Προς τα τέλη της περασμένης εβδομάδας ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα του ΝBA για την αγωνιστική περίοδο 2018-2019 και όλοι μάθαμε τους νέους πρωταθλητές. Αυτοί είναι οι Τορόντο Ράπτορς, για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Έτσι, ο τίτλος πέρασε τα σύνορα των ΗΠΑ και βρέθηκε στον Καναδά, κάτι που από μόνο του δίνει μία άλλη διάσταση. Διαφορετική, περισσότερο «γουστόζικη», και άκρως ενισχυτική προς την κατεύθυνση του απαραίτητου υγιούς πλουραλισμού. Η Lady Hope μπορεί να υποστήριζε στους τελικούς τους ηττημένους Γουόριορς, αλλά έχει σε εκτίμηση και εν τέλει χάρηκε για τους Ράπτορς…
Οι Τορόντο Ράπτορς ιδρύθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Χρειάστηκαν 24 χρόνια για να φτάσουν στην κορυφή του πρωταθλήματος. Τα τελευταία χρόνια είχαν καλή ομάδα και είχαν δείξει ικανοί για κάτι σημαντικό. Πέρυσι δεν φάνηκαν, όμως, τόσο έτοιμοι όσο χρειαζόταν για το απόλυτο βήμα. Παρότι, κατά γενική ομολογία, στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν άφησαν θετικότατες εντυπώσεις. Στα πλέι οφ, πριν καν τους τελικούς της Ανατολής, «σκουπίστηκαν» με 0-4 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς και έδειξαν πως ήθελαν οπωσδήποτε και επειγόντως κάποια επιπλέον πράγματα για να πάνε ακόμα καλύτερα.
Φέτος αποδείχθηκαν ικανότατοι στο να βρουν την απαραίτητη συνταγή. Με νέο προπονητή το Νικ Νερς, και με κάποιες καθοριστικές προσθήκες τύπου Λέοναρντ και Γκασόλ, μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν άφησαν τη δουλειά στη μέση, αλλά το πήγαν μέχρι τέλους. Στα πλέι οφ άφησαν έξω κατά σειρά τους Ορλάντο Μάτζικ με 4-1, τους Σίξερς (σε μία μεγάλη μάχη) με 4-3 και τους Μπακς με 4-2, πριν συναντηθούν στους τελικούς με τους Γουόριορς των 3 τίτλων στις 4 τελευταίες σεζόν. Τελικό αποτέλεσμα; Πλέον τα νέα ινδάλματα, όχι μόνο για τους φίλους των Ράπτορς, είναι ο Λέοναρντ, ο Λόουρι, ο Γκασόλ, ο Σιακάμ, ο Ιμπάκα, ο πρωταγωνιστής του έκτου και καθοριστικού τελικού Βαν Βλιτ. Δικαίως.
Οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, από την πλευρά τους, πάλεψαν. Λαβωμένοι, απέναντι σε μία πολύ καλή ομάδα, και με 3 ήττες στους 4 πρώτους αγώνες. Αποφάσισαν να τα δώσουν όλα στον πέμπτο και στον έκτο τελικό. Ρίσκαραν, μόχθησαν, ίσως υπερέβαλαν εαυτούς. Έχασαν τον Ντουράντ, έχασαν τον Τόμπσον, ηττήθηκαν στον έκτο τελικό επειδή αστόχησαν σε ένα σουτ και το threepeat «πέταξε» οριστικά και αμετάκλητα… Όμως, μας πρόσφεραν δύο συγκλονιστικές μάχες σε δύο αγώνες που κρίθηκαν στην κυριολεξία στο τέλος και διατήρησαν την αξιοπρέπεια τους. Φυσικά η πίκρα για την απώλεια του τίτλου δεν αλλάζει, αλλά πραγματικά η προσπάθεια που καταβλήθηκε από τους πρώην πια πρωταθλητές όταν βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς.
Το ΝΒΑ σε άλλους αρέσει, σε κάποιους άλλους όχι και τόσο. Το σίγουρο είναι πως στα πλέι οφ όπου πλέον υπάρχει η αναγκαιότητα του αποτελέσματος, άρα και η τακτική που υπαγορεύουν οι σχετικές σκοπιμότητες, είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση υψηλού μπασκετικού βεληνεκούς. Του χρόνου ο ανταγωνισμός για τον τίτλο προβλέπεται από τώρα να είναι σπουδαίος. Όλοι θα περιμένουν τις απαντήσεις που θα μπορούν ή όχι να δώσουν οι Γουόριορς, τη διαμόρφωση του ταβανιού των Μιλγουόκι Μπακς (που φαίνονται να είναι σε ραγδαία ανοδική πορεία), το πόσο ικανοί θα είναι οι νέοι πρωταθλητές στην υπεράσπιση του τίτλου τους, το αν οι Λέικερς θα βρουν μετά από χρόνια το δρόμο προς τα υψηλότερα πατώματα, το αν κάποιοι άλλοι (π.χ. Σίξερς) θα εμφανιστούν πεισμωμένοι και πάει λέγοντας…
Από ζητούμενα άλλο τίποτα, λοιπόν. Υπομονή… Μέχρι να αρχίσει η νέα σεζόν στον ΝΒΑ, θα λάβει χώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας, με αρκετούς ΝΒΑερς, όχι μόνο στην Εθνική ομάδα των ΗΠΑ, αλλά και σε αρκετές άλλες… Όσο για το ίδιο το ΝΒΑ και τις ιστορικές του διαδρομές; Η Lady Hope είδε στην τρέχουσα δεκαετία να παίρνουν τρία πρωταθλήματα οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, δύο οι Μαϊάμι Χιτ, και από ένα οι Ντάλας Μάβερικς, οι Σαν Αντόνιο Σπερς, οι Κλίβελαντ Καβαλίερς και οι Τορόντο Ράπτορς. Δεκαετία με έντονη τη στάμπα των Γουόριορς, αλλά και αρκετά μοιρασμένη προς όφελος του ανταγωνισμού και του ενδιαφέροντος…
-320x213.jpg)
