Oχι, δεν έχουμε καμιά ιδιαίτερη τεχνογνωσία στη Θεσσαλονίκη για την αντιμετώπιση των δυσκολιών που προκύπτουν στην πόλη από τις χιονοπτώσεις. Μπορεί να σας φανεί παράξενο ή εξαιρετικά απλό, αλλά αυτό που μας σώζει είναι η θάλασσα. Δεν είναι θέμα υψομέτρου.
Οι υδροφόρες, που γεμίζουν εύκολα και γρήγορα με θαλασσινό νερό, σώζουν κατά βάση την κατάσταση στην έναρξη των φαινομένων, ιδίως για λεωφόρους και δύσκολες ανηφοριές. Η προμήθεια και διανομή αλατιού από τους δήμους, που είναι πλέον μία από τις προτεραιότητες, είναι σταθερό αντίμετρο.
Oλα αυτά υπό… φυσιολογικές χιονοπτώσεις. Στα ζόρικα την πατήσαμε. Πριν από 4 χρόνια γράψαμε Iστορία όταν ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης προέβη στην ιστορική δήλωση «πάγωσε το αλάτι».
Η πόλη είχε πάθει κυκλοφοριακό πατατράκ. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πολεοδομικού συγκροτήματος όλα τα αυτοκίνητα είχαν ακινητοποιηθεί λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης. Το αλάτι είχε παγώσει διότι δεν είχαν προνοήσει το τακτικό «γύρισμά» του για να αερίζεται. Προσθέστε ότι είχε παγώσει και το θαλασσινό νερό, με το οποίο ήταν γεμάτες οι υδροφόρες από το προηγούμενο βράδυ, δηλαδή εδώ μας έφαγε η «προνοητικότητα»!
Βέβαια πρέπει να εξηγήσουμε επιπλέον ότι ο παγετός του 2017 ήταν κάτι τρομακτικό διότι είχε ξεπεράσει σε διάρκεια τη βδομάδα με συνεχείς 24ωρες θερμοκρασίες ολικού παγετού, ο οποίος είχε τρομακτικές συνέπειες για δέντρα -θρηνήθηκαν ξεχωριστά ιδίως οι λεμονιές, που αφανίστηκαν σε ποσοστό 90% από τους κήπους- και καλλιέργειες, απίστευτες ζημιές σε σπίτια εντός και εκτός πόλης καθώς έσπαγαν τα υδραυλικά, κι αυτό σε μια εκτεταμένη ζώνη που εκκινούσε από το δέλτα του Αξιού και κατέληγε στο Αγιον Ορος.
Οπότε αυτό που περιγράφει την κατάσταση την οποία βιώσαμε τότε αποδόθηκε με -το σχετικό με τη δήλωση του δημάρχου- σαρκαστικό σχόλιο «δήμαρχε, το έκανες λύσσα»! Εννοείται ότι έκτοτε το αναποδογύρισμα του αλατιού έχει λάβει διαστάσεις εθίμου, ενώ ποτέ δεν γεμίζουμε τις υδροφόρες θαλασσινό νερό από το προηγούμενο βράδυ.
Η μεγαλύτερη πάντως και ιστορικότερη χιονόπτωση των τελευταίων πενήντα χρόνων σημειώθηκε το 1988, όταν η πόλη είχε σκεπαστεί κυριολεκτικά από το χιόνι, αλλά τότε ήταν άλλες εποχές και το θέμα μοιάζει με ανάμνηση παλαιμάχων την ώρα της σχόλης.
Σε ό,τι αφορά τις διακοπές ρεύματος στην Αθήνα, μάλλον δεν έχετε ξαναζήσει κάτι ανάλογο γι’ αυτό και σας προκαλεί έκπληξη και -λογική- ανησυχία. Αλλά, δυστυχώς για εμάς, οι διακοπές στις κακοκαιρίες είναι κάτι σαν… τις κακοκαιρίες. Δεν χρειάζεται καν ιδιαίτερη ανασκόπηση. Μόλις πριν από έναν μήνα ακριβώς μας χτυπούσε ο «Λέανδρος» -καμιά σχέση με τη «Μήδεια»-, χιόνι δεν μάζευες ούτε από τα τζάμια των αυτοκινήτων, παρά ταύτα στον Δήμο Θερμαϊκού σε μια περιοχή του κόντεψαν οι άνθρωποι να ξεπαγιάσουν.
Ο δήμαρχος απειλούσε με μηνύσεις τη ΔΕΗ διότι έλεγε ότι η βλάβη είχε γίνει σε σημείο που ο δρόμος ήταν απολύτως βατός, ενώ από τη ΔΕΗ αντέτειναν ότι χρειαζόταν ερπυστριοφόρο για να μεταβούν στο σημείο. Το ανωτέρω παράδειγμα είναι απλώς ενδεικτικό για τη Βόρεια Ελλάδα.
Η διαφορά μας με την Αθήνα είναι ότι δεν είμαστε πρωτεύουσα στην οποία ζει η μισή χώρα. Κι αν εμείς θυμόμαστε τα βάσανα του 2017 χαμογελώντας για το παγωμένο αλάτι, εσείς στην Αθήνα θα έχετε να θυμάστε από τούδε τη μέρα… που κουνήθηκαν τα κλαδιά των δέντρων πάνω στα σύρματα του ηλεκτρικού, ενώ κυβέρνηση, δήμοι και περιφέρεια παίρνανε ανέμελοι τον καφέ τους στο Κολωνάκι. Μπορεί και να πίστευαν ότι δεν θα περνούσε η «Μήδεια» επειδή απαγόρευσαν την κυκλοφορία στην εθνική οδό. Ελπίζω ότι κόψανε πρόστιμα σε όσους βγήκαν στη γειτονιά να παίξουν χιονοπόλεμο με τα παιδιά τους.
