Και τότε το μείγμα θα θυμίζει μία κοινωνιολογικής υφής Αίτνα…  

«Εάν επιθυμείς την ειρήνη, μη χτυπάς το τύμπανο ούτε για γιορτή» (Πολύβιος Δημητρακόπουλος)

Όταν οι πολιτικές εξελίξεις φοράνε το στενό κορσέ του τεταμένου κάθε εφησυχασμός «γκρεμοτσακίζεται» και δοκιμάζονται όλοι κάτω από αντίξοες συνθήκες. Όταν βρίσκεται κάποιο κόμμα στην αντιπολίτευση όλα είναι πιο εύκολα για αυτό. Τα χρεώνει όλα τα στραβά στον αντίπαλο (που κυβερνάει) και όχι μόνο ξεμπερδεύει, αλλά δημιουργεί και υπέρ του εντυπώσεις με καλά ποσοστά αποδοχής.

Όταν, όμως, είσαι εσύ στη διακυβέρνηση με το να τα ρίχνεις πάλι στον αντίπαλό σου, απλά δίνεις επιχειρήματα στους δικούς σου φανατικούς για να «συμπληρώνουν τα πρακτικά» όταν έρχονται σε δύσκολη θέση. Επέρχεται, βέβαια, ένας σχετικός βαθμός συσπείρωσης, αλλά δεν αποφεύγεται εντελώς η φθορά στο εσωτερικό φρόνημα. Και το συνεχές ρίξιμο του αναθέματος στην αντιπολίτευση φανερώνει πως νιώθεις ενοχές δίχως να βρίσκεις τα κατάλληλα επιχειρήματα για να τις υπερκεράσεις…

Οι αντίπαλοι -από την πλευρά τους- εξοργίζονται, είτε γιατί έτσι τους βγαίνει, είτε γιατί έτσι πρέπει να δείχνουν και να πράττουν… Οι ουδέτεροι, όμως, αποτελούν μία κρίσιμη σταθερά που κρίνει πολλά. Αυτοί προβληματίζονται και διαβλέπουν πως διανύουμε όντως μία δύσκολη συγκυρία από την οποία εκπέμπονται δύο βασικά μηνύματα: η αδυναμία επίτευξης κοινωνικής γαλήνης και η ανησυχία για τη μελλοντική τροπή των πραγμάτων. Αυτό που ζητάνε από μία κυβέρνηση όσοι δεν είναι a priori εναντίον της είναι είτε να υλοποιήσει τις βασικές της προγραμματικές δεσμεύσεις, είτε να αντιμετωπίσει με σχετική αποδοτικότητα οτιδήποτε έκτακτο προκύψει (όσο μεγάλο κι αν είναι…).

Η κυβέρνηση της ΝΔ με την όξυνση της κατασταλτικής βίας υποθηκεύει εξαρχής τις όποιες άλλες προθέσεις της, γιατί δεν μπορεί να εξασφαλίσει το κλίμα συνοχής που χρειάζεται. Αλλά, ούτε και τη στήριξη της μεσαίας τάξης. Είναι άλλο πράγμα να σε στηρίζει αυτή γιατί βλέπει σε σένα κάποιας μορφής προοπτική (όπως να δεχτούμε πως ίσχυε για κάποιες κοινωνικές τάξεις το 2019) και άλλο να μη σου έχει ούτε εσένα εμπιστοσύνη πως μπορείς να εξασφαλίσεις καλύτερες μέρες για την ίδια και για τη χώρα…

Όταν η κατάσταση ξεφεύγει από τα πεδία των πιο συνετών έρχονται στο προσκήνιο ακραίες ροπές και τάσεις. Ήδη υπάρχουν προδιαθέσεις για κάτι τέτοιο, αν συνυπολογίσουμε τον εγκλεισμό, τα πολύμορφα άγχη, την ανεργία και τόσα άλλα που έχουν αναδειχθεί εδώ και ένα χρόνο περίπου… Ακόμα και «λούμπεν» ψυχοσυνθέσεις, που ψάχνουν αφορμές για να εκφραστούν, θα βρεθούν στο επίκεντρο δηλώνοντας το «δυναμικό» παρών τους. Και τότε το μείγμα θα θυμίζει μία κοινωνιολογικής υφής Αίτνα….

Αν κάποιοι που βρίσκονται κοντά, αλλά και πέρα από τη σημερινή κυβέρνηση…, ποντάρουν σε κάτι παρεμφερές για να δημιουργήσουν πρόσκαιρες συνθήκες στρατηγικής της έντασης, να ξέρουν πως στην κυριολεξία παίζουν με τις λεπτομέρειες. Υπάρχουν κάποιες λεπτές ισορροπίες που η ενδεχόμενη ανατροπή τους κρίνεται «στον πόντο», με τον αστάθμητο παράγοντα να λειτουργεί ως πραγματική απειλή…

Εξάλλου, αν αυτές οι συνθήκες θεωρούνται ως στρατηγική της έντασης, τι να πουν οι πραγματικοί πρώτοι διδάξαντες στην Ιταλία, στην οποία το παιχνίδι είχε χοντρύνει τόσο πολύ εκείνα τα χρόνια που τα ενεστωτικά δικά μας μοιάζουν σχεδόν με καρικατούρες. Με αναμεμειγμένους διάφορους, ορισμένοι από τους οποίους προέρχονταν και πέρα από τον Ατλαντικό…

Αλλά, κλείνοντας αυτό το κείμενο, αισθάνομαι την ανάγκη να πω κάτι που με ταλανίζει τις τελευταίες ημέρες και θέλω να το πω ανεξαρτήτως των δικών μου πολιτικών πεποιθήσεων: γιατί εμένα όλα αυτά που συμβαίνουν στον ελλαδικό χώρο εδώ και κάποιο καιρό μου μοιάζουν σα μία έναρξη ενός κύκλου που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ πιο οξυμένες και σύνθετες καταστάσεις, που μπορεί να φέρουν στο επίκεντρο ακόμα και την ανάγκη ευρύτερων πολιτικών συμπράξεων που στο σήμερα κινούνται στο φάσμα του απίθανου…

Αν τα επαχθή οικονομικά μέτρα, που πάρα πολλοί λένε πως έρχονται, συνδυαστούν π.χ. με κάποια αρνητική εξέλιξη σε κάποιο εθνικό θέμα, τότε το ταξικό και το εθνικό θα χορεύουν υπό τους ήχους της αγαπημένης μουσικής του εγχώριου αστισμού και διάφορων ξένων πόλων ισχύος… Το κόβω εδώ, γιατί δεν θέλω να κινδυνολογώ, ούτε να πιθανολογώ, αλλά απλά να αφήνω το μυαλό να κάνει όψιμες περατζάδες εδώ γύρω….

Aς του συγχωρεθεί το ατίθασο των προθέσεών του, έχω φροντίσει να στείλω sms μετακίνησης στη συνείδησή μου.