Τα τελευταία νέα που φτάνουν από το «δυτικό μέτωπο» μας πληροφορούν πως η Ευρώπη και η Ρωσία βρίσκονται σε πόλεμο. Ζήσαμε το «τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι» είπε με στόμφο ο υπουργός Αμυνας της Γερμανίας. Ο κ. Pistorius δεν έχει καταλάβει ότι δεν πρόκειται να αναβιώσει το πρωσικό πνεύμα που οδήγησε την ανθρωπότητα σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Η εποχή στην οποία ζούμε ονομάζεται εποχή «της γεω-οικονομίας». Οι εθνικές ιδεολογίες ανήκουν στο παρελθόν. Εάν τελικά οι τεχνοκρατικές Βρυξέλλες, οι οποίες διαδέχτηκαν τη μεταπολεμική πολιτική Ευρώπη, θέλουν και ενδιαφέρονται να επιβιώσουν στον πλανητικό ανταγωνισμό μεταξύ Αμερικής – Κίνας – Ρωσίας, θα πρέπει προηγουμένως να κάνουν την θεσμική αυτοκριτική τους: ας ξαναδιαβάσουν το βιβλίο του Jürgen Habermas με τον τίτλο «Ach Europa» (2008). Τότε ήταν που οι Βρυξέλλες εγκατέλειψαν το πολιτικό σχέδιο ομοσπονδιακής ενοποίησης της Ευρώπης. Σε δύο-τρία χρόνια συμπληρώνονται 20 χρόνια (2008-2028) από τότε που η Ευρώπη ως Ευρωπαϊκή Ενωση και ως ευρωζώνη παραιτήθηκε από τον συνειδησιακό αυτοπροσδιορισμό της να είναι ο κοσμοθεωρητικός πολιτικός οδηγός της οικουμένης.
Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις μου εκείνο που έχει σημασία είναι το εξής: πώς και γιατί όλοι οι Γερμανοί καγκελάριοι μετά το έτος-τομή (1989) δεν κατανόησαν ότι αναβιώνει η ρωσική απειλή; Μεσολάβησαν συνθήκες οικονομικής και αναπτυξιακής ύφεσης και στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα εγκαταλείφθηκε το σχέδιο της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης. Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, έζησε επί δέκα χρόνια τη φρίκη των μνημονίων. Δυστυχώς τότε επί δέκα χρόνια (2008-2018) η Ελλάδα δεν είχε πολιτικούς ηγέτες. Το ίδιο συμβαίνει εξάλλου και στις μέρες μας (2018-2028), δεν έχει η Ελλάδα πολιτικούς ηγέτες!
Οσοι εργαζόμαστε σε κέντρα πολιτικής έρευνας στην παγκόσμια πολιτική κοινωνία διαπιστώνουμε τα εξής πράγματα. Τα αναπτύσσω σε γενικές γραμμές! Το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα επί 80 τόσα χρόνια (1945-2025) έχει καταρρεύσει. Η επικράτηση του Donald Trump στην Αμερική είναι ένα επεισόδιο στη νέα δραματική ιστορική εξέλιξη του πλανήτη μας. Θα ακολουθήσουν ιστορικές εξελίξεις και όσα θα συμβούν μπορούν να ενταχθούν στο ερμηνευτικό σχήμα «η Ιστορία χωρίς υποκείμενο»!
Αλλο όμως είναι το θεμελιώδες-υπαρξιακό ερώτημα στην πλανητική εποχή μας: η Ρωσία είναι πράγματι ρεαλιστική απειλή για την Ευρώπη; Ή μήπως ο Putin είναι ένας φαντασιακός εχθρός για την ευρωπαϊκή αυτοσυνείδηση και τον κοσμοθεωρητικο-πολιτικό προσανατολισμό της ηπείρου μας; Στο ερώτημα αυτό δεν θα απαντήσω εγώ ως πολιτικός φιλόσοφος, αλλά οι πολιτικώς δρώντες όπως π.χ. είναι ο Merz και ο Pistorius. Γιατί αυτοί οι δύο πολιτικώς δρώντες (καγκελάριος και υπουργός Αμυνας) τέθηκαν επικεφαλής του προγράμματος «ετοιμότητα πολέμου» κατά της Ρωσίας.
Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη από στρατιωτικές πρωτοβουλίες για να «αναχαιτίσει» τη Μόσχα! Δυστυχώς η Merkel έπαιξε το «ύπουλο παιχνίδι» με τον τότε Ρώσο πράκτορα στη Δρέσδη ονόματι Putin. Η Ευρώπη στον βαθμό που μπορεί ακόμη να αυτοπροσδιορίζεται ως η «πολιτική συνείδηση της οικουμένης» (Husserl) έχει τα ιστορικά περιθώρια για να μην πέσει στην «άβυσσο». Παραδέχομαι πως είναι κρίμα για την τεράστια πολιτική προσπάθεια επί 80 τόσα χρόνια (1945-2025), που περιλαμβάνει πολιτικά σχέδια αυτοπροσδιορισμού και της Γερμανίας και της Ευρώπης γενικότερα, να καταλήγει στα «αζήτητα της Ιστορίας»!
Κατά τον Hegel, η ανθρώπινη Ιστορία κινείται σε μια διαδρομή που δεν είναι ούτε στη λογική της συνέχειας αλλά ούτε και εντάσσεται στους κύκλους της επανάληψης. Πολύ περισσότερο στις διαδικασίες της ιστορικής ασυνέχειας. Η νέα σχέση Ευρώπης – Ρωσίας δεν είναι υπόθεση ιστορικής παθογένεσης. Είναι συνθήκη ιστορικής μνήμης ή πολιτικό σχέδιο του μέλλοντος;
