Δίχως να «χαλάσεις» και να «χαλαστείς»

Λέμε σχεδόν όλοι πως «προέχει το ποδόσφαιρο». Πως είναι πάνω από όλα τα εξωαγωνιστικά. Εδώ τίθεται το εξής θέμα-ερώτημα. Μπορείς να εστιάζεις μόνο στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι δίχως να ασχολείσαι με όλα τα υπόλοιπα; Κάποιοι θα πουν ναι. Όμως, αν θέλεις να έχεις ολιστική θεώρηση και γνώση των πραγμάτων, αυτό δεν γίνεται. Γιατί, δυστυχώς, υπάρχει αλληλεπίδραση. Και, μάλιστα, άμεση και άκρως καθοριστική. Τα εξωαγωνιστικά επί της ουσίας δεν είναι μονάχα μία καθημερινή συνήθεια για πονηρούς και «ψαγμένους». Είναι αυτός ο παράγοντας που ορίζει σε μεγάλο βαθμό το είδος των δρώμενων και κυρίως το τελικό τους αποτέλεσμα. Η Lady Hope οφείλει να τα συνυπολογίζει, έστω και στη σωστή τους δοσολογία και διάσταση…

Τρόποι για να γίνει κάτι διαφορετικό από τα παγιωμένα, σε θεωρητικό επίπεδο, υπάρχουν. Οι παράγοντες, οι ηγήτορες των ομάδων, να αλλάξουν νοοτροπία. Αυτό δεν είναι εφικτό, όμως, γιατί έχουν γαλουχηθεί διαφορετικά. Όταν εθίζεσαι στον ανταγωνισμό, όταν υπομένεις για να πετύχεις, σκληραίνεις και δεν αλλάζεις. Παραχωρείς μονάχα όταν σε παίρνει, ή όταν δεν θα κινδυνεύεις να χάσεις την πρωτοκαθεδρία σου. Είναι, άραγε, εφικτό να τους αναγκάσει κάποιος να αλλάξουν; Αυτό μπορούν να το πετύχουν ή το κράτος ή οι ευρείες μάζες. Οι δεύτερες δεν συντονίζονται ποτέ για κάτι τέτοιο, γιατί είναι κατά βάση διαιρεμένες. Δεν έχουν συν-αντίληψη, παρά μοναδική πρεμούρα τους μοιάζει να είναι το να ενταχθούν σε μία ευρύτερη «οικογένεια» και να οχυρωθούν, εξαπολύοντας μετά επιθέσεις στους αντιπάλους. Και το κράτος τείνει σε μόνιμη βάση να δείχνει μεροληψία. Ακόμα και όταν πρoσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, δεν μπορεί…

Και τι μπορείς να κάνεις εσύ σαν μονάδα; Να παρατηρείς, να ενημερώνεσαι, να σκέπτεσαι, να καταλαβαίνεις, να ξέρεις να κινείσαι δίχως να «χαλάσεις» και να «χαλαστείς». Τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι υπαρκτά, διαχρονικά, σύνθετα και μεγάλα. Οι λύσεις δεν έχουν χρώμα. Οι λύσεις είναι για εκείνους που μπορούν να τις πραγματώνουν. Δυστυχώς, όμως, εκείνοι που τις δίνουν συνηθίζουν να είναι χρωματισμένοι. Ο πολύς κόσμος, αργά ή γρήγορα, τα κατανοεί αυτά σε επαρκές ποσοστό… Και παλεύει ανάμεσα στην καχυποψία του, στα κοινωνικά αδιέξοδα και στα δικά του επιμέρους ατομικά προβλήματα. Η Lady Hope, έστω και έτσι, αναγνωρίζει πως τα πράγματα θα προχωρήσουν. Αυτό γίνεται πάντα, ανεξάρτητα από το είδος και την ποσότητα των παθογενειών, ανεξάρτητα από τη μορφή των επόμενων όρων του παιχνιδιού…