Άλλα μας λέει πάλι ο Τραμπ κι άλλα η Τεχεράνη
και δεν μπορεί, ειλικρινά, κανείς να συμπεράνει
τι γίνεται με το Ορμούζ: είν’ ανοιχτό ή όχι;
Ένα σασπένς ομολογώ το ζήτημα πως το ’χει,
κι αδυνατούν οι αγορές κι αυτές να καταλάβουν
προς τα πού πια να κινηθούν και τι μέτρα να λάβουν…
Ο Τραμπ που ’λεγε τα Στενά πως λεύτερα θα μείνουν
το 20 τοις εκατό θέλει πια να του δίνουν
όσοι περνούν απ’ το Ορμούζ: την ευκαιρία ν’ αφήσει
να κάνει την Αμερική και έτσι να πλουτίσει;
Το άλλο που μ’ ανέβασε, φευ, την αδρεναλίνη,
καθόσον δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να γίνει,
είν’ αν εν τέλει ο Ταγίπ θε να τα καταφέρει
με τα F-35 του, παιδιά, να μας τη φέρει
και να τα πάρει απ’ τον Τραμπ, όπως το περιμένει,
δείχνοντας πού τη χώρα μας την έχουνε γραμμένη…
Το τρίτο που με γέμισε σφοδρή ανησυχία
είναι πως θα ’ναι η Μαρίν Λεπέν υποψηφία
στις γαλλικές τις εκλογές· με πιάνει αλλεργία
αν να ηγείται τη σκεφτώ, οϊμέ, εις τη Γαλλία…
Άσε πια για τον ΣΥΡΙΖΑ! Ετούτου ποιος ηγείται;
Ελάτε, αν το ξέρετε, παιδιά να μου το πείτε…
Όλα είν’ μαύρα κι άραχλα. Πώς να με συνεφέρει
το γεγονός πως η ΕΛ.ΑΣ. αυτό το καλοκαίρι
μετά από χρόνια μπόρεσε, ανέλπιστα κι αιφνίδια,
ν’ αναγνωρίσει, όπως λεν, τα δύο τα σακίδια
και τρεις υπόπτους ξαφνικά μπρος μας να εμφανίσει
για της Marfin τα θύματα που ’χαμε λησμονήσει…
Ο κούκος τούτος μόνος του την άνοιξη δεν φέρνει
κι η μαύρη μου διάθεση, οϊμέ, με παρασέρνει
Τελειώνει και το Μουντιάλ! Ήταν αυτό μια λύση
σαν είχα, ο ταλαίπωρος, απ’ όλα απαυδήσει
κι άνοιγα λίγο την TV να δω κάναν αγώνα
για να ξεχνώ πως βρίσκομαι στη δίνη του κυκλώνα…
