Υπάρχουν δύο ζεύγη λέξεων την ερμηνεία των οποίων ενίοτε συγχέουμε όταν επιχειρούμε να επεξηγήσουμε γεγονότα, συμβάντα ή καταστάσεις.
Το πρώτο ζεύγος είναι η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας. Η διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών έγκειται στο προερχόμενο εκ του ρήματος χαράσσω αρχαίο «χαρακτήρ», όργανο διά του οποίου χαράσσονταν διάφορες επιφάνειες. Ετσι λοιπόν στην επιστήμη χαρακτήρας θεωρείται το έμφυτο στοιχείο το οποίο παραπέμπει κατά κάποιον τρόπο στη «σφραγίδα» ή, εκλαϊκευμένα, στο τατουάζ κάθε ανθρώπου, δημιουργημένο από τη μήτρα της μάνας του. Αντιθέτως, η προσωπικότητα αποτελεί κυρίως επίκτητη περίπτωση, καθώς ο άνθρωπος διαμορφώνεται από πολλές και διαφορετικές παραμέτρους. Μεταξύ αυτών, η οικογένεια, η γειτονιά, το σχολείο, η θρησκεία, η εθνότητα, ακόμα και η ήπειρος.
Το άλλο ζευγάρι λέξεων που επίσης συγχέουμε είναι η αιτία με τη δικαιολογία. Αιτία έχει κάθε τι που υπάρχει, που συμβαίνει, που δημιουργεί ή δημιουργείται, καθότι τίποτε σ’ αυτόν τον κόσμο, τον μικρόκοσμο ή μακρόκοσμο, δεν υφίσταται άνευ αιτίας.
Επί παραδείγματι, πίσω από την πράξη ενός δολοφόνου ενυπάρχει μια αιτία, όπως κάθε ενέργεια που προέρχεται από τον άνθρωπο ή τη φύση έχει το αίτιό της. Η αναζήτηση όμως της αιτίας των πραγμάτων και των γεγονότων δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι έκαστο εξ αυτών είναι και δικαιολογημένο. Στον φόνο που προέρχεται εξ αμύνης η αιτία είναι δικαιολογημένη. Στην αντίθετη περίπτωση αδικαιολόγητη.
Ανάγοντας το ανωτέρω σκεπτικό στην τραγωδία του παλαιστινιακού ζητήματος, διαπιστώνουμε ότι η αιτία που το κράτος του Ισραήλ λειτουργεί εγκληματικά είναι ΜΙΑ και μοναδική: να υφαρπάξει τα εδάφη που δεν του ανήκουν διά της μεθόδου της γενοκτονίας, έτσι ώστε να κλείσει μια και καλή την υπόθεση με οιαδήποτε παλαιστινιακή αναφορά. Απώτερος σκοπός, να καταλήξει η Παλαιστίνη αλημματογράφητη, ώστε να σβήσει στο διάβα του χρόνου από τους εγκεφαλικούς θύλακες της σύγχρονης ανθρωπότητας.
Με την επίτευξη αυτού του φρικώδους σχεδίου, ελαχιστοποιείται το πληθυσμιακό νούμερο των εναπομεινάντων Παλαιστινίων, ενώ πυροβολώντας τους δίδυμους αδένες των παιδιών και των εφήβων αποτρέπεται η διαιώνισή τους. Οχι, δεν συμφωνούν όλοι οι Εβραίοι –είτε οι διαμένοντες στο Ισραήλ είτε σε οιοδήποτε άλλο μέρος– με τον εγκληματία Νετανιάχου. Υπάρχουν πολίτες του Ισραήλ που βιώνουν τα κάγκελα της φυλακής απλώς και μόνο επειδή αντιστέκονται στην παλαιστινιακή γενοκτονία.
Ο εβραϊκός λαός υπέστη τα πάνδεινα επί χιλιάδες χρόνια όπου ήταν διωκόμενος, δακτυλοδεικτούμενος και η ζωή γι’ αυτόν ήταν πάντα ένα ρίσκο στα χέρια βασιλέων, αυτοκρατόρων, τσάρων και ιεροεξεταστών. Επομένως, ο σεβασμός μας στην ιστορία του εβραϊκού λαού, που διώχτηκε και πόνεσε όσο λίγοι λαοί, είναι δεδομένος και καταγεγραμμένος στις δέλτους της Ιστορίας.
Η αυθαιρεσία του όμως, να θεωρεί ότι ο λαός αυτός αποτελεί την περιούσια επιλογή του Θεού, ουδεμία υπερασπιστική δικαιολογία μπορεί να έχει. Διότι με την ίδια λογική ο Χίτλερ θεωρούσε περιούσιο λαό τον γερμανικό, όπως και κάθε ακροδεξιός εγκέφαλος τον λαό του εθνόσημο που κοσμεί τον μπερέ της κεφαλής του. Εχουν γραφτεί πολλά για τα σκελετωμένα παιδιά του Αουσβιτς και της Γάζας. Καιρός όμως να μιλήσουμε για εκείνο το ζευγάρι των λέξεων με την ερμηνευτική διαφορά μεταξύ προσωπικότητας και χαρακτήρα.
Ο ηδονιζόμενος με γενοκτονίες Νετανιάχου αποδεικνύει περίτρανα μέσα από το δολοφονικό του υπαρκτικό περίγραμμα ότι ως χαρακτήρας είναι χαραγμένος στον κυτταρικό του ιστό, με ό,τι πιο αρνητικό μπορεί να σφραγίσει η φύση μία οντότητα. Παράλληλα διαφαίνεται ότι και η προσωπικότητά του σε αγαστή συνεργασία με τον χαρακτήρα του τον έχουν διαμορφώσει σε μία τερατώδη υπόσταση, της οποίας ο φόνος ενός μωρού μέσω της αποστέωσης φαντάζει στα μάτια της ως ιερότητα, καθήκον και χρέος.
Κι εδώ υπεισέρχονται οι ανά τον κόσμο «κωφάλαλοι ηγέτες», με τα βαρίδια των σταυροφοριών, των σκλαβοπάζαρων, των ατομικών βομβών, των γενοκτονιών και των εθνοκαθάρσεων, των οποίων η σιωπή απέναντι στο έγκλημα δεν τους καθιστά απλώς συνένοχους, αλλά αποκλειστικά υπεύθυνους. Γιατί εάν ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα κάποιου διαγιγνώσκονται με ψυχωσική διαταραχή, οι νοήμονες οφείλουν να τον μαζέψουν και να μεριμνήσουν για τη θεραπεία του στο ανάλογο ίδρυμα.
Αν είναι ψυχικά διαταραγμένος, στο ψυχιατρείο. Αν είναι εγκληματίας, στη φυλακή.
Επειδή μόνο οι φωνές των λαών ακούγονται, το συμπέρασμα που απορρέει εκ της στάσεως των «κωφάλαλων» ομολόγων του Νετανιάχου είναι το κάτωθι: ή είναι και αυτοί ψυχασθενείς που κυκλοφορούν επικινδύνως ελεύθεροι, οπότε αναγνωρίζουμε την αιτία, ή είναι στυγνοί εγκληματίες που επίσης κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς όμως καμιά δικαιολογία.
Και στις δύο των περιπτώσεων, η απειλή για την ανθρωπότητα παίρνει διαστάσεις ανυπολόγιστες, η δε «ουράνια κόλαση», όπως την περιγράφει στο Ευαγγέλιό του ο Ματθαίος, απλώς θα ωχριά στην επίγεια κόλαση των εκάστοτε Νετανιάχου…
*Συγγραφέας – δημοσιογράφος
