Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Είμαι η Σοφία Ρουμπάτη, παίζω σαξόφωνο και συνθέτω μουσική για κινηματογράφο, θέατρο και χορό». Ετσι ξεκινάει τη συζήτησή μας για την «Εφημερίδα των Συντακτών» η Σοφία Ρουμπάτη, κρατώντας στα χέρια της το πρώτο της άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, το «Reflections». Και συνεχίζει τις συστάσεις: «Έλαβα το πτυχίο κλασικού πιάνου και φοίτησα στο Μουσικό Σχολείο Παλλήνης. Υπήρξα ιδρυτικό μέλος της Underground Youth Orchestra, παίζοντας σαξόφωνο για 11 χρόνια. Ως έφηβη έπαιξα σαξόφωνο με τους Jungle Whisper στο μαθητικό φεστιβάλ Schoolwave. Κατεβαίνοντας από τη σκηνή του Θεάτρου Βράχων είπα στον εαυτό μου “αποφάσισα, θα γίνω μουσικός”! Σπούδασα Jazz Performance στο Λονδίνο και έκανα μεταπτυχιακό στη Μουσική Κινηματογράφου στο New York University, στην Αμερική».

Όπως σας είπα, το πολύ καλό «Reflections» αποτελεί το ντεμπούτο της άλμπουμ. Τζαζ και κινηματογραφικό. Ηχογραφήθηκε στα Sierra Studios στην Αθήνα και παίζουν 17 μουσικοί από Λονδίνο και Αθήνα: δύο σαξόφωνα, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, ένα 10μελές σύνολο εγχόρδων, μία φωνή και μία λάφτα (σ.σ. έγχορδο σαν πολίτικο λαούτο). «Το “Reflections” γράφτηκε για τους προβληματισμούς που έχω ως άνθρωπος και καλλιτέχνις», μας λέει η Σοφία. Μου άρεσε πάρα πολύ το άλμπουμ, ομολογώ, γι’ αυτό και της ζήτησα να αναφερθεί πιο αναλυτικά στις συνθέσεις του. «Σκεπτόμενη ότι η ανθρωπότητα δεν προχωρά με βάση τον ατομικισμό και ότι είμαστε μέρος ενός μαγευτικού σύμπαντος, έγραψα τα “Mesmerizing Vortex” και “Cosmos”. Μέσα από τα “Rizes”, “Thalassa” και “An afternoon in Late August” τιμώ την ελληνική μου ταυτότητα. Το “Undocumented Hopes” είναι το σχόλιό μου στο ζήτημα της μετανάστευσης και το πώς αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον. Σε μια κοινωνία που ορίζει τη ζωή μας, οφείλουμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ακολουθήσει τα όνειρά του (“Allow you to be”, “Honest City”, “Reflections”, “A million directions”). Το ταξίδι είναι συνεχής ροή, με σκαμπανεβάσματα (“In Process”, “Peaks and Valleys”)».

Δέχεσαι επιρροές από τη μουσική μας παράδοση;

Συχνά. Έχω συν-δημιουργήσει με τον κιθαρίστα Ozenc Duzenli το συγκρότημα «Yiasena». Στόχος μας είναι η εξερεύνηση των μεσογειακών μουσικών παραδόσεων μέσα από την οπτική της τζαζ. Στο «Reflections» είχα την τιμή να συνεργαστώ με πολλούς Έλληνες μουσικούς, όπως τον Αλέξανδρο Καψοκαβάδη που έπαιξε λάφτα, έναν πολύ γνώριμο ήχο στη Μεσόγειο. Το μοναδικό κομμάτι του άλμπουμ που έχει λόγια, είναι γραμμένο σε ελληνικό στίχο της Μαίρης Σάββα και ερμηνεύει η Αγγελική Τουμπανάκη.

Τι κερδίζεις όταν κινείσαι ανάμεσα στην Αθήνα, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη;

Δουλεύω με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, έγραψα μουσική από το Λονδίνο για ένα ντοκιμαντέρ για την εξέγερση στην Αλγερία το 1954. Η σκηνοθέτιδα ζει στη Νέα Υόρκη. Με αναζήτησε όταν είδε ένα άλλο ντοκιμαντέρ, Λιβανέζας συναδέλφου της με την οποία συνεργάστηκα από τη Νέα Υόρκη. Αφορούσε τις τραυματικές μνήμες που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά μετά τον πόλεμο στη Βηρυτό. Όταν ζεις σε πολυπολιτισμικό πλαίσιο, μαθαίνεις να σέβεσαι το αλλιώτικο και ξένο προς εσένα. Ετσι εκτιμάς ακόμα περισσότερο την καταγωγή σου και την ίδια τη διαφορετικότητά σου.

Και τι χάνεις;

Με τη συνεχή κίνηση πάντα κάτι χάνεις. Μπορεί να παραμείνεις ο «ξένος» για πάντα. Επίσης είναι δύσκολο να κρατήσεις επαφή με τους ανθρώπους σου.

Πόσο διεθνής και πόσο ελληνική μπορεί να είναι ταυτόχρονα η τζαζ;

Είναι ένα πολύ περίπλοκο ερώτημα. Η τζαζ είναι ένα δημοφιλές είδος. Στην Ευρώπη βλέπουμε συχνά να συνδυάζεται με άλλα είδη μουσικής. Αυτό ίσως την κάνει ακόμα πιο διεθνή. Οι Ελληνες μεγαλώνουμε κοντά στην παράδοσή μας – κάτι που σίγουρα επηρεάζει την τζαζ μουσική που δημιουργούμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Έχω περιέργεια: όταν γράφεις μουσική για χορό, πώς το προσεγγίζεις;

Μια παράσταση χορού έχει σενάριο. Εδώ δεν υπάρχουν λόγια και πρέπει να ακολουθήσουμε τις κινήσεις του σώματος των χορευτών και τις εκφράσεις τους για να κατανοήσουμε την ιστορία. Βρίσκω τη σχέση των χορευτών με τη μουσική πολύ ιδιαίτερη και βλέποντάς τους να μεταφράζουν τη μουσική μου στη δική τους τέχνη, είναι κάτι ξεχωριστό.