Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Επιλογές αντί επιλόγου
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Επιλογές αντί επιλόγου

  • A-
  • A+

Μερικά πράγματα απλώς βρίσκονται εδώ κι ας κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Μια ολόκληρη γενιά πρωταγωνιστής του δράματος. Να ελπίζει σε εκείνον τον «από μηχανής Θεό» που έγραφαν τα σχολικά βιβλία. Σε έναν σωτήρα που θα εμφανιστεί τη σωστή στιγμή.

Ισως να φταίει που μόνο στα τελευταία μαθήματα μπαίναμε στις τάξεις, μιας και δεν μας έφταναν οι απουσίες. Τις είχαμε ξοδέψει τον χειμώνα καπνίζοντας κρυφά στα παγκάκια πίσω από το σχολείο. Και το καλοκαίρι μαθαίναμε για τον «από μηχανής Θεό». Στο ενδιάμεσο χάσαμε τα υπόλοιπα. Τα «έρως ανίκατε μάχαν» και τα ταξίδια για τις Ιθάκες με τους ποιητές τους.

Τα χρόνια πέρασαν κι αλλάξαμε. Κι ας μη διαβάσαμε γι’ αυτές τις αλλαγές στα βιβλία. Τις νιώσαμε στο πετσί μας. Το «έλα μωρέ, και τι έγινε», άρχισε να γίνεται «νοιάζομαι».

Μπορεί κάποιοι να σπούδασαν γιατροί, νομικοί, οικονομολόγοι -τι κάποιοι δηλαδή, οι περισσότεροι περάσαμε τα χρόνια μας στα Πανεπιστήμια, περισσότερο λόγω ενοχικών συνδρόμων για να μη μας λένε άχρηστους- αλλά δεν ήταν αυτό που μας έκανε να νοιαστούμε και να καταλάβουμε. Ηταν και είναι πως απλά υπάρχουμε σε έναν κόσμο που ούτε το χώραγε ο νους μας ότι θα γινόταν το μέλλον μας. Και απορούμε που τον συνηθίζουμε. Και για ξεκάρφωμα, μερικές φορές καυχιόμαστε ότι τον φέρνουμε στα μέτρα μας.

Γιατί η ανάγκη να νιώθουμε ότι έχουμε την κατάσταση στα χέρια μας είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Είναι η ανάγκη επιβίωσης με μοντέρνο προσωπείο. Το φοράμε για να ξεχνάμε πώς ζούσαμε πριν. Γιατί οι προηγούμενες γενιές μάς έμαθαν ότι αυτό που ακολουθεί είναι πάντα καλύτερο από αυτό που προηγήθηκε. Η δική μας εμπειρία όμως αντιστρέφει λίγο την ιστορία. Ετσι έχουμε δύο επιλογές: ή να ξεχάσουμε ή να ταμπουρωθούμε σπίτια μας αγκαλιά με παλιές φωτογραφίες.

Τέλη Μαΐου 2020, αμέσως μετά τη δίμηνη καραντίνα κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας. Λίγες μέρες πριν οι δρόμοι ήταν έρημοι. Οι άνθρωποι δεν ξεμύτιζαν παρά μόνο για τα απολύτως απαραίτητα. Περίμενα ότι και τότε οι λιγοστοί που θα συναντούσα θα είχαν βλέμματα φοβισμένα, χωρίς χαμόγελα, κρυμμένοι πίσω από χειρουργικές μάσκες - η πανοπλία του 2020: η χειρουργική μάσκα, ποιος να το περίμενε;.

Ομως τίποτα. Τέλη Μαΐου 2020: μια ηλιόλουστη μέρα στο κέντρο της Αθήνας. Παιδιά παίζουν στην πλατεία και ζευγαράκια φιλιούνται στα παγκάκια. Παρατήρησα κι εμένα: χωρίς μάσκα και γάντια, στέκομαι και απολαμβάνω τον ανοιξιάτικο ήλιο με ένα παγωτό χωνάκι στο ένα χέρι και στο άλλο κρατάω ένα άλλο χέρι. Κάποιος μας κάνει πλάκα. Ή μήπως εμείς κάνουμε πλάκα σε κάποιον; Τίποτα από τα δύο.

Απλώς η επιλεκτική αμνησία είναι μία από τις πιο συνηθισμένες άμυνες του ανθρώπου. Και η επιλεκτική μνήμη το ίδιο.

Κάποια έμειναν ίδια από εκείνη την ημέρα, κάποια άλλαξαν.

Και η «επιστροφή στην κανονικότητα», που μάθαμε να λέμε, ίσως να ήταν ένα πολύ καλό επικοινωνιακό σλόγκαν. Ο,τι συνηθίζεις γίνεται αμέσως «κανονικό». Και ό,τι ξεχνάς απλώς επιλέγεις τι θα το κάνεις. Επιλεκτική μνήμη ή αμνησία;

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η καραντίνα ως νέα κανονικότητα
Η ασφάλεια ως bonum commune, ως κοινό αγαθό, ήταν πάντα για την εξουσία ένα χρήσιμο πρόσχημα για την ανάδειξη του κράτους ως του πλέον προστατευτικού συστήματος, ικανού να παρέμβει σε όλες τις πτυχές της...
Η καραντίνα ως νέα κανονικότητα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Επιδημία και ψυχική υγεία: υπάρχει χώρος για δικαιώματα;
Τους τελευταίους εννιά μήνες, σε όλο τον κόσμο, η ζωή των ατόμων με ψυχιατρικά προβλήματα έχει αλλάξει.Ασφαλώς, το σύνολο του πληθυσμού γίνεται ευάλωτο στο «τραύμα του εγκλεισμού», με αδιαμφισβήτητο αντίκτυπο...
Επιδημία και ψυχική υγεία: υπάρχει χώρος για δικαιώματα;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το δεύτερο κύμα
Μόνο 3 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης βρίσκονται σε δυσμενέστερη κατάσταση από την Ελλάδα, με το κύμα να είναι ακόμα ανοδικό (Βουλγαρία, Ιταλία, Κροατία), ενώ οι άλλες φαίνεται να το έχουν ελέγξει.
Το δεύτερο κύμα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ασθενή σώματα και πειθάρχηση
Εγκλεισμός και πολιτικές ελέγχου και πειθάρχησης – Περιπλανώμενα ασθενή σώματα στην Αθήνα και στον Πειραιά του Μεσοπολέμου.
Ασθενή σώματα και πειθάρχηση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κοινό μας «ψέμα»
Ο ιός έφερε στην πόρτα του ένα σωρό παράξενα πράγματα. Σαν ντελιβεράς που δεν τον έχουν καλέσει. Κι εκείνος άνοιξε και μπήκαν μέσα ο φόβος, η ανασφάλεια, η ανεργία, η μοναξιά, η αποστασιοποίηση.
Το κοινό μας «ψέμα»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το «value for money» κράτους και κοινωνίας μάλλον απέτυχε...
Kαι τώρα που η Ελλάδα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι εστί κορονοϊός, τώρα είναι που «ανάβουν» όλα τα μέτωπα και απαιτούνται έξτρα και σχεδόν υπερβατικές σε κάποιους τομείς διαχειρίσεις, για να διατηρηθεί ένα...
Το «value for money» κράτους και κοινωνίας μάλλον απέτυχε...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας