Οταν πήγα να δω το «Ο διάβολος φοράει Πράντα 2» ως μια ανάλαφρη ταινία δεν περίμενα να δω παράλληλα μια κριτική για την κρίση του Τύπου. Αρχικά, η πρωταγωνίστρια Αντι Σακς (Αν Χαθαγουέι) απολύεται με γραπτό μήνυμα την ίδια στιγμή που της απονεμόταν ένα σημαντικό δημοσιογραφικό βραβείο για τη δουλειά της. Το ίδιο και άλλοι τρεις βραβευμένοι συνάδελφοί της. Η ταινία, βέβαια, είχε γυριστεί νωρίτερα, αλλά δεν μπορούσες να μην κάνεις τον συνειρμό με την Washington Post όπου ο μεγιστάνας ιδιοκτήτης Τζεφ Μπέζος απέλυσε πρόσφατα το ένα τρίτο του προσωπικού.
Η Αντι αναγκάζεται να ξαναπιάσει δουλειά στο κορυφαίο περιοδικό μόδας Runway υπό τη διεύθυνση της τρομερής Μιράντα Πρίστλεϊ (μιας καταπληκτικής Μέριλ Στριπ). Οταν ο ιδιοκτήτης του ομίλου πεθαίνει ξαφνικά, ο άσχετος γιος του αποφασίζει να πουλήσει το περιοδικό στον Μπέντζι Μπαρνς, μεγιστάνα της τεχνολογίας που δεν καταλαβαίνει τίποτα από δημοσιογραφία ούτε από τέχνη.
Αρθρο της Guardian αναρωτιόταν αν ο χαρακτήρας του «κακού» της ταινίας βασίζεται στον Μπέζος. Αντί άλλου επιλόγου παραθέτω τον επίλογο του άρθρου. «“Σύντομα το Runway δεν θα χρειάζεται μοντέλα, τοποθεσίες, ούτε καν σχεδιαστές”, λέει ο Μπέντζι στη Μιράντα. “Τα πάντα θα είναι ΑΙ”. Η Μιράντα υπερασπίζεται “την ομορφιά, την τέχνη και ό,τι καλύτερο έχει πετύχει ο άνθρωπος”, όμως νιώθει πως δεν ταιριάζει στον κόσμο που ο Μπέντζι και οι δισεκατομμυριούχοι σαν αυτόν φτιάχνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η ταινία θέτει το ερώτημα: είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο θέλουμε να ζούμε;»
