Σημειώσεις από το πουθενά

1. Οσο ο κόσμος κατακερματίζεται και ρευστοποιείται, τόσο μεγαλύτερο ρεύμα ανθρώπων με συμπαγείς και ακλόνητες βεβαιότητες θα εμφανίζεται. Αναπόφευκτα. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι που διαμορφώνουν το δημόσιο αίσθημα, άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης – άνθρωποι που πολιτικά αυτοσυστήνονται κατά βούληση.

2. Υπάρχει ένα ετοιμοπαράδοτο κοινό που αντιδρά μαζικά, κριτικά ή αμήχανα στις τηλεοπτικές, κινηματογραφικές ή θεατρικές βιογραφικές μεταφορές των λαϊκών ή έντεχνων ειδώλων του. Να δούμε τα όρια αυτής της δεξαμενής. Εχω την αίσθηση ότι δεν είναι ανεξάντλητα (κι ότι, εντέλει, το αισθητικό αποτέλεσμα δεν είναι η πιο κρίσιμη παράμετρος).

3. Οι μόνοι που δεν κατανοούν πώς γυρίζει η γη ανάποδα είναι: πρώτον, αυτοί που το επιδιώκουν χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες και, δεύτερον, αυτοί που έχουν ιδεολογικές αυταπάτες και πεθαίνουν πάντα δικαιωμένοι.

4. Το να τοποθετείσαι με πάθος για όλα, δεν σε καθιστά αυτόματα ευαίσθητο και ετοιμοπόλεμο, κατά βάθος μπορεί να υποκρύπτει κι ένα άγχος υπαρξιακού αυτοπροσδιορισμού (υπάρχω ή δεν υπάρχω;), πέραν της πολιτικής ή ιδεολογικής σκοπιάς σου.

5. Επειδή κάποιοι αναγνώστες, αλλά και συγγραφείς αναρωτιούνται (συχνά βαρύθυμα) ποιο το νόημα να γράφονται ακόμη βιβλία για τον Εμφύλιο ή τα μετεμφυλιακά χρόνια στον τόπο μας. Δεν έχει κανένας παρά να κοιτάξει γύρω του για να διαπιστώσει πόσο συχνά και με πόση ένταση το σύνδρομο του Εφυλίου, μετά από τόσα χρόνια, επανακάμπτει και δηλητηριάζει την καθημερινότητά μας, την πολιτική, την τέχνη, την (αβίωτη) τέχνη της συμβίωσης.

6. Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι, που υποδύονται μάλιστα τους εχέφρονες ή τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι βρίσκουν νόημα (του σοκ; του δεινού διαπραγματευτή; του ξαναμοιράσματος της τράπουλας; κτλ.) στο παγκόσμιο χάος που μεθοδεύει και τροφοδοτεί ο Τραμπ με κάθε ανάρτηση, συνέντευξη ή απόφασή του. Φευ. Ελπίζουμε η ίδια η πραγματικότητα να περιορίσει τον φαιό παρανοϊκό πριν γίνουν όλα τέφρα και σκιά – εντός κι εκτός ΗΠΑ.