Το ολόμαυρο «κοντράτο»

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τις δραματικές εξελίξεις στην Ιταλία, νιώθω την ίδια αμφιθυμία που μου γέννησε προ διετίας το Brexit: από τη μια μεριά χαίρομαι για την έμπρακτη αμφισβήτηση του ευρω-μονόδρομου των ελίτ και της γερμανικής ορντολιμπεραλιστικής* ηγεμονίας, μα από την άλλη φρίττω για τη ραγδαία άνοδο που απολαμβάνουν οι πιο αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις της γείτονος, οι οποίες δυστυχώς εξαργυρώνουν -εν τη απουσία μιας συνεπούς αριστερής αντιπρότασης- τη νομοτελειακή λαϊκή δυσαρέσκεια και επανέρχονται στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε ακόμη εμπεδώσει, η Ιταλία απέκτησε από προχτές μια ξενοφοβική, ακροδεξιά κυβέρνηση. Ακροδεξιά όχι τόσο όσον αφορά τα πρόσωπα (αρκετοί από τους συμμετέχοντες από πλευράς των Πέντε Αστέρων άλλωστε, περιλαμβανομένου του νέου πρωθυπουργού Κόντε, προέρχονται από τους «δυσαρεστημένους» της απολύτως «πασοκοποιημένης» πλέον, πάλαι ποτέ «εκσυγχρονιστικής» Κεντροαριστεράς του PD), αλλά όσον αφορά την ουσία -τις προωθούμενες πολιτικές.

Λέγκα και Πέντε Αστέρια, Σαλβίνι και Ντι Μάιο, βλέπετε, «θυσίασαν» μεν τον ευρωσκεπτικιστή Σαβόνα για να κατευνάσουν τις αγορές και τους Ευρωπαίους, βάζοντας στο υπουργείο Οικονομικών έναν πρώην σύμβουλο της Παγκόσμιας Τράπεζας και δηλωμένο υποστηρικτή της ευρωζώνης, τον Τζιοβάνι Τρία, αλλά κατά τα άλλα δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν στο… κατάμαυρο «συμβόλαιο», το «κοντράτο», όπως αποκαλούν την προγραμματική τους συμφωνία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στις φρενήρεις διαπραγματεύσεις της Πέμπτης, που «γέννησαν» τελικά την κυβέρνηση Κόντε, τα δύο «αντισυστημικά» κόμματα έφτασαν πολύ κοντά στο να συμπεριλάβουν στο σχήμα τους το ανοιχτά φασιστικό κόμμα Fratelli d’Italia (Αδέλφια της Ιταλίας), δίνοντας μάλιστα στην επικεφαλής του Τζόρτζια Μελόνι το υπουργείο Αμυνας!

Το οποίο τελικά πήγε σε μια άλλη πολεμοχαρή κυρία, την Ελιζαμπέτα Τρέντα -μία από τις γνωστότερες υπερμάχους της συμμετοχής της Ιταλίας στους «ανθρωπιστικούς πολέμους» στο Ιράκ και αλλού.

Σύμφωνα με το «κοντράτο», η Ιταλία θα αναβαθμίσει δραστικά τη στρατιωτική παρουσία της στη Μεσόγειο αλλά και τη συμμετοχή σε «διεθνείς αποστολές», στο όνομα της καταπολέμησης των «λαθρομεταναστών» από την Αφρική και φυσικά της «ισλαμικής τρομοκρατίας».

Οσο για τους πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται ήδη στην Ιταλία, το «κοντράτο» είναι απλά τρομακτικό, αφού προβλέπει ουσιαστικά τη σύντομη απέλαση ώς και 600.000 ανθρώπων!

Στις πρώτες του δηλώσεις ως αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εσωτερικών, ο Ματέο Σαλβίνι δήλωσε χαρακτηριστικά ότι θέλει να περικόψει δραστικά τα «υπερβολικά» κονδύλια για την υποδοχή προσφύγων και μεταναστών» και τόνισε ότι «οι πόρτες της Ιταλίας θα είναι ανοιχτές για τους καλούς ανθρώπους, αλλά θα δοθεί εισιτήριο χωρίς επιστροφή σε όσους έρχονται στην Ιταλία για να δημιουργήσουν προβλήματα και πιστεύουν ότι κάποιος θα τους συντηρήσει για όλη τους τη ζωή. (…) Πρέπει να πάνε σπίτι τους, αυτή θα είναι μία από τις προτεραιότητές μας» κατέληξε ο επικεφαλής της ξενοφοβικής Λέγκας και ομοϊδεάτης της Λεπέν, του Βίλντερς και του γερμανικού AfD.

Οσο για τον ηγέτη των «πεντάστερων», τον Ντι Μάιο, αυτός αναλαμβάνει την έτερη… βρομοδουλειά, στο υπουργείο Εργασίας και Οικονομικής Ανάπτυξης, με ξεκάθαρη πρόθεση για ανοιχτή σύγκρουση με τα εργατικά συνδικάτα για την εξάλειψη όσων κεκτημένων δικαιωμάτων έχουν γλιτώσει από τον Ρέντσι, τον Μόντι και τον Πρόντι.

Στην προεκλογική περίοδο ο Ντι Μάιο απηύθυνε ανοιχτό τελεσίγραφο στα συνδικάτα: «Ή θα αλλάξετε στάση ή θα σας αλλάξουμε εμείς όταν έρθουμε στην εξουσία»!

Και προωθεί το περίφημο «Reddito di Cittadinanza», το «εισόδημα του πολίτη», στη θέση του κλασικού επιδόματος ανεργίας: στα εκατομμύρια των ανέργων (εννοείται των Ιταλών, για τους ξένους όπως είδαμε υπάρχουν άλλα σχέδια) θα προσφέρεται η επιλογή ανάμεσα σε τρεις επιδοτούμενες, κακοπληρωμένες (780 ευρώ μεικτά), θέσεις εργασίας κι αν τις αρνηθούν, θα χάνουν εντελώς το «εισόδημα» -και γαία πυρί μειχθήτω…

*Ο όρος «ορντολιμπεραλισμός» (ordoliberalismus) σημαίνει κυριολεκτικά «φιλελευθερισμός με τάξη» ή «εύτακτος φιλελευθερισμός» και αποτελεί μια γερμανική παραλλαγή του κλασικού οικονομικού φιλελευθερισμού (σαφώς επηρεασμένη από τον προτεσταντισμό, για να μην ξεχνάμε και τον Μαξ Βέμπερ), με κεντρικό δόγμα ότι η απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς δεν μπορεί να διασφαλιστεί παρά μόνο μέσα από τις «ρυθμιστικές» παρεμβάσεις του κράτους και της Δικαιοσύνης. Η βασική διαφορά των «ορντολιμπεραλιστών» σαν τον Σόιμπλε με τους νεοφιλελεύθερους (neo-liberal) Αυστριακούς οικονομολόγους-δασκάλους του Μίλτον Φρίντμαν στη «Σχολή του Σικάγου» (Φον Μίζες, Φον Χάγεκ και δεν συμμαζεύεται) έγκειται λοιπόν στο ότι σκοπός τους δεν είναι η απόλυτη συρρίκνωση της κρατικής εξουσίας προς όφελος των ιδιωτών-επιχειρηματιών, αλλά η διατήρησή της ως επιδιαιτητή και θεματοφύλακα της «εύρυθμης» λειτουργίας της αγοράς, όταν το ανύπαρκτο «αόρατο χέρι» του παππού Ανταμ Σμιθ δεν λειτουργεί και το σύστημα της εργατικής εκμετάλλευσης κινδυνεύει…