Οταν, μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2023, ο Κυρ. Μητσοτάκης σχημάτισε κυβέρνηση, μετακίνησε τον Νίκο Δένδια από το υπουργείο Εξωτερικών στο υπουργείο Αμυνας και τοποθέτησε στην κορυφή της ελληνικής διπλωματίας ανθρώπους της δικής του, απολύτου εμπιστοσύνης, με επικεφαλής τον Γ. Γεραπετρίτη.
Η αλλαγή εκείνη δεν πέρασε απαρατήρητη και οι γνωρίζοντες επισήμαιναν, τότε, ότι έγινε -αν όχι μετά από τουρκική απαίτηση- σίγουρα σε συνεννόηση με την τουρκική πλευρά. Στη συνέχεια τα γεγονότα επιβεβαίωσαν αυτή την εκτίμηση. Οι συνεχείς επιθέσεις της Αγκυρας και των τουρκικών ΜΜΕ κατά του σημερινού υπουργού Αμυνας, αν μη τι άλλο, φανερώνουν πως η τουρκική πλευρά δεν ήθελε τον Νίκο Δένδια στο υπουργείο Εξωτερικών.
Οπως και να ’χει, η ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα ο Κυρ. Μητσοτάκης με το επιτελείο του εκδηλώνουν με τις πράξεις τους μια σαφή πρόθεση να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις τουρκικές διαθέσεις και ώς έναν βαθμό να τις ικανοποιούν. Αυτό δεν είναι καλό σημάδι για ένα ανεξάρτητο κράτος που σέβεται τον εαυτό του.
Εξίσου καλό σημάδι δεν είναι ο προσανατολισμός της Αθήνας στη μυστική διπλωματία, καθώς εδώ και περίπου έναν χρόνο -από τον Δεκέμβριο του 2023 που ήρθε ο Ερντογάν στην Αθήνα- έχει ξεκινήσει ένας μυστικός διάλογος εφ’ όλης της ύλης με τη γείτονα, για την πορεία του οποίου, πλην ολίγων, κανείς άλλος δεν γνωρίζει το παραμικρό.
Μετά την προχθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο, ο κ. Γεραπετρίτης μάς ενημέρωσε ότι οι δύο ηγέτες έδωσαν την εντολή στους υπουργούς Εξωτερικών να διερευνήσουν το έδαφος για το κατά πόσον υπάρχουν πρόσφορες συνθήκες για να εκκινήσουν οι συζητήσεις σχετικά με την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Προφανώς τα κόμματα και ο ελληνικός λαός θα μάθουν κάτι επ’ αυτού όταν θα υπάρξουν τετελεσμένα γεγονότα. Και φυσικά θα κληθούν να συναινέσουν με το πιστόλι στον κρόταφο. Αυτό δεν είναι ανεξάρτητη, δημοκρατική εξωτερική πολιτική.
