Η λέξη μεταμέλεια είναι από τις αγαπημένες της ελληνικής Δεξιάς. Διατρέχει τις πράξεις και τον λόγο της στη διαδρομή της πρόσφατης ιστορίας. Δηλώσεις μετανοίας, διώξεις για τους… αμεταμέλητους, στιγματισμός των ίδιων και των οικογενειών τους, φακέλωμα και φόβος ήταν για δεκαετίες ακρογωνιαίος λίθος του καθεστώτος της. Σώματα και ψυχές διαμελίστηκαν επειδή αρνήθηκαν να μεταμεληθούν, να αρνηθούν δηλαδή την αλήθεια της δράσης τους. Την αλήθεια γενικώς για το τι έκανε ο καθένας στα δίσεκτα χρόνια για την πατρίδα. Ενας ζόφος από τον οποίο η Ελλάδα απαλλάχτηκε στο τέλος της δικτατορίας, με το αποφασιστικό «φτάνει» της ελληνικής κοινωνίας. Και την έμπρακτη «μεταμέλεια» της τότε Δεξιάς, υπό τον Καραμανλή.
Απαλλάχτηκε; Μάλλον όχι τελείως. Γιατί εν έτει 2026 ο Μητσοτάκης επαναφέρει πανηγυρικά τη μεταμέλεια ως εθνική αρετή. «Οι δυνάμεις που προκάλεσαν το δημοψήφισμα του 2015… εμφανίζονται σήμερα με τις ίδιες ακριβώς πολιτικές αντιλήψεις και χωρίς ειλικρινή μεταμέλεια να διεκδικήσουν ξανά την ψήφο των πολιτών». Αυτά ξεφούρνισε χτες στο κατά Κυριάκο ευαγγέλιο της Κυριακής, με αφορμή την ενδέκατη επέτειο από το δημοψήφισμα. Οχι μόνο μεταμέλεια, αλλά ειλικρινή μεταμέλεια απαιτεί και υποψιαζόμαστε όλοι για ποιον χτυπά η καμπάνα. Αν και με κάποια αγωνία αναρωτιόμαστε πολλοί μήπως μας παίρνει η μπάλα. Και προβληματιζόμαστε τι πρέπει να κάνουμε για να απαλλαγούμε από το πολιτικό, αλλά και ηθικό, στίγμα του αμεταμέλητου.
Εδώ όμως να μας συγχωρέσει ο πρωθυπουργός, αλλά έκανε ένα λάθος. Δεν είχε γεννηθεί βέβαια την εποχή του Λαμπράκη, όφειλε όμως να έχει μελετήσει καλύτερα την τεχνογνωσία της. Θα ήξερε τότε, ότι υπήρχαν φόρμες μεταμέλειας. Τα προκάτ εθνικά κείμενα του είδους μόνο μια υπογραφή χρειάζονταν από τον υποψήφιο για μεταμέλεια. Στις σημερινές συνθήκες, που η δεξιά νοημοσύνη έχει προοδεύσει, θα μπορούσε να αναθέσει τη συγγραφή ενός τέτοιου κειμένου στον Φραπέ, ας πούμε, και να απαιτήσει απλώς να υπογραφεί από ξέρουμε ποιον: Δηλώνω την ειλικρινή μου μεταμέλεια, διότι παρέλαβα τραγωδία και παρέδωσα πατρίδα. Παρέλαβα χρεοκοπία και παρέδωσα οικονομία. Παρέλαβα άδεια ταμεία και παρέδωσα 37 δισεκατομμύρια.
Δεν υπάρχει βέβαια τίποτε αστείο στο θράσος ενός πρωθυπουργού, που αφού έχει οδηγήσει τη χώρα στον βάλτο της διαφθοράς, τον βλέπουμε να επιχειρεί να διαφθείρει και την αλήθεια. Υπάρχει ίσα-ίσα κάτι πολύ σοβαρό: ο φόβος του για όσα επέρχονται για τον ίδιο και τους συνεργούς του. Πολιτικά και… ποιος ξέρει; Και έτσι δεν διστάζει να εμφανίζει το πρόσφατο παρελθόν με όρους σκότους, για να κρυφτεί έτσι ο ίδιος και το σκότος των έργων του. Να γράφει τη δική του ιστορία, στην οποία οι δεξιοί γάιδαροι πετούν και τη χρεοκοπία την προκάλεσε ο Κανένας. Να επαναφέρει ένα κωμικά πλαστογραφημένο 2015, για να ξεχάσουμε το τραγικά γνήσιο 2026. Τον μισθό, το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, το βενζινάδικο, το ενοίκιο, τις υποκλοπές. Ολα εκείνα για τα οποία ούτε ο ίδιος, ούτε οι συνεργοί του αισθάνονται την ανάγκη να μεταμεληθούν. Αφού οι αμεταμέλητοι της Αριστεράς φταίνε…
