Στο καυτό μεσημέρι του Σεπτέμβρη, έτσι όπως μας έκανε να ζούμε η κλιματική και όχι μόνο κρίση, η λατρεμένη (όπως όλοι μας οι γέροι) εγγόνα μου, τρίτη Δημοτικού πια, ασθμαίνοντας και φορτωμένη (τι διάολο κουβαλάνε!) με την τσάντα της στην εξώπορτα: Ουφ, άσε με, ρε παππού. Είμαι κουρασμένη!
Και δεν μου λες, πώς πας με την καινούργια δασκάλα, πόσα παιδιά είστε φέτος στην τάξη;
Δώδεκα παιδιά, παππού, και έχω και ολοήμερο σήμερα και Αγγλικά και διάβασμα Θρησκευτικά και Ιστορία!
Με όσα έζησα στα όχι και λίγα χρόνια στα όποια θρανία και αν «έκατσα» μονολόγησα βλέποντας το βλαστάρι μου αλλά και τα χιλιάδες Ελληνόπουλα μαζί με τον εκπαιδευτικό κόσμο (και η κόρη μου εκπαιδευτικός στη Μ.Ε.) -μια ζωή κουδούνια όπως έλεγε ο μαθηματικός μου- αλήθεια, πόσο μεγάλη υπόθεση είναι η Παιδεία. Και μιλώντας για Παιδεία και όχι εκπαίδευση με όλα τα γνωστά για τη διαφοροποίησή τους, ποιος αμφιβάλλει για τη μεγάλη σημασία της, για τον άνθρωπο πρωτίστως και μετά για την κάθε χώρα-πατρίδα, ώς το μεγάλο ταξίδι, όσο διαρκεί αυτό, να μην καταντήσει ο άνθρωπος να μοιάζει με άνθρωπο, δηλαδή ανθρωποειδές (φαίνεσθαι αλλά να μην είναι).
Εύκολα ο καθένας μας, με τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα, εξετάζοντας το εκπαιδευτικό σύστημα (ιδιωτικοποίηση, παραπαιδεία κ.λπ.), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την απόδοση δικαιοσύνης, τη βαθμίδα αλληλεγγύης, την κοινωνική επαγρύπνηση, τον λογοτεχνικό και φιλοσοφικό στοχασμό [καλά τώρα, βία, κινητά, ναρκωτικά (!) σύννεφο!] όλα πάνε κατά διαόλου, με αχνές τις ελπίδες επιστροφής.
Αρκεί να σκεφτείς τα τελευταία 15 χρόνια όσα έχουμε ζήσει λίγο πριν από την καταστροφή του 2015. Το τσουνάμι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τον κορονοϊό, τους πολέμους δίπλα μας, με μια Ευρώπη που πνέει τα λοίσθια μπροστά στο φαινόμενο Τραμπ.
Πώς είναι δυνατόν σήμερα να έχει νόημα το αιώνιο σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» κάτω από αυτή τη διεθνοποίηση-πολυπολιτισμικότητα των πάντων, τη μετανάστευση που έχει κάνει τα αεροπλάνα λεωφορεία, τον ανθό της χώρας μας, την ελπίδα μας στα ξένα, να σταθούμε όρθιοι, με ένα δημογραφικό πρόβλημα αξεπέραστο;
Δήμαρχοι σε μεγάλες πόλεις, αλλά και ιδιαίτερα στην επαρχία, να εκπέμπουν SOS: «Οσοι είναι στον πρωτογενή τομέα είναι για αυτοκτονία! Η κατάσταση εκεί είναι δραματική».
Στα αλήθεια, ελέγχει κανείς τι τρώμε και σε τι τιμή μάς το προσφέρουν τα ολιγοπώλια και μονοπώλια που έχουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις υποχείριά τους;
Για ποια ελευθερία στα σχολεία μας, τη στιγμή που με αυτά τα κονδύλια, αυτές τις αμοιβές, θέλεις δασκάλους και καθηγητές και παιδαγωγούς και ψυχολόγους και κοινωνιολόγους!
Εκλεισαν, λέει, φέτος 700 σχολεία!
Δεν υπάρχουν μαθητές, οπότε συνενώσεις και χωριά χωρίς ζωή!
Ολοταχώς για μουσουλμανοποίηση μπας και γίνουν ξανά οι τάξεις με 50 παιδιά, όπως και τη δεκαετία του 1960, εκτός και αν η φρεγάτα τη σταματήσει!
Οι πρόγονοι των παιδιών και εγγονών μας σήμερα ξενιτεύτηκαν κάτω από τη φτώχεια των τότε πολυμελών οικογενειών τους για μια πολύ καλύτερη ζωή, στην Αυστραλία, στην Αμερική και στον Καναδά.
Τώρα ποιος ξέρει αν θα μπορέσουν να ζήσουν καν ανθρώπινα, μέσα σε αυτήν την ομίχλη της κρίσης, με το βαρύ χρέος που κρατάει χρόνια, με τα εκάστοτε εξαγγελλόμενα μέτρα να μοιάζουν ασπιρίνες. Είναι άλλωστε τόσο μεγάλη η εισαγόμενη εξαθλίωση, που μας έχει γεμίσει θυμό και τρομάρα για το αύριο, αφού πρέπει να μοιραστούμε τη δυστυχία του κόσμου αυτού.
