Περπατώντας στη βροχή σαν σε ταινία

Ο σημερινός τίτλος είναι περίπου δανεισμένος από το χολιγουντιανό φιλμ «Τραγουδώντας στη βροχή» («Singing in the Rain», 1952), από τα καλύτερα μιούζικαλ από καταβολής είδους. Το έχω δει έξι-εφτά φορές (σε αίθουσες, δεν θυμάμαι πόσες στην τηλεόραση), κυρίως για το απαράμιλλο χορευτικό στη βροχή με τον Τζιν Κέλι (του ίδιου οι χορογραφίες και, από κοινού με τον Στάνλεϊ Ντόνεν, η σκηνοθεσία).

Από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, με θυμάμαι να μ’ αρέσει να περπατάω στη βροχή· όχι να τραγουδάω, όπως ο Τζιν Κέλι, πάντως να σφυρίζω. Γνωρίζω τους στίχους από τα περισσότερα ελληνικά τραγούδια που περιέχουν τη λέξη βροχή. Και γελούσα από παιδί. Γελάω ακόμα όποτε ακούω –σπανιότατα έως καθόλου τώρα πια– το στίχο «Τώρα βρέξε όσο θες, είναι τόσο συμπαθές…» από ομότιτλο, σχεδόν ξεχασμένο, ρομαντικό τραγούδι· 1952. Μίμης Κατριβάνος, μουσική, Κώστας Κιούσης, στίχοι, Εύα Στυλ – Σταύρος Παρούσης, τραγούδι.

Τόσο με συνεπαίρνει η βροχή που, μεγάλος πια, είχα επινοήσει τη «θεωρία» ότι τη μέρα που γεννήθηκα, στο «Ελενα», παρότι ήταν Δεκέμβριος, είχαν οι νοσοκόμες ξεχάσει ανοιχτό το παράθυρο κι έβρεχε καρεκλοπόδαρα! Ετσι κόλλησα ισόβια… βροχήτιδα. Τη Δευτέρα το πήρα αψήφιστα που λένε. Το δελτίο πρόβλεπε (και) βροχή, αλλά βγήκα ξημερώματα για περπάτημα, βέβαιος ότι δεν…

Πλησιάζοντας το Μοναστήρι (Καισαριανής), ενώ βρεχόμουν κανονικότατα, συναντήθηκα με τον Απόστολο (καθηγητής, πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο μέσω Υμηττού). «Εχω ομπρέλα στο πίσω κάθισμα. Πάρ’ την!»… πρόσταξε. «Ο βρεγμένος βροχή δεν φοβάται!»… αντιστάθηκα. Το παροιμιώδες επιβεβαιώθηκε στην επιστροφή πανηγυρικά: Δρομέας με υποδήματα σπορτέξ δίχρωμα (κίτρινο/φιστικί), μαύρο σορτσάκι και κόκκινο τζόκεϊ έτρεχε στη βροχή άνευ ετέρου ενδύματος πλην των περιγραφέντων. Οπως τον γέννησε η μάνα του. Μπορεί και Δεκέμβριο στο «Ελενα»…