Παρέχει έλεγχο, διεκδίκηση το νομικό πλαίσιο της αθλητικής επανέναρξης

Το δικαίωμα του καθενός στην άθληση είναι αναφαίρετο, πηγάζει πρώτα απ’ όλα από το ίδιο μας το Σύνταγμα. Ωστόσο η πανδημία που ενέσκηψε και η ανάγκη αντιμετώπισής της μέσω του περιορισμού της διάδοσης του κορονοϊού έφερε στη ζωή μας μέτρα και υποχρεώσεις με άμεσο και οριζόντιο χαρακτήρα που περιόρισαν θεμελιώδη δικαιώματα μας μεταξύ αυτών και το δικαίωμα στην άθληση.

Τώρα που οι περιορισμοί αυτοί αίρονται σταδιακά, καθώς πρέπει να είναι προσωρινοί για το απολύτως απαραίτητο, για την επίτευξη του σκοπού που επιτελούν, χρονικό διάστημα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις καινοφανείς συνθήκες διεξαγωγής αθλητικών γεγονότων αλλά και άθλησης εν γένει. Νέοι κανόνες και οδηγίες που σκοπό έχουν να προστατέψουν τη δημόσια υγεία και βέβαια την υγεία των αθλουμένων, αθλητών και του πολύ κλειστού κύκλου  των παραγόντων ενός παιχνιδιού (τουλάχιστον προς το παρόν που δεν τίθεται ζήτημα φιλάθλων στα γήπεδα). Για κάθε άθλημα ισχύουν ειδικότερες οδηγίες (ειδικά πρωτόκολλα αθλημάτων) όπου λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες του κάθε αθλήματος αλλά και της κάθε αθλητικής εγκατάστασης. Εκεί  ρυθμίζονται οι κανόνες υγιεινής και τα μέτρα που πρέπει να τηρούν οι εγκαταστάσεις, τα σωματεία και οι αθλούμενοι.

Εν όψει λοιπόν της επικείμενης έναρξης των οργανωμένων αθλητικών δραστηριοτήτων (προς το παρόν Superleague 1), αλλά και της ελεύθερης πλέον αλλά αυστηρά ατομικής και  ελεγχόμενης (μέσω συμπλήρωσης και υπογραφής Δελτίου καταγραφής αθλουμένου για την ασφαλή επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα) άσκησης όλων των πολιτών σε ανοικτούς εξωτερικούς χώρους, ας δούμε ποια είναι τα εχέγγυα που διασφαλίζουν την τήρηση των κανόνων και των μέτρων υγιεινής.

Ποιο είναι δηλαδή το νομικό καθεστώς επιβολής αυτών των περιορισμών και συνακόλουθα της άρσης αυτών; Ποια προστασία μπορεί να έχει ο αθλούμενος απέναντι σε διοργανώτρια αρχή ή σωματείο που δεν τηρεί τις υποχρεώσεις που θέτουν οι νόμοι της εποχής του κορονοϊού; Και αντίστοιχα πώς προστατεύεται το σωματείο αλλά και το κοινωνικό σύνολο από κάποιον όποιος δεν τηρεί τα απαραίτητα μέτρα που οφείλει κατά την άθληση;

Ήδη με την πρώτη ΠΝΠ της 25 Φεβρουαρίου 2020 είχε περιγράφει το πλαίσιο των μέτρων και περιορισμών που θα μπορούσαν να τεθούν προς αποφυγή της διάδοσης του κορονοϊού, μεταξύ των οποίων και η απαγόρευση λειτουργίας αθλητικών χωρών και γενικά χωρών συνάθροισης κοινού. Επίσης προβλεπόταν  ότι με τις εκτελεστικές, αυτής και των επομένων ΠΝΠ που ακολούθησαν, υπουργικές αποφάσεις που εκδίδονται θα εξειδικεύεται και η διαδικασία επιβολής και τυχόν διοικητικές κυρώσεις της παραβίασης του κάθε μέτρου. Επίσης προβλέφθηκε και ο ποινικός κολασμός όποιου δε συμμορφώνεται με τα μέτρα που είναι ποινή φυλάκισης μέχρι δύο έτη, εκτός αν η πράξη τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.

Και επειδή μιλάμε και τον κίνδυνο μετάδοσης μιας μεταδοτικής νόσου ισχύει παράλληλα και το άρθρο 285 του Ποινικού Κώδικα. Εκεί προβλέπεται ότι όποιος παραβιάζει τα μέτρα που έχει διατάξει ο νόμος ή αρμόδια αρχή για να αποτραπεί εισβολή η διάδοση μίας μεταδοτικής ασθένειας τιμωρείται με φυλάκιση  αν από την πράξη μπορεί να προκύψει κίνδυνος μετάδοσης της ασθένειας σε αόριστο αριθμό ανθρώπων (μέχρι 2 έτη φυλάκιση αν η πράξη έγινε από αμέλεια), ενώ αν η παραβίαση είχε ως αποτέλεσμα να μεταδοθεί σε άνθρωπο, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη και ακόμα βαρύτερες ποινές αν η παραβίαση είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο άλλου (κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών)  ή μεγάλου αριθμού ανθρώπων (μέχρι και ισόβια κάθειρξη).

Βλέπουμε λοιπόν ότι παράλληλα με την εσωτερική μας συνείδηση που μας επιβάλλει για το ατομικό και συλλογικό καλό να ακολουθούμε τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας που ισχύουν το διάστημα αυτό της πανδημίας (το οποίο βέβαια και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν έχει λήξει), υφίστανται και ποινικές κυρώσεις που αποθαρρύνουν τους ασυνείδητους και αμελείς. Ας ελπίσουμε ότι αυτοί θα είναι ελάχιστοι και η ανάγκη εφαρμογής των ανωτέρω νομικών κανόνων περιορισμένη.