Ανθρωποι που μένουν ανεξίτηλοι

Χριστούγεννα. Στο οικογενειακό μας τραπέζι με πληροφόρησαν οι ανιψιές μου ότι την παραμονή πέθανε ο φίλος ηθοποιός Γιώργος Μοσχίδης, στα 87 του. Γνωριμία μου και αυτός, από τον συνθέτη Βασίλη Δημητρίου, που συνεχίστηκε. Ηταν τακτικότατος αναγνώστης μου, από την Ελευθεροτυπία ακόμα. Συνέχισε και στη Συντακτών, μέχρι σχετικά πρόσφατα, κανα- χρόνο, που είχα, τελευταία φορά, νέα του. Μου είχε δώσει και κάποιες ιδέες για χρονογραφήματα.

Δυστυχώς δεν τον επισκέφτηκα, όπως του είχα υποσχεθεί. Εμενε και κοντά· στη Χατζηγιάννη Μέξη, πίσω από το Χίλτον, δέκα λεπτά από το σπίτι μου! Ηθοποιός, πιστεύω, από τους πολύ καλούς. Καβαλιώτης, ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, σε μπουλούκι. Τον παρακολούθησα αρκετές φορές. Ιδίως στις αξέχαστες αριστοφανικές εμφανίσεις του, ζευγάρι αξεπέραστο με τον φίλο του (αργότερα και φίλο μου) Γιώργο Μιχαλακόπουλο.

Κοινή χημεία, μεγάλη αγάπη και ιδιαίτεροι κώδικες μεταξύ τους. Στις ιδιωτικές συντροφιές μας ήταν χάρμα οι «κόντρες» τους· ρεσιτάλ· ο ένας έκοβε, ο άλλος γάζωνε! Αυτόν σκέφτηκα, τον Μιχαλακόπουλο, αμέσως μόλις πληροφορήθηκα το δυσάρεστο για τον φίλο του· έτσι μου ’ρθε να του τηλεφωνήσω και να τον συλλυπηθώ. Τι θα πει «οικείος»! Υπάρχουν, ευτυχώς, αρκετοί μη «οικείοι» γύρω μας, που χαίρονται ή λυπούνται κοντά μας, με μας και για μας, περισσότερο από «οικείους».

Βιβλιόφιλος και βιβλιοφάγος, ιδίως δοκίμιο, ποίηση και παλιές εκδόσεις, θαμώνας παλαιοβιβλιοπωλείων. Εξαίρετος αφηγητής, χιουμορίστας, ωραίος «γκρινιάρης», ευγενής, κομψός, ακριβο-καλοντυμένος (γιατί είναι κάτι φιγουρατζήδες που ντύνονται ακριβά για να μοστράρουν το κακό τους γούστο), λάτρης γυναικών. Απέκτησε μία κόρη, από όσο γνωρίζω, που ήταν συμμαθήτρια μιας από τις ανιψιές μου στο Λύκειο. Γιορτάσαμε μαζί μια Πρωτοχρονιά μεσημέρι στο σπίτι μας. Ολιγομελής συντροφιά. Δέσποζε! Από τους ανθρώπους που μένουν ανεξίτηλοι, που χαίρεσαι που τους γνώρισες.