Με ανάγκη στα όρια της αγωνίας θα εκφραστώ. Αγωνία, όχι επειδή η θεμιτή διεξαγωγή και κατάληξη ανεξάρτητα του αποτελέσματος στο σημερινό ντέρμπι ΑΕΚ-Παναθηναϊκού μπορεί να γεννήσει -ακόμη και- σπάνιο θέαμα, αυτή συνιστά στοιχειώδη προσμονή.
Αγωνία λοιπόν που αναλύεται σε λέξεις μ’ ένα «φτάνει πια!», μόνο επειδή βαρεθήκαμε την καπηλεία της αγάπης για το ποδόσφαιρο από ακραίες συμπεριφορές, τη βία που υποκαθιστά την απουσία αξίας… Τα βαρεθήκαμε, μας προσβάλουν όλους (;) τα γνωστά συμπτώματα! Εγραψα «η θεμιτή εξέλιξη», την ευγενέστερη των διατυπώσεων για ποδοσφαιρικό ντέρμπι στη χώρα μας, τη χρησιμοποίησα επίτηδες για να σαρκάσω το κυνήγι του αυτονόητου και στα γήπεδά μας…
Δύο ομάδες σήμερα με χαρίσματα, με παίκτες-φορείς θεάματος. Μπορεί να γίνει ντέρμπι ικανό να σβήσει τη δίψα για θέαμα. Μα και βέβαια τα ντέρμπι, παιχνίδια-ορισμοί ψυχολογικής πίεσης, σπάνια διεκδικούν δάφνες γοητευτικού ποδοσφαίρου αλλά και οι δύο ομάδες, ακόμη κι αν πιεστούν, έχουν ταλέντο και ικανό αριθμό έμπειρων παικτών, όσων γνωρίζουν τους βιορυθμούς παρόμοιων κρίσιμων παιχνιδιών, ώστε ν’ αντιδράσουν, να πάνε κόντρα σε διαφαινόμενη κακή τροπή.
Πληρέστερη η ΑΕΚ, μοιάζει ικανή να επιβάλει τον ρυθμό με το φαεινό γνώρισμά της, την ομαδικότητα, αλλά ο Παναθηναϊκός υπερτερεί σε ανυπάκουους, αντισυμβατικούς ποδοσφαιριστές, ικανούς όταν η μπάλα «καίει» να πουν «εγώ!» και να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους. Συχνή συνθήκη η τελευταία στα ντέρμπι όπου Γης. Ούτως ή άλλως, ιστορικά, τα ντέρμπι Παναθηναϊκού-ΑΕΚ αναδεικνύουν το θέαμα, δεν εγκυμονούν την τοξικότητα του «αιώνιου», όπως λέγεται το ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού.
Σε γήπεδο-κόσμημα όπως η «Αγια-Σοφιά» υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις λοιπόν για ν’ αποκηρύξουν με την απόδοσή τους καταχραστές, κάθε ιδιότητας, της λατρείας για το ποδόσφαιρο… Μακάρι!
