Είμαστε τόσο κουρασμένοι επικοινωνιακά και (υπερ)πληροφοριακά, πολλοί νομίζω, που προσωπικά επιλέγω απλά να ακουμπώ τη «μεγάλη ρίζα» του κάθε συμβάντος, κατά την υποκειμενική μου πάντα άποψη.
Ξεχάσαμε μάλλον ότι ο πόλεμος αυτός έχει μεγάλη κλίμακα πληροφόρησης, ανάλυσης και προσομοίωσης, επειδή αυτό το τρίπτυχο σημαίνει ιστορία, δεδομένα, αύριο.
Και ταπεινά φρονώ ότι σε όλα αυτά δεν χωράνε και πολλά επιχειρήματα – π.χ. η ιστορία είναι ιστορία: τελεία. Και ο πόλεμος είναι πόλεμος: με θύτες και θύματα, με χρόνους και χώρους.
Ομως το σημερινό σκηνικό δεν μας αφήνει να χωνέψουμε το μεγάλο αίτιο: ο δυτικός καπιταλισμός «πνέει μένεα επειδή πνέει τα λοίσθια».
Φράκαρε και αποτινάζεται.
Ο Τραμπ το ξέρει γιατί βλέπει ότι χτύπησε ταβάνι το πτωτικό περιθώριο κέρδους, μαζί με το ταβάνι του χρέους, και έτσι ο τύπος αυτός τζογάρει την αμερικανική οικονομία εξάγοντας το φρακάρισμα σε μέρη υψηλής γεωπολιτικής σημασίας στον πλανήτη: κατακερματίζει τον κίνδυνο, φτιάχνει portfolio από γεγονότα-σινιάλα, παράγει κρίση, πόλεμο, διακυμάνσεις και αστάθεια, ώστε να μπορεί να ποντάρει και τα στοιχήματά του ο κόσμος των χορηγών του: οι τεχνοφεουδάρχες του πλασματικού κεφαλαίου και του κρυπτοδολαριακού καπιταλισμού (στις σκοτεινές πλατφόρμες 7-8 επενδυτικών τραπεζών).
Και αυτό όλο το στηρίζει ο Τραμπ με τον μεγάλο βραχίονα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου: τον αμερικανικό στρατό.
Σε όλα αυτά δεν χωράνε πολλές φωνές δυτικού ορθολογισμού ή δήθεν ουμανιστικού τύπου αναλύσεις.
Διότι ο Τραμπ, εκτός από τον κυριαρχικό χαρακτήρα που κρύβουμε μέσα μας, κάνει να αναδύεται και το αιώνιο αξίωμα: ότι η Δύση προέτασσε και προτάσσει το κέρδος, και μετά τα υπόλοιπα – ας μην κρυβόμαστε.
Πλέον έχουμε μια πρωτοφανή έξαρση πολεμικού καπιταλισμού επειδή ο Τραμπ εφαρμόζει μια στρατιωτικών διαστάσεων «casino trading strategy» και ο Νετανιάχου ένα «military geostrategy» δόγμα ισχύος.
Με απλά λόγια: χρήμα και γη είναι οι στόχοι – ούτε απελευθέρωση λαών από ολοκληρωτικά θεοκρατικά καθεστώτα, ούτε εξάλειψη «κινδύνων» από τα πυρηνικά των μουλάδων.
Αλλωστε, αν ίσχυαν όλα αυτά, και κυρίως επειδή τα ήξεραν οι δυτικοί, πώς άραγε η Δύση θα αναχαιτίσει τα μεγάλα πυρηνικά εχθρικά μας στρατόπεδα (Ρωσία – Κίνα – Κορέα) όταν αυτά αποφασίσουν π.χ. να στηρίξουν τους Ιρανούς;
Ακούστε: φτάνει το ψέμα. Χορτάσαμε πλέον. Οι Ιρανοί χτυπούν ξένες χώρες -και θα συνεχίσουν- οι οποίες έχουν στενούς οικονομικούς δεσμούς με ΗΠΑ-Ισραήλ. Αυτό περίμεναν, αυτό σχεδίαζαν, αυτό πετυχαίνουν.
Η ερώτηση όμως που μάλλον θα αναγκάσει τον ιστορικό του μέλλοντος να καταδικάσει και τις δύο πλευρές του πολέμου, αλλά και να αναρωτηθεί για την αιτία πριν από το αιτιατό, είναι η εξής: αφού ξέραμε ότι αυτοί θα μας επετίθεντο στη Δύση, και αφού το λέμε δεκαετίες τώρα, γιατί τους δώσαμε εμείς την αφορμή;
Και μάλιστα με έναν πλήρως καταστροφικό τρόπο, που θα τους συνασπίσει και θα τους φανατίσει γύρω από τον σκοπό τους και απέναντι σε όσους τους σκοτώνουν;
