Μεσημεράκι Μεγάλης Τρίτης. Μόνος στην πλατεία του Λαύκου –μες στις δυο-τρεις ωραιότερες του Πηλίου– απολαμβάνω το ρευστό τοπόσημο του Πηλίου, το τσίπουρο, με μεζέ το γαστρονομικό τοπόσημο του Πηλίου, τα τσιτσίραβλα.
Ψυχή στην πλατεία, αραιά και πού ένας περαστικός. Πώς να ρωτήσεις για δουλειές. Τα βλέπεις. «Και ξαμολήθηκαν από χθες, από το υπουργείο Εμπορίου σε όλη τη Μαγνησία! Και πού να βρεις απόδειξη, πόσο αγόρασες τα τσιτσίραβλα;..», παραπονιέται ο καταστηματάρχης.
Ξέρεις πως, ανέκαθεν, τέτοια παράπονα είναι μισές αλήθειες. Επίσης, ότι στον Ελληνα δεν πολυαρέσει να πληρώνει στο κράτος. Ξέρεις όμως και ότι, αν το κράτος διαπιστευόταν στον πολίτη με φορολογικό δίκαιο αξιόπιστο, αντί εισπρακτικών «επιδρομών», θα ήταν πολύ πιο καλά τα πράγματα. Σκέφτεσαι τότε: «Αναζητήστε πρώτα όλες τις αποδείξεις και μετά βλέπετε και τα τσιτσίραβλα!».
Τσιτσίραβλα, βλαστάρια αρσενικού φυτού είδους άγριας, αυτοφυούς φιστικιάς. Επιστημονικά: πιστακία η τερέβινθος. Συγγενεύει με τη φιστικιά (pistacia vera) και τον σχίνο (pistacia lentiscus), από τη χιώτικη ποικιλία του οποίου εξάγεται η μαστίχα.
Οπως ο χιώτικος σχίνος είναι ο μόνος στην Ελλάδα που βγάζει μαστίχα. Ετσι και η πηλιορείτικη ποικιλία αγριοφιστικιάς είναι η μόνη στην Ελλάδα που τα βλαστάρια της είναι βρώσιμα και για πολλούς (εν οις και ο επιγραφόμενος) γαστρονομικές απολαύσεις.
Η συγκομιδή γίνεται αυτήν ακριβώς την εποχή, Απρίλιο, γύρω στο Πάσχα. Διαρκεί λίγο. Είναι δύσκολη∙ συχνά οι τσιτσιραβλιές «ισορροπούν» σε άκριες γκρεμών. Κυρίως δεν προσφέρεται –άρα και δεν πουλιέται– σε μεγάλες ποσότητες.
Στην Αθήνα π.χ. πουλιέται σε καταστήματα ντελικατέσεν. Πάντως, αν είναι να μας βγάλουν από τη δύσκολη θέση τα τσιτσίραβλα, τότε καλό μας Πάσχα…
