Κανείς δεν είναι τόσο αφελής ώστε να πιστέψει τα επιχειρήματα που επικαλείται ο Ερντογάν για να δικαιολογήσει την εισβολή του στη βορειοανατολική Συρία, με την επιχείρηση «Πηγή της ειρήνης». Οι δυνάμεις της SDF δεν έχουν απειλήσει ποτέ την Τουρκία, ούτε έχουν επιτεθεί εναντίον της τα τελευταία χρόνια. Η Τουρκία, όπως και όλος ο κόσμος, κέρδισε όταν η SDF θυσίασε δεκάδες χιλιάδες μάρτυρες και είχε ακόμη περισσότερους τραυματίες στη μάχη για την εξάλειψη του ISIS. Από την αρχή της συριακής κρίσης, η τουρκική κυβέρνηση ασκεί συγκεκριμένη πολιτική και έχει τους δικούς της σκοπούς για το μέλλον της Συρίας. Η πολιτική της στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες:
Ο πρώτος είναι να φέρει στην εξουσία, σε περίπτωση ανατροπής του συριακού καθεστώτος, τις δυνάμεις του πολιτικού Ισλάμ, ιδιαίτερα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με βάση ιδεολογικές και πολιτικές εκτιμήσεις που αποτελούν την ουσία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στον αραβικό κόσμο και την «αραβική άνοιξη».
Ο δεύτερος είναι η μη συμμετοχή του κουρδικού στοιχείου στους πολιτικούς σχηματισμούς για την προετοιμασία του σταδίου της πολιτικής λύσης και η παρεμπόδιση της δημιουργίας μιας κουρδικής πολιτικής οντότητας στα βορειοανατολικά της Συρίας.
Ως εκ τούτου, από την αρχή της συριακής κρίσης, η Τουρκία προσπάθησε έντονα να λάβει όλα τα μέτρα που εμποδίζουν τη διαδικασία μετατροπής των Κούρδων σε πραγματική δύναμη επί εδάφους στη Συρία. Βασικό της όπλο σε αυτό είναι οι διάφορες ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες. Η πρώτη επίθεση έλαβε χώρα το 2012, όταν η οργάνωση Αλ Νούσρα (Αλ Κάιντα) επιτέθηκε στην κουρδική πόλη Σερέκανιε, ξεκινώντας μέσα από την τουρκική παραμεθόριο.
Η Τουρκία, μια χώρα-μέλος το ΝΑΤΟ, δεν έκρυψε ποτέ τις σχέσεις της με διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, αντίθετα τις εκπροσωπούσε νόμιμα στις συνομιλίες για τη συριακή κρίση.
Οπως ανέφερε ο πρώην απεσταλμένος της Αμερικής για τη Συρία, Μπρετ Μακ Γκουρκ, στα διάφορα παρακλάδια του ISIS, 40 χιλιάδες τρομοκράτες τζιχαντιστές από πολλές χώρες ήρθαν για πολεμήσουν στη Συρία μέσω Τουρκίας. Είχαμε ζητήσει να κλείσουν τα σύνορα αλλά αρνήθηκαν, ωστόσο όταν η Τουρκία κατέλαβε το Αφρίν, έχτισε ολόκληρο τοίχο.
Για αυτή την εισβολή ο Ερντογάν βασίστηκε σε τρία πράγματα:
Πρώτον, στη ρωσική αποδοχή της πολιτικής που ασκεί ο Ερντογάν στη βόρεια Συρία, στο πλαίσιο της αντίθεσης των Ρώσων στην παρουσία των ΗΠΑ στον ανατολικό Ευφράτη και στο πλαίσιο της προσπάθειας της Ρωσίας να περιορίσει την Τουρκία, να την απομακρύνει από το ΝΑΤΟ και να την κερδίσει ως οικονομικό εταίρο.
Δεύτερον, στις κινήσεις του προέδρου Τραμπ και την ύποπτη σχέση του με τον Ερντογάν.
Τρίτον, υπάρχει και η διάσταση που αφορά τα εσωτερικά της Τουρκίας και την εμμονή του Ερντογάν, που ενισχύθηκε μετά τις απώλειες που σημείωσε το κυβερνών κόμμα του AKP στις δημοτικές εκλογές και την αποχώρηση κορυφαίων ηγετών του κόμματος, όπως οι Αχμέτ Νταβούτογλου και Αλί Μπαμπατζάν – οι οποίοι μάλιστα ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν νέα κόμματα εναντίον της πολιτικής του Ερντογάν.
Αναμφισβήτητα, η συνεχιζόμενη τουρκική επίθεση εναντίον της βορειοανατολικής Συρίας, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της πρόληψης της εγκαθίδρυσης μιας κουρδικής οντότητας, αποτελεί πλέον μεγάλο κίνδυνο, πρώτον για την ύπαρξη του κουρδικού έθνους, δεύτερον για την ενότητα της Συρίας και τρίτον για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής. Για να τερματιστεί αυτός ο σοβαρός κίνδυνος, χρειάζεται σοβαρή και υπεύθυνη στάση και απάντηση από όλους μας.
Ο Ερντογάν δεν είναι μέρος της λύσης, είναι μέρος του προβλήματος.
*Εκπρόσωπος του PYD στα Βαλκάνια
