«Αυτό που μας χωρίζει δεν είναι οι διαφορετικές γνώμες. Είναι οι επικρίσεις που εξαπολύουμε γι’ αυτές» έγραψε η Αμερικανίδα συγγραφέας M. Wheatley, φράση που επικαιροποιείται καθώς η δημόσια συζήτηση για το σημαντικό νομοσχέδιο σε σχέση με τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων οικογενειών κινείται σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ ωραιοποίησης της παραδοσιακής ή της αναμενόμενης οικογένειας και απόλυτης καταδίκης τους. Αλλά η δυνατότητα επίκρισης δεν είναι ισότιμη, αφορά επιλογές που έχουν μετατραπεί σε υπεράνω κριτικής θέσφατα και επιλογές που εξαρχής γραφικοποιούνται.
Στη «ζωντανή πραγματικότητα» βέβαια ο σεξουαλικός προσανατολισμός από μόνος του δεν αποτελεί εχέγγυο «καλών γονεϊκών πρακτικών» τόσο για ομόφυλους όσο και για ετερόφυλους. Γι’ αυτό το ουσιαστικό ζήτημα σε σχέση με τη γονεϊκότητα (εάν όντως προτεραιοποιούμε -όπως θα έπρεπε- την προστασία των παιδιών) δεν είναι μια τεκνοθεσία στην οποία -όπως στις υιοθεσίες- θα πρέπει να υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά η αυτόματη γονεϊκότητα από ανθρώπους που θεωρούμενοι/ες «φυσιολογικοί» αναπαράγουν ρητές και κυρίως άρρητες κακοποιητικές -σωματικές και ψυχολογικές- συμπεριφορές κάτω από το κοινωνικό ραντάρ κι ας συμβάλλουν τα μέγιστα στην κοινωνική παθογένεια. Εάν συμβάλλει σε αυτό μια πρόσληψη της απόκτησης παιδιού ως επιβεβλημένου «αξεσουάρ» για το -εσωτερικευμένο και δημόσιο- κοινωνικό προφίλ των ανθρώπων, είναι μεγάλη κουβέντα. Αλλά «η σχέση της κριτικής σκέψης με την αφελή προφάνεια των πραγμάτων πρέπει να διακοπεί», που έγραψε κι ο Μερλό Ποντί. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει δίχως εναντίωση στον φοβικό λόγο και στον «ηθικό πανικό» που διαχέει, ώστε να αστυνομεύει τις σκέψεις μας εσωτερικά και την κοινωνική κινητικότητα συλλογικά σκάβοντας το «δια-λόγου».
Βασικό επιχείρημα του φοβικού λόγου είναι ότι η νομική κατοχύρωση «διαφορετικών» οικογενειών ανοίγει τον δρόμο για την καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας και άρα τον εκμαυλισμό της κοινωνίας. Πέρα από το ότι πολυποίκιλος εκμαυλισμός υπάρχει ήδη και θα συνεχίσει όσο υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπων και άλλων πλασμάτων, πέρα από την ανιστορική αντίληψη της οικογένειας που αποκρύβει τις διαφορετικές μορφές της σε διαφορετικές περιόδους της Ιστορίας, είναι εντυπωσιακό πόσο το επιχείρημα αυτό έχει επαναληφθεί και έχει γραφικοποιηθεί στο τέλος. Εχει χρησιμοποιηθεί όταν νομιμοποιούνταν το διαζύγιο (φωτίζοντας τα -υπαρκτά- αρνητικά του στον ψυχισμό των παιδιών, αλλά αποκρύβοντας τα αρνητικά των κακών γάμων) και έχει χρησιμοποιηθεί όταν αποποινικοποιούνταν η μοιχεία. (Και τα δύο λέγονταν από τους ίδιους κύκλους που δεν είπαν μία λέξη για το 24ωρο αυτόματο διαζύγιο και τη μοιχεία στην περίπτωση του δικτάτορα Παπαδόπουλου, θυμίζοντας ότι η ηθικολογία αντιπαλεύει πάντα με την ηθική ως κάλυμμα συσχετισμών άλλου είδους.) Ομως, καθώς η συζήτηση ξεκινά στη Βουλή και συνεχίζεται στην κοινωνία, είναι αναγκαίο να θυμόμαστε πως η αληθινή πάλη «δεν γίνεται πάντοτε μεταξύ ιδεολογιών, αλλά μεταξύ παιδείας (κριτικής πληροφόρησης) και προπαγάνδας» (Martin Buber).
