Ακόμα μία κοινοτοπία του κακού τελικά

Τι να σχολιάσει κανείς; Σκοτώθηκε ένας εργάτης. Άλλος ένας εργάτης, πιο σωστά, στην Κόρινθο αυτή τη φορά. Γιατί δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο δεύτερος και είναι πολύ μακριά αυτή η αλυσίδα του θανάτου. Σχεδόν ένας νεκρός κάθε δύο μέρες στην Ελλάδα, από εργατικό δυστύχημα. Χιλιάδες τραυματίες κάθε χρόνο, πολλοί από τους οποίους ούτε καταγράφονται. Έτσι που το μεροκάματο, πετσοκομμένο και ανεπαρκές και ταπεινωτικό, έχει εξελιχθεί στη χώρα μας σε μεροκάματο του τρόμου. Μια ακόμα κοινοτοπία του κακού τελικά: Ο εργάτης, ή η εργάτρια, να ξεκινάει για τη δουλειά και να καταλήγει στο νεκροτομείο. Να αφανίζονται οικογένειες, να πενθούν γειτονιές, να τρέμει το φυλλοκάρδι των οικείων κάθε ανθρώπου του μόχθου.

Κι ύστερα πάλι τα ίδια και τα ίδια. Η κακιά στιγμή, η ατυχία, το ανθρώπινο λάθος, οι υποσχέσεις ότι θα εξιχνιαστούν οι αιτίες και θα τιμωρηθούν οι αίτιοι. Που δεν έχει νόημα ούτε να τις διαψεύσει κανείς. Και χωρίς παρεξήγηση, ακόμα και οι δικαιολογημένες και δίκαιες καταγγελίες των συνδικάτων, των κομμάτων, των συναδέλφων έχουν κι αυτές χάσει το νόημά τους στη διαρκή και μονότονη επανάληψη. Που ακολουθεί τη διαρκή και μονότονη επανάληψη του θανάτου. Ξέρουν όμως όλοι πως ούτε η «Βιολάντα» ούτε ο Ασπρόπυργος ούτε η Κόρινθος έτυχαν. Πέτυχαν, είναι η σωστή λέξη. Είναι το επιτυχές αποτέλεσμα μιας πολιτικής που προϋπολογίζει τα κέρδη και τις απώλειες. Τα κέρδη σε ευρώ, τις απώλειες σε νεκρούς και σακατεμένους.

Πολιτικοποιείτε ακόμα κι ένα εργατικό δυστύχημα – το ακούμε σε κάθε τραγική περίπτωση κι αυτό. Δεν χρειάζεται να το πολιτικοποιήσει κανείς όμως, είναι από μόνο του πολιτικό. Κάθε θάνατος, κάθε τραυματισμός, κάθε αναπηρία την ώρα της δουλειάς είναι πολιτικά. Γιατί υπεύθυνοι για τη ζωή και την ακεραιότητα των ανθρώπων είναι εκείνοι που όλη μέρα μάς παίρνουν τ’ αυτιά με την ασφάλεια. Και την ίδια στιγμή κλείνουν το μάτι στην εργοδοσία της απληστίας – κάντε εσείς τη δουλειά σας κι εδώ είμαστε εμείς. Και αποψιλώνουν την Επιθεώρηση Εργασίας, τη στέλνουν στη νεκρή ζώνη της Ανεξάρτητης Αρχής, την αφήνουν χωρίς προσωπικό και μέσα. Ενας υπάλληλος για χιλιάδες επιχειρήσεις! Αν αυτό λέγεται έλεγχος, τότε η κοροϊδία συνοδεύει τον θάνατο.

Ναι, αλλά έστω τώρα, με τόσα δυστυχήματα, θα κάνουν κάτι. Ακούγεται κι αυτό και σίγουρα θα δούμε πάλι μεγάλα λόγια για το «κάτι». Αλλά είδαμε το «κάτι» μετά τα Τέμπη, μετά τη «Βιολάντα», μετά τον Ασπρόπυργο, μετά, μετά, μετά. Τι «κάτι» λοιπόν να περιμένει κανείς από την Κεραμέως της εργασίας, τον Άδωνι των ύμνων για τη «Βιολάντα», τον Μητσοτάκη του ανθρώπινου λάθους για τα πάντα; Είναι φανερό ότι αν δεν αντιδράσουν ουσιαστικά και άμεσα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η κοινωνία που μετράει θύματα, απλώς η αλυσίδα θα αποκτήσει αύριο άλλον έναν κρίκο αίματος. Να δώσουν τουλάχιστον όλοι, η αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, τα κινήματα, ένα χεράκι να μην το συνηθίσουμε κι αυτό. Όπως τόσα άλλα…