Παναγιώτα Απέργη*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι επικείμενες εκλογές της 7ης Ιουλίου δεν είναι ένα απλό δίλημμα αριστεράς – δεξιάς, ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ. Είναι ένα δίλημμα προόδου – συντήρησης, θέσπισης μέτρων – θεωριών και υποκρισίας.

Σ’ αυτά τα διλήμματα μπορεί κανείς να καταλήξει αν παρακολουθήσει τις προγραμματικές δηλώσεις των δυο κυρίαρχων κομμάτων, ή μάλλον τις μεν προγραμματικές θέσεις του κυβερνώντος κόμματος και της ασάφειας του προγράμματος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν διέπεται από ασάφεια το πρόγραμμα της Ν.Δ., αλλά είναι επενδεδυμένο με τον προσωρινό μανδύα της σωτηρίας, ενώ, επί της ουσίας, είναι ένα πρόγραμμα βαθιά αντιλαϊκό και νεοφιλελεύθερο. 

Το πρόγραμμα της «ισχυρής ανάπτυξης και της αυτοδύναμης Ελλάδας» φαίνεται να θέλγει μια μερίδα του πληθυσμού, η οποία, παράλληλα, ξεχνά την καταστροφική πενταετία, κατά τα έτη 2009 – 2014. Τότε που η χώρα, σύμφωνα με τις εντολές των αξιωματούχων του Δ.Ν.Τ, της Ε.Ε, του E.S.M και των υπουργών οικονομικών του Eurogroup και με ρήσεις περί ισχύος έφτασε στο χείλος του γκρεμού κι έπεσε μέσα.

Τώρα, για άλλη μια φορά, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, φυσικά, προτείνει ένα πρόγραμμα, που είναι αντιγραφή αυτού που είχε προταθεί και εφαρμοστεί κατά τα μνημονιακά έτη της διακυβέρνησής του και το οποίο πρόσφατα όλοι οι Ευρωπαίοι αρμόδιοι ομολόγησαν πως είχε ολέθριες συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

Αυτά που ίσως ξεχνά ο λαός ή επιλέγει να μην θυμάται είναι η καθημαγμένη οικονομία και η διαβρωμένη κοινωνία. Oι δρόμοι που γέμιζαν με ανθρώπους που έτρωγαν από τα σκουπίδια. Η ανεργία που εκτινάσσονταν σε υψηλότατα επίπεδα. Οι φωτοτυπίες που, ελλείψει σχολικών εγχειριδίων, διανέμονταν αντί για βιβλία στα δημόσια σχολεία. Τα χιλιάδες παιδιά που έμεναν εκτός παιδικών σταθμών, λόγω περικοπών των δαπανών.

Οι περικοπές των συντάξεων και των μισθών. Η φορολογία που αυξανόταν βαθμιαία. Οι απολύσεις που διαδέχονταν – άκριτα – η μια την άλλη σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ο δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός που «μαύρισε» μέσα σε μια νύχτα. Τα κλειστά νοσοκομεία.

Τα λιποθυμικά επεισόδια που παρουσίαζαν τα παιδιά στα σχολεία λόγω πείνας και μη καταβολής χρημάτων για πετρέλαιο. Οι χιλιάδες νέοι που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Οι εκαντοντάδες πολίτες που αυτοκτόνησαν.

Οι αμέτρητες ελληνικές οικογένειες που διαλύθηκαν. Τα κόμματα του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού που για δεκαετίες κυβερνούσαν, αναποτελεσματικά και καταστρεπτικά, τη χώρα και την οδήγησαν στην εξαθλίωση και την οικονομική αφαίμαξη.

Αυτά και μερικά άλλα ξεχνά ο ελληνικός λαός. Και επιλέγει, σκόπιμα, να παραβλέπει δηλώσεις που αφορούν τη ζωή του, τη δουλειά του, τα παιδιά του, το μέλλον του. Παραβλέπει τον εργασιακό μεσαίωνα του δωδεκάωρου και του επταήμερου εργασίας και την 1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις.

Το «συμμαχικό» Δ.Ν.Τ και την υποκριτική στάση απέναντι σε ζητήματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Τις εκφράσεις για «λαϊκίστικα» και αχρείαστα δώρα Χριστουγέννων. Την φενάκη για τις υποτιθέμενες φορολογικές ελαφρύνσεις και το ασφαλιστικό, τύπου Πινοσέτ.

Τη ρατσιστική αντίληψη ότι η ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι έμφυτη στην κοινωνία. Την υποκριτική στάση απέναντι στην ιθαγένεια. Την ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών, όπως είναι η εκπαίδευση και η υγεία. Παραβλέπει πολλά πράγματα ο λαός, ο οποίος σαν άλλος κόρακας, όπως έλεγε ο Αίσωπος, πλανάται και παρασύρεται από την πονηρή αλεπού, που με τεχνάσματα και ύπουλες κολακείες προσπαθεί να τον ξεγελάσει.

Το δίλημμα, λοιπόν, των εκλογών είναι ξεκάθαρο. Ο κόσμος θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε δυο κόμματα. Από την μια έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, να την επαναφέρει σταθερά προς την κανονικότητα, με όποια λάθη και παραλείψεις έγιναν, να μειώσει την ανεργία και τους φόρους, να εκσυγχρονίσει κοινωνικά την Ελλάδα με μια σειρά μέτρων, να λύσει διακρατικά ζητήματα και να επαναφέρει το χαμένο κύρος της χώρας και την αξιοπρέπεια στους πολίτες.

Από την άλλη έχουμε τη ΝΔ, το κόμμα που χρεοκόπησε τη χώρα, το κόμμα που χρωστάει εκατομμύρια στο κράτος, που διαχωρίζει ταξικά τους ανθρώπους, που θέτει ακροδεξιούς σε κεντρικές θέσεις και τους ντύνει με προβιές δημοκρατών, που εκμεταλλεύεται κρίσιμα ζητήματα για να ψηφοθηρήσει στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, που απειλεί τη δικαιοσύνη, που δεν θέλει να του πάρει τη δόξα το Δ.Ν.Τ. για τα καταστρεπτικά μέτρα των μνημονίων, το κόμμα που, εμμέσως πλην σαφώς, καταστρέφει το μέλλον της χώρας.

Γι’ αυτό ας μην πει κανείς πως δεν φαντάστηκε, πως δεν περίμενε, πως τον παρέσυραν, πως τον ξεγέλασαν.

Ας μην μείνει κανείς, «σαν τα σκουλήκια που κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί**».

Να μην φοβηθεί κανείς τις απειλές, τους τραμπουκισμούς των φανατικών, τα τανκς, τα «ειδικά δικαστήρια».

Ας μην παραδοθούν. Ας αγωνιστούν όλοι και να μην πουν, ποτέ, πως δεν ήξεραν.

* Φιλόλογος

** Στίχος από το ποίημα «Οι Μοιραίοι» του Κ. Βάρναλη