Κοιτάζω το χέρι μου. Το εσωτερικό της παλάμης μου. Πανάθεμά με κι αν καταλαβαίνω. Μου τη «διάβασε» ένας φίλος Θιακιός πρόσφατα. Είδε, είπε, ξαναείδε. Τρεις νευρώσεις μού βρήκε, μεταξύ άλλων. Τρεις και χίλιες δεκατρείς βλέπω εγώ κάθε μέρα. Και άλλες τόσες την επόμενη. Οχι στην παλάμη μου. Από μέσα προς τα έξω μου και τούμπαλιν. Πέφτω πάνω τους, σκοντάφτω και τρώω τα μούτρα μου. Ξημερώνει και φτου κι απ’ την αρχή. [Τουλάχιστον με αποφεύγουν (και) τα κουνούπια!]
Γεμάτος νευρώσεις είναι και ο εγκέφαλός μας. Της ακολασίας γίνεται εκεί πάνω (ή εκεί μέσα – όπως το βλέπει κανείς). Δακτύλιοι, κύκλοι, τετράγωνα και διακλαδώσεις. Σημειωτόν βαδίζουμε ανάμεσά τους, προσέχοντας, καθώς φανάρια δεν υπάρχουν, μη μας κόψει καμιά αναπάντεχη σκέψη. Μη αναμενόμενη.
Κάπως έτσι δεν συμβαίνουν τα πράγματα; Γίνονται σαν από μόνα τους, εκεί που δεν τα περιμένεις. Να πολεμάει ο γονιός σου για την πατρίδα και μετά εσύ να γίνεσαι χαφιές της χούντας. Να ανασταίνεσαι με τα διδάγματα του Λένιν και μετά να μου κάνεις «σχολιασμό» στο δελτίο του ΣΚΑΪ. Να δηλώνεις αριστερός και στην καθημερινότητά σου η ηθική να απέχει παρασάγγας από τις πράξεις σου.
Τα πλεονεκτήματα ποτέ δεν με ενδιέφεραν. Ούτε τα ηθικά ούτε τα ανήθικα. Οποιος έχει καλή ζυγαριά, ας κλέψει στο ζύγι να τελειώνουμε. Εμένα με ενδιαφέρουν οι νευρώσεις. Και οι νευρώνες που τις δημιουργούν. Ούτε τις μεν ούτε τους δε είμαστε ακόμη σε θέση να ελέγξουμε. Παρ’ όλα αυτά, νιώθουμε κυρίαρχοι μες στην παντοδυναμία μας. Εξω από το κεφάλι μας, φυσικά. Γιατί μέσα του, δεν μας παίρνει…
Συφοριασμένα κουνούπια! Το να μην υποφέρεις από δαύτα σίγουρα αξίζει μία νεύρωση παραπάνω. Το παρόν κείμενο αποτελεί, αν μη τι άλλο, αδιαμφισβήτητη απόδειξη.
