Κάθε τετραετία και χειρότερα

Κάποτε το Μουντιάλ ήταν ιεροτελεστία για κάθε φίλαθλο. Προγραμματισμός για την τηλεθέαση του αγώνα, της παρέας και όλα τα σχετικά. Μέχρι και πριν από 20-25 χρόνια ήταν και λίγο εξωτική η φάση. Στο να δεις μεγάλα ονόματα που έβλεπες σχετικά σπάνια στην τηλεόραση και φυσικά να ανακαλύψεις παίκτες που ήταν τοπικοί ήρωες, αλλά άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Σήμερα τα πράγματα δεν είναι έτσι, καθώς η υπερπληροφόρηση από συνδρομητικά κανάλια και διαδίκτυο μπορεί να κάνει τον οποιονδήποτε γνώστη. Όμως φταίει και το ίδιο το ποδόσφαιρο. Που ευνοεί περισσότερο τον γρήγορο και δυνατό παίκτη, παρά τον φαντεζί τεχνίτη.

Από τη μεριά της, η FIFA κάνει κι αυτή ό,τι μπορεί για να βγάλει λεφτά, υποβιβάζοντας παράλληλα τη ρομαντική υπόσταση του προϊόντος της. Αύξηση ομάδων, περισσότεροι αγώνες και μοιραία κάθε ματς του Παγκόσμιου Κυπέλλου ξαφνικά δεν είναι απαραίτητα ενδιαφέρον. Όμως, η μαγική λέξη είναι η «αύξηση». Στις τιμές των εισιτηρίων, σε σημείο που μια οικογένεια θέλει ένα μηνιάτικο για να δει έναν αγώνα ομίλων. Αν θέλει να ταξιδέψει 10 ημέρες και να παρακολουθήσει π.χ. τρία ματς της Εθνικής της, τότε θα πρέπει να πουλήσει κάνα οικόπεδο. Ανεβαίνουν τα έσοδα, αλλά ο απλός φίλαθλος που θα μπορούσε να διαθέσει 50-100 ευρώ για να δει έναν αγώνα απλά τώρα μένει σπίτι του. Η εμπορευματοποίηση έχει φτάσει στα ύψη, ενώ μην ξεχνάμε την αλγεινή εικόνα του Μέσι να σηκώνει το Παγκόσμιο στο Κατάρ, φορώντας ρόμπα/κελεμπία.