Ο Χομπς μάς προέτρεψε να παραδώσουμε όλα μας τα δικαιώματα στον ηγεμόνα (κράτος) με αντάλλαγμα να μας διασφαλίσει ότι κανένας δεν θα μας σκότωνε. Ασφάλεια και προστασία. Εμείς κάναμε ότι τα παραδώσαμε προκειμένου να απαλλαχτούμε από την αβάσταχτη θεοκρατία αλλά και για να εισέλθουμε στη νεότερη πολιτική, στην πολιτική του αισθητού κόσμου.
Ο φιλόσοφος γνώριζε ότι η αύξηση ισχύος του κράτους αφαιρεί ισχύ από την κοινωνία, και εκών-άκων από τους ίδιους τους συλλογισμούς του ο Χομπς, ανέδειξε την αντίθεση κράτους-κοινωνίας η οποία για πολλά χρόνια ήταν κυρίαρχη αντίληψη στα πάσης φύσεως κινήματα.
Τώρα τελευταία αμφισβητείται αν και κατά πόσο η αντίθεση αυτή ισχύει διότι κατά πολλούς και αξιόλογους post αυτά τα αντιτιθέμενα μέρη έχουν συγχωνευθεί. Οπως και αν έχουν τα πράγματα, πρέπει να συμφωνήσουμε στο εξής: όσο διευρύνονται οι εξουσίες του κράτους τόσο μειώνονται τα δικαιώματα της κοινωνίας. Σε μια άλλη διατύπωση όσο η κοινωνία περιορίζει την ελευθερία της, η ελευθερία του κράτους διευρύνεται.
Το ίδιο είναι, τα προσχήματα διαφέρουν. Για την κυβέρνηση της Δεξιάς που σαν ιστορικός διαχειριστής του υπάρχοντος το κατέχει το θέμα και οι οργανωτικοί οπαδοί της ομολογουμένως είναι διαθέσιμοι να χάσουν κάποια δικαιώματα αν είναι για το κοινό καλό (κράτος, εξολόθρευση εσωτερικού εχθρού κ.λπ.) δεν υπάρχει καμιά ιδεολογική αναστολή. Αλλά σε αυτή τη χώρα δεν ζουν μόνο οι οπαδοί της Ν.Δ. Αυτή η παράταξη είναι με το κράτος, κρατιστές μέχρι τα μπούνια και ας παριστάνουν τον φιλελεύθερο που το έχουν για την εξυπηρέτηση του κέρδους.
Τώρα, το πρόσχημα είναι τα Εξάρχεια και με βάση αυτό η κυβέρνηση της Ν.Δ. θέλει τη διεύρυνση του κράτους. Το ίδιο φυσικά έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους οπαδούς του παρ’ όλο που στο πολύ πολύ μακρινό φαντασιακό τους είναι πιο αντικρατικoί, αλλά αυτό έχει λησμονηθεί 100 και, χρόνια τώρα.
Από αυτούς χάσαμε σημαντικά «εδάφη» την Νίκης, την Καρόλου Ντηλ και το Ορφανοτροφείο στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι ανομία όμως το 5% των οργανωτικών κομματικών οπαδών να εξουσιάζει το υπόλοιπο 95%; Κι ας λένε συχνά ότι το κράτος έχει συνέχεια λες και δεν έχει συνέχεια η κοινωνία, η εξέγερση και άλλα κοινωνικά φαινόμενα. Ας επανέλθουμε στο παρόν.
Με βάση προσχήματος τα Εξάρχεια
● Ζητά από την κοινωνία και από την κοινωνία των φοιτητών ιδιαίτερα, να πάρει πίσω το άσυλο το οποίο υπήρξε η ασπίδα της ελευθερίας κινήσεων και ιδεών ενός δημόσιου χώρου απέναντι στο κράτος και στην κυρίαρχη ιδεολογία του. Και όταν λέμε κυκλοφορία ιδεών εννοούμε την ελευθερία των φορέων των ιδεών των, ατόμων δηλαδή που το άσυλο διασφάλιζε απέναντι σε τυχόν διώξεις από την αστυνομία του κράτους ή της τότε εκκλησίας. Και σαν δημόσιος χώρος παρήγε πολιτική και αντίσταση αξιόλογη ανά καιρούς.
Το ανομικό φαινόμενο είναι κοινωνικό και όχι πανεπιστημιακό. Πανεπιστημιακό ανομικό φαινόμενο είναι να καταργήσουμε ένα τμήμα αστροφυσικής προκειμένου να το αντικαταστήσουμε με άλλο τμήμα για έρευνα γεύσης γιαουρτιού χρηματοδοτούμενο από αντίστοιχη εταιρεία. Από αυτό το ανομικό φαινόμενο ποιος θα μας σώσει αν όχι το άσυλο και η δυνατότητα αντίδρασης;
● Τη μετατροπή της αστυνομίας σε πανοπτικό κράτος ελέγχου και επιτήρησης. Το κράτος υπόσχεται αύξηση των δυνάμεων καταστολής και επανεμφάνιση των επισφαλών δελτάδων, ενώ παρέδωσε τη διαχείριση των φυλακών στην αστυνομία για δυο φορές καταστολή.
● Την εκ νέου αλλαγή του Ποινικού Κώδικα και του ΚΠΔ. Δεν εξετάζουμε την ουσία της διαφοροποίησης των κυβερνώντων από τους προηγούμενους σε σχέση με τον Π.Κ., αλλά το κίνητρο. Είναι βέβαιο ότι δεν θα αλλάξει τον ποινικό συμβιβασμό για τους VIP των οικονομικών εγκλημάτων και αντίστοιχες αμερικανιές του ΚΠΔ αλλά θα μετατρέψει στο Π.Κ. τη μολότοφ σε κακούργημα για να γίνει πιο θεμιτός ο ανταγωνισμός με το καλάσνικοφ!!! Και να αποκλείσει τον Κουφοντίνα από τις άδειες μετατρέποντάς τον σε γυμνή ύπαρξη χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε στη φυλακή. Το κίνητρο και το πρόσχημα είναι και πάλι τα Εξάρχεια.
● Την επίθεση στις καταλήψεις εκεί όπου εδαφικοποιούνται διάφορα πολιτικά εναλλακτικά εγχειρήματα, προκειμένου να αποκλείσει από τον δημόσιο χώρο όσους δεν πειθαρχούν με την κυρίαρχη ιδεολογία του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού. Δεν υπάρχει εναλλακτική για κανέναν. Ο ιδιότυπος αυτός διαχειριστικός κυβερνητισμός πάλι με πρόσχημα τα Εξάρχεια θα γίνει, εξορίζοντας την πολιτική στην ιδιωτική και κομματική σφαίρα.
Ποια Εξάρχεια λοιπόν! Πρόκειται για τη συγκρότηση ενός αυταρχικού κράτους, την οικοδόμηση ενός εξωπολιτικού εξουσιαστικού μοντέλου διαχειρισιμότητας νομιμοποιούμενου από έναν Ποινικό Κώδικα που απορρέει από ένα αυθαίρετο Ποινικό Δίκαιο του Εχθρού. Αυτές οι εξελίξεις και οι μεθοδεύσεις αύξησης της ισχύος του κράτους αφορούν το σύνολο της κοινωνίας.
Με σύμμαχο την κοινωνία των αποκάτω και με πλήρη συνείδηση της αντίστασης να αντιμετωπίσουμε τον φιλόδοξο Βοναπαρτισμό. Ε όχι και Βοναπάρτης ο Κυριάκος, θα μου πείτε. Και όμως η απάθεια μαζί με την ημιτελή εξατομίκευση και τη διάλυση του κοινωνικού δεσμού είναι μητέρα όλων των δυστοπιών. Με τέτοιες εξελίξεις η επιχειρούμενη από την κυβέρνηση σύγκρουση «κλέφτες-αστυνόμοι» θα είναι παρωνυχίδα επί τη εμφανίσει στην περιφέρεια και στο κέντρο της Αθήνας ανθρώπων που να φοράνε κίτρινα, πράσινα ή μαύρα γιλέκα.
