότι έκανε και κάνει το καλύτερο που μπορούσε. Ανθρωπο πάντως που να της βάζει άριστα, δεν γνώρισα ακόμα.
Δεν αναφέρομαι, επομένως, ειδικά στην ελληνική κυβέρνηση. Οι πιο πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και των εταίρων μας, της Ευρώπης των «27», και των λοιπών χωρών της Γηραιάς Ηπείρου (που σαν να παραγέρασε νομίζω), με τα «κορονοϊκά» δεν τα πήγανε και πολύ καλά. Τώρα δε, που μπήκανε στον χορό και τα εμβόλια, μάλλον στέλνουν πελατεία στους αρνητές της πανδημίας, παρά αρθρώνουν πειστικό λόγο, ενισχυμένο με χειροπιαστά δείγματα έργων. Ενδεικτικά, ο περίεργος, πρόσφατος, «αποκλεισμός» από τα κοινοτικά εμβόλια της Βόρειας Ιρλανδίας, που ασφαλώς χρεώνεται στην πρόεδρο της Eυρ. Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Για την οποία… ανέμενα τύχη ανάλογη του παλαιού προκατόχου της, Ζακ Σαντέρ, το 1999, που παραιτήθηκε… αποπεμφθείς.
Οι πιο πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (μη μετακινηθούμε και σε άλλες ηπείρους, δεν μας δίνουν και καθαρές πληροφορίες, είναι οι διάφοροι αποκλεισμοί μες στον αποκλεισμό του Covid, όλοι κρύβουν και κρύβονται…) παρακαλάνε να πάνε συντεταγμένα σε εκλογές, μήπως και τις ξανακερδίσουν. Γιατί αυτό κυρίως τις ενδιαφέρει. Αν προτάσσανε τη δημόσια υγεία και βάζανε δεύτερες τις εκλογές. Θα ζούσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Τώρα μας παραμυθιάζουν…
