Διπλή γλώσσα

Πριν από μερικές ημέρες είχαν καταγραφεί τριάντα επτά διαβεβαιώσεις του Τραμπ ότι έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία-πλαίσιο για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια διπλή γλώσσα που έχει στόχο να καθησυχάζει τις αγορές αλλά και την κοινή γνώμη των ΗΠΑ που είχε πιστέψει ότι η επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο δίνει προτεραιότητα στην αντιμετώπιση των εσωτερικών προβλημάτων.

Όπως και αν εξελιχθούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα και τη Ρωσία, η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν επιδέχεται παρερμηνείες.

Η πολιτική Τραμπ απέναντι στο Ιράν είναι μέχρι στιγμής ένα συνολικό και χωρίς προηγούμενο πολιτικοστρατιωτικό φιάσκο.

Μέρα με τη μέρα, η διεξαγωγή ενός παρατεταμένου πολέμου φθοράς μέχρι να συνθηκολογήσει το Ιράν αποδεικνύεται μια αυθαίρετη γεωπολιτική φαντασίωση.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν βρισκόμαστε μπροστά σε έναν πόλεμο φθοράς ή έστω έναν αντιπερισπασμό που συντηρεί την πίεση επί του αντιπάλου στις διαπραγματεύσεις.

Πρόκειται για προσομοίωση πολέμου με τους συσχετισμούς ανάμεσα στις δύο αντίπαλες πλευρές να αποδεικνύονται μια πραγματικότητα που ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, τα αποθέματα των βαλλιστικών πυραύλων και των drones των ΗΠΑ εξαντλούνται, με τα αποθέματα του Ιράν να εγγυώνται παρατεταμένη αντίσταση.

Με άλλα λόγια, στον πόλεμο φθοράς το Ιράν έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, δηλαδή μια κατάσταση πραγμάτων η οποία βρίσκεται στους αντίποδες της επικοινωνιακής διαχείρισης της σύγκρουσης από τον Τραμπ.

Με τα παραπάνω δεδομένα η Τεχεράνη έχει όλους τους λόγους να πιστεύει ότι η σημερινή συγκυρία είναι μια ανέλπιστη ευκαιρία για την προσπάθεια αναγνώρισής της ως περιφερειακής δύναμης.

Άλλωστε, Αμερικανοί διπλωμάτες που πήραν μέρος στη διαπραγμάτευση της περιόδου 2013-15 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η πραγματική προτεραιότητα της Τεχεράνης είναι η αναγνώρισή της ως περιφερειακής δύναμης με το πυρηνικό πρόγραμμα να είναι μοχλός πίεσης.

Το μήνυμα είχε αρχίσει να φτάνει από την Ουκρανία όπου πεπαλαιωμένα πυραυλικά συστήματα και drones επιβεβαίωσαν την υπεροχή τους σε σχέση με τις πανάκριβες θαλάσσιες και εναέριες πλατφόρμες τις οποίες το Κίεβο προσπάθησε να αποκτήσει.

Εδώ και έναν χρόνο, οι πόλεμοι, όπως τους γνωρίζουμε ως χολιγουντιανή υπερπαραγωγή από την Καταιγίδα της Ερήμου την άνοιξη του 1991, τελειώνουν.

Και όχι μόνον, καθώς έννοιες όπως πρώτη γραμμή και μετόπισθεν χάνουν το νόημά τους μπροστά σε μια ενδιάμεση ζώνη στην οποία περιφέρονται οι χειριστές των νέων όπλων, η θέα των οποίων πριν από λίγα χρόνια θα παρέπεμπε σε αερομοντελιστές.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι βέβαιο: ότι οι αντοχές των ΗΠΑ στον πόλεμο νέου τύπου που εφαρμόζει το Ιράν εξαντλούνται.