1. Υπάρχουν αυτοί που χρησιμοποιούν τη δάφνη ως μυρωδικό στις φακές, εκείνοι που τη μασούν και προβλέπουν για τον εαυτό τους ιδεατό μέλλον κι εκείνοι που την μπερδεύουν με την πικροδάφνη.
2. «Δεν είμαστε ποτέ ούτε υπερβολικά νέοι ούτε υπερβολικά γέροι για να γνωρίσουμε την ευτυχία» (Επίκουρος).
3. Οσο πιο κατάσαρκη η μνήμη τόσο πιο κοινή.
4. Οταν η μέθη αγκαλιάζει τη νηφαλιότητα, η μοναξιά τη συνάθροιση, η τρέλα τη λογική, το μίσος την αγάπη, το χάος την τάξη και πάει λέγοντας, τότε κάτι ενδέχεται να αλλάξει στον κόσμο.
5. Πώς συμβαίνει πάντα και ξέρουμε σαν την τσέπη μας αυτά που δεν μας συμβαίνουν και ποτέ αυτά που συμβαίνουν…
6. Κάποιες μέρες η ζωή είναι απελπιστικά ενδιαφέρουσα – απελπισμένα ή απελπιστικά;
7. Ο πεζοπόρος μπορεί και να είναι ένας αναγνώστης μιας πόλης. Αλλοτε τη διασχίζει δρομαίως (καταπίνοντας σελίδες, κεφάλαια, βιβλιοθήκες), άλλοτε σεργιανάει με το πάσο του (χωρίς να αφήσει να φανεί αν πλήττει ή, το αντίθετο, αν επειδή το απολαμβάνει βραδυπορεί) κι άλλοτε κάνει σημειωτόν (αμφίθυμος για το αν θα τελειώσει ή θα διακόψει την «ανάγνωση» της χάρτινης ή άυλης πόλης.
8. Πολύ χειρότερο, σχεδόν εφιαλτικό, από τον κακό χαρακτήρα είναι ο καθόλου χαρακτήρας.
9. Το χιούμορ έχει νόημα μόνο αν χαμογελάς δακρυσμένος.
10. Το να περνάς ιδανικά με τον εαυτό σου είναι δίκοπο μαχαίρι.
11. Μη γίνει η ζωή σου κυτίον παραπόνων, άρπαξε ό,τι σε λυγίζει από τα κέρατα και προχώρα. Ετσι κι αλλιώς, από μπροστά η έξοδος. Ανέκαθεν.
-320x213.jpg)
