Η πρόσφατη παραχώρηση μεγάλου γεωτεμαχίου (640 στρ.), πρώην πλέον αγροτικής φυλακής Κασσάνδρας, έναντι τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ για δικαίωμα επιφάνειας επί 99 έτη, καθιστά επίκαιρη τη συζήτηση για τη διασφάλιση του καλύτερου τιμήματος, την προσέλκυση πολλών διαγωνιζόμενων, αλλά και τη διασφάλιση συνθηκών θεμιτού, υγιούς ανταγωνισμού όταν εκποιείται δημόσια περιουσία. Αυτό αφορά το Δημόσιο αλλά και το μετα-Δημόσιο, ΕΕΣΤΥ, «υπερταμείο», ΤΑΙΠΕΔ κ.ά. Είχε προηγηθεί παραχώρηση αρχικού τμήματος 270 στρεμμάτων για 8,6 εκατ. ευρώ.
Η «εξυγιαντική» επιρροή των εταίρων εντός Ε.Ε. ως δανειστών κατέστησε συχνή τη χρήση του όρου «δικαίωμα επιφανείας» π.χ. για 49 ή 99 έτη. Ετη πολλά, που με πρωτοβουλία της κυβέρνησης γίνονται… αιώνια! Ετσι δηλαδή η αρχική συμφωνία για παραχώρηση π.χ. της έκτασης ενός πρώην διεθνούς αεροδρομίου για 99 χρόνια μετατρέπεται με μια τροποποίηση σε παντοτινή ιδιοκτησία, όπως τη γνωρίζουμε στα ακίνητα που κατέχουμε. Μόνο που μια τέτοια μεταβολή συνιστά βαριά προσβολή των συνθηκών ανταγωνισμού. Γιατί; Διότι όσοι ήθελαν εξ αρχής καθάρια, αιώνια ιδιοκτησία δεν συμμετείχαν στον διαγωνισμό παραχώρησης/πώλησης του οικοπέδου και έτσι οι τιμές δεν… απογειώθηκαν!
Μία άλλη πτυχή υπονόμευσης του ανταγωνισμού είναι όταν μετά την πώληση αλλάζουν οι όροι χρήσης γης ή/και οι συντελεστές δόμησης, π.χ. όταν πωλείται ένα ναυπηγείο και αλλάζουν μετά την ανακήρυξη πλειοδότη οι χρήσεις γης, επιτρέποντας από ενεργειακό σταθμό έως τουριστικές χρήσεις! Ανοιχτοί επιχειρηματικοί ορίζοντες και προοπτικές, θα πείτε. Ναι, πλην όμως όχι εγκαίρως διάφανες για όλους τους δυνητικούς συμμετέχοντες σε τέτοιους διαγωνισμούς, τις «ανταγωνιστικές διαδικασίες» φιλελεύθερα ομιλώντας! Πόσο μάλλον αν οι όποιες επενδύσεις, ως «στρατηγικές», «μείζονος εθνικής σημασίας», «καινοτόμες» κ.λπ., υλοποιούνται με χρήματα των φορολογουμένων.
Ο καιρός θα δείξει.
