Το… στριπ πόκερ ηττήθηκε από το «σκάκι του ελέφαντα»

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κανείς δεν ξέρει αν θα δούμε επιτέλους μέσα στις επόμενες ώρες μια συμφωνία ή έστω ένα προσύμφωνο ειρήνευσης μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης ή αν θα ξαναρχίσουν οι δυο συνέταιροι του τρόμου και των γενοκτονιών, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, να βομβαρδίζουν το Ιράν και κατ’ επέκταση την παγκόσμια οικονομία και ισορροπία. Η τραυματική εμπειρία του τελευταίου χρόνου, μάλιστα, με τις διαδοχικές πισώπλατες επιδρομές και τις γκανγκστερικής έμπνευσης δολοφονικές επιθέσεις κατά της περσικής πολιτικο-στρατιωτικής ηγεσίας εν μέσω δήθεν «διαλόγου», δείχνει πως όσο περισσότερη κουβέντα γίνεται για διπλωματική «πρόοδο» τόσο αυξάνονται τελικά οι πιθανότητες για μια καταστροφική επανάληψη των εχθροπραξιών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις κρίσιμες για τη ζωή υποδομές και εν τέλει για την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Αραβική Χερσόνησο: πόσο μάλλον όταν στην υποτίθεται δημοκρατική Αμερική των ξεχασμένων συνταγματικών «checks and balances», τις τελικές αποφάσεις παίρνει ένας επικίνδυνος εγωπαθής, κερδοσκόπος και μαλωμένος με την Ιστορία και την αλήθεια Νάρκισσος, σαν τον σημερινό ηγέτη των ΗΠΑ.

Οπως και να ’χει, όμως, δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία πως, ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο τερματιστούν αύριο οι εχθροπραξίες σε όλα τα μεσανατολικά μέτωπα και ανοίξουν (με ή χωρίς διόδια) τα Στενά του Ορμούζ, η ζημιά που έχει ήδη προκληθεί στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα –και στις τσέπες και τα… στομάχια όλων μας– θα κάνει μήνες, αν όχι χρόνια, για να επουλωθεί. Και δεν μιλάμε μόνο για το πετρέλαιο και το γκάζι, αλλά για μια τεράστια γκάμα απολύτως απαραίτητων αγαθών, από τα λιπάσματα και τα κρίσιμα βιομηχανικά μέταλλα σαν το αλουμίνιο και το θειάφι μέχρι τις διάφορες πετροχημικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται εκτενώς στη φαρμακοβιομηχανία. Οι επιπτώσεις της αποτυχημένης και ανεύθυνης ιμπεριαλιστικής επίθεσης είναι ήδη τρομακτικές και μακροχρόνιες και οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και αποσταθεροποίηση σε όλο τον κόσμο – και ιδιαίτερα στις πεινασμένες και γονατισμένες από τα χρέη και την αποικιοκρατική εκμετάλλευση χώρες της Ασίας και της Αφρικής, όπου ζει η πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Χάρη όμως στη σθεναρή αντίσταση των Ιρανών, των Λιβανέζων, των Γιεμενέζων και συνολικά του Αξονα της Αντίστασης, και με διαρκές ορόσημο τον αγώνα του αλύγιστου παλαιστινιακού λαού, είναι φανερό ότι ο κόσμος μας άλλαξε δραματικά τους τελευταίους μήνες. Η εκστρατεία δαιμονοποίησης των Ιρανών από τα μίσθαρνα δυτικά (και δυστυχώς τα περισσότερα ελληνικά) ΜΜΕ απέτυχε να πείσει τη συντριπτική πλειονότητα της διεθνούς κοινής γνώμης και οι συνεχείς αντιφατικές, πολεμοχαρείς και φανφαρόνικες δηλώσεις του Τραμπ έδειξαν ακόμα και στους πιο φανατικούς οπαδούς του ποιοι είναι οι αληθινοί πατριώτες και ποιοι οι βάρβαροι επιδρομείς και κατά συρροήν δολοφόνοι παιδιών. Αλλωστε η προπαγάνδα έχει τα όριά της – όσο και να σου πιπιλίζουν το μυαλό τα παπαγαλάκια στις οθόνες, η εικονική πραγματικότητα που χτίζουν καταρρέει στα μαρμαρένια αλώνια του βενζινάδικου ή του σουπερμάρκετ, είτε ζεις στο Παγκράτι είτε στην Καλιφόρνια. Και όπως έγινε και με τον πόλεμο στην Ουκρανία, από ένα σημείο και μετά ο κόσμος καταλαβαίνει ότι το αφήγημα περί «σωστής πλευράς της Ιστορίας» κρύβει πίσω του –εκτός από τεράστιες μίζες και συμφέροντα– βουνά από ερείπια και σορούς αθώων αμάχων.

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε κατά τη γνώμη μου κάτι κοσμοϊστορικό: σχεδόν αθόρυβα, και ως αποτέλεσμα του φιάσκου της υπερδύναμης στο Ιράν και της αποτυχίας του τζογαδόρου Τραμπ και της αυλής του να εκβιάσουν την Κίνα ελέγχοντας (και) το περσικό πετρέλαιο, το κέντρο του κόσμου μας μετακινήθηκε οριστικά από την Ουάσινγκτον στο Πεκίνο. Αντί για θριαμβευτής και τροπαιούχος, ο Γυμνός Ηγεμόνας προσήλθε στον Σι Τζινπίνγκ ως ικέτης, παρακαλώντας τους Κινέζους ανταγωνιστές του να τον βγάλουν από το αδιέξοδο και να μεσολαβήσουν αυτοί για να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, «αδειάζοντας» τους Πέρσες συμμάχους τους. Αλλά στην πανάρχαια χώρα του Σι δεν παίζουν… στριπ πόκερ, παίζουν σκάκι ή μάλλον «σκάκι του ελέφαντα», το περίφημο σιάγκτσι, που έχει ιστορία δυόμισι χιλιάδων χρόνων. Κι έτσι, ο Κινέζος ηγέτης όχι μόνον «έριξε άκυρο» στον Τραμπ σε όλα του τα γεωπολιτικά ανοίγματα, αλλά φρόντισε και να τον εξευτελίσει με το γάντι, υποδεχόμενος λίγες μέρες αργότερα τον γνήσιο στρατηγικό σύμμαχο και εταίρο του στη νέα πολυπολική, μετα-αμερικανική πραγματικότητα, τον «τσάρο» Πούτιν…

Δεν έχω χώρο εδώ για να αναλύσω το στρατηγικό βάθος των 40 νέων συμφωνιών που υπέγραψαν οι δυο παλιόφιλοι (ήταν, λέει, το… 40ό τετ α τετ τους!), ούτε το όραμά τους για έναν νέο «πολυκεντρικό» κόσμο που δεν θα υπακούει στον κατά Σι αμερικανικό «νόμο της ζούγκλας». Οποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στα προηγούμενα κείμενά μου για την όλο και ισχυρότερη σινο-ρωσική ενεργειακή, βιομηχανική, στρατιωτική και γεωπολιτική συμμαχία, αλλά και συνολικότερα για το νέο παγκόσμιο πολιτικο-οικονομικό «οικοσύστημα» των BRICS+ και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης. Το σημαντικότερο για μένα ήταν όμως η ανακοίνωση του Πούτιν ότι ολοκληρώθηκε η «αποδολαριοποίηση» στο σύνολο των ρωσο-κινεζικών συναλλαγών, δηλαδή 240 δισ. δολάρια τον χρόνο χωρίς… δολάρια, μόνο ρούβλια και γουάν! Η εποχή του πετροδολαρίου βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας και αυτό είναι ένα πραγματικά χαρμόσυνο νέο.