Αστυνομοκρατία και ειδήσεων δελτία…

Εδώ και ένα εξάμηνο τελείται ακατάπαυστα ένα διαρκές έγκλημα, ένα έγκλημα εις βάρος των αδυνάμων, στο οποίο σιωπηρά η κυβέρνηση δείχνει να δίνει την συγκατάθεση της. Όταν ο Μαξ Βέμπερ πρωτοανέφερε την έννοια του κράτους που νομιμοποιείται να ασκεί το μονοπώλιο της βίας, σίγουρα δεν είχε κατά νου του το μοντέλο που ακολουθεί τον τελευταίο καιρό η ΕΛ.ΑΣ.

Όλο και πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι καταγγελίες περί άσκησης ανεξέλεγκτης βίας από τα όργανα της τάξης σε ανυπεράσπιστους πολίτες, και ενώ την ώρα που η κοινή γνώμη καταδικάζει αυτές τις ενέργειες, η ίδια Η ΕΛ.ΑΣ. και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη εμμένουν στις ίδιες πρακτικές διατρανώνοντας μάλιστα πως αποτελούν μονόδρομο για να ξεφορτωθούμε τους «μπαχαλάκhδες και να επανέρθουμε στην κανονικότητα». Μάλλον η «κανονικότητα» που οραματίζονται συνοδεύεται με γκλομπς και πιστόλια με πλαστικές σφαίρες και όχι με ομόνοια και ασφάλεια.

Μερικά μόνο από τα επιτεύγματα της ΕΛ.ΑΣ. το τελευταίο διάστημα αποτελούν: τα βίαια χτυπήματα ΜΑΤ απέναντι σε φοιτήτρια έξω από την κατάληψη στην ΑΣΟΕ, το άγριο ξυλοκόπημα που δέχθηκαν η Ειρήνη και ο Ζήσης μετά την ειρηνική πορεία του Πολυτεχνείου, ο εξευτελισμός της 22χρονης κοπέλας στην Πατησίων που της ζητήθηκε να ξεγυμνωθεί, οι φοιτητές που νοσηλεύθηκαν με βαριά τραύματα στο κεφάλι κατόπιν χτυπήματος με χειροβομβίδες κρότου λάμψης, καθώς και η πιο πρόσφατη βίαιη σύλληψη του σκηνοθέτη Δ. Ινδαρέ και των γιων του, δίχως νόμιμη αιτία και κατόπιν προσπάθειας παραβίασης του οικογενειακού ασύλου.

Όπως στα περισσότερα εγκλήματα, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ένας συμμέτοχος που υποθάλπει τις ενέργειες του δράστη. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ή καλύτερα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας, όρος πιο δόκιμος) όχι απλά συγκαλύπτουν το έγκλημα αυτό, αλλά ιδίως διευκολύνουν την εκτέλεση του. Παραθέτοντας ψευδείς κατηγορίες για τα θύματα της αστυνομικής βίας, κατασκευάζουν «κοινωνικά κατηγορητήρια», αμαυρώνοντας την υπόληψη των προσώπων αυτών με σκοπό να μειώσουν την απαξία της πράξης του Θύτη. Κλασικό παράδειγμα αποτέλεσε η μάταιη προσπάθεια να παρουσιάσουν τον Γρηγορόπουλο ως ταραχοποιό και τον Κορκονέα ως άνθρωπο που αντέδρασε λίγο υπερβολικά. Ενώ σήμερα φαίνεται πως το ίδιο προσπαθούν να επιτύχουν δικαιολογώντας την υπέρμετρη αστυνομική βία απέναντι στον σκηνοθέτη Δ. Ινδαρέ, με σκευωρίες περί αντίστασης στην αρχή και συμμετοχή των δύο γιων του σε ένα κτίριο που τελούσε υπό κατάληψη.

Ταυτόχρονα, με το να προσκαλούνται ελάχιστα από τα θύματα της αστυνομικής αυθαιρεσίας στη δημόσια τηλεόραση για να μοιραστούν με τους τηλεθεατές τις εμπειρίες τους και οι λίγες αυτές περιπτώσεις να θυμίζουν περισσότερο ανάκριση παρά συνέντευξη, επιτυγχάνεται η αποσιώπηση των πράξεων αυτών. Συγχρόνως, πληθώρα αποκαλυπτικών βίντεο που μαρτυρούν την ωμότητα των αστυνομικών επεμβάσεων κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, ενώ σχεδόν κανένα από αυτά δεν έχει προβληθεί στα τηλεοπτικά κανάλια, αποκρύπτοντας έτσι από την κοινή γνώμη τα ίδια τα αποδεικτικά στοιχεία. 

Με την σειρά της η κυβέρνηση, όχι απλά δεν καταδικάζει αστυνομικές ακρότητες, αλλά αντιθέτως τις επαινεί, στέλνοντας εκπροσώπους της σε πάνελ να υπερασπιστούν τη βαρβαρότητα και να προσθέσουν τη δικιά τους πινελιά στο όλο σκηνικό, αναπαράγοντας εξυπνάδες όπως «λίγη βία κακό δεν κάνει» ή  «στη Βια απαντάμε με Βία». Έτσι ατύπως δημιουργείται ένα ανήθικο συμβόλαιο εγκληματικής συνεργασίας μεταξύ ΜΜΕ-ΕΛ.ΑΣ-Κυβέρνησης, στο στόχαστρο του οποίου βρίσκονται συνταγματικώς κατοχυρωμένα ατομικά δικαιώματα. Το απαραβίαστο του οικογενειακού ασύλου, η αντικειμενικότητα των ΜΜΕ αλλά και ο σεβασμός της προσωπικότητας του ανθρώπου στην ατομική του μορφή υφίστανται το τελευταίο διάστημα πλήρη απαξίωση, ανοίγοντας πληγές στον κορμό της Δημοκρατίας.

Πως μπορούμε να αντιδράσουμε απέναντι σε όλα αυτά;

Να προσφύγουν όλα τα θύματα της αστυνομικής βίας από κοινού, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Να υπάρξουν μηνύσεις στην καιροσκοπική ειδησεογραφία στο ΕΣΡ, που κάθε άλλο παρά αντικειμενική είναι. Να γίνει αντιληπτό επιτέλους ότι το δόγμα «Θα βλέπετε ΜΑΤ και θα προσκυνάτε» πρέπει να αντικατασταθεί με το «θα βλέπετε ΜΑΤ και θα νιώθετε ασφαλείς». Η αστυνομοκρατία επιτέλους να γίνει αστυνόμευση, όπως αρμόζει σε ένα πολιτισμένο κράτος του δυτικού κόσμου και όχι να μιμείται πολιτικές που εφαρμόζονται στη Βόρεια Κορέα και την Κίνα. Να καταδικαστούν επισήμως επιτέλους αυτές οι πρακτικές για να μη ξανανιώσουν η Ειρήνη και ο Ζήσης την αστυνομική βία στο πετσί τους. Για να αποζημιωθεί η οικογένεια Ινδαρέ για την καταπάτηση των δικαιωμάτων της. Για να μην ξαναζητηθεί από κοπέλα να γδυθεί δημοσίως από κανένα αστυνομικό. Για να μην αναγκαστεί ξανά φοιτητής να δεχθεί χημικά και κροτίδες, διαδηλώνοντας ήρεμα για τις ρυθμίσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα του. Και πρωτίστως… για να αποφευχθούν τα χειρότερα.

*Φοιτητής Νομικής