Η επίμονη «ακρίβεια» του συστήματος

Πληθωρισμός σημαίνει ότι οι ισχυροί μπαίνουν βαθιά στις τσέπες των πολλών.

Τα ολιγοπώλια χρησιμοποιούν την ακρίβεια και μπαίνουν -πρώτα από το μάτι και το αυτί- στην τσέπη των καταναλωτών και έτσι παράγεται η «ακρίβεια» του συστήματος.

Μετατραπήκαμε σε ατομικές μονάδες χρέωσης και πίστωσης, με νοητικούς λογαριασμούς και φαντασιακά ισοζύγια γύρω από βασικές ανάγκες και αγαθά.

Οι μάζες φυσικά συνεχίζουν τη βία του καταναλωτισμού αφού ο χρόνος-νόμισμα αντισταθμίζει την πτώση της αγοραστικής δύναμης και η κατανάλωση μας απενοχοποιεί ως υποκείμενα («αφού συνεχώς ξοδεύω, άρα υπάρχω»)

Με τον πληθωρισμό όμως «αφαιρούνται» από τον βίο και εργατοώρες: το σύστημα μπαίνει εντός μας όχι επειδή δουλεύουμε αλλά επειδή «πρέπει να καταναλώνουμε».

Και καθώς προσπαθούμε να αποφορτίσουμε τους νευρώνες μας από τη νομισματική τυραννία της τιμής και της ποσότητας των πραγμάτων -και όχι από την αξία τους- υποτασσόμαστε στη σκληρή καθημερινότητα.

Η ακρίβεια δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο από το διαβατήριο του μεγάλου κεφαλαίου για το εύκολο κέρδος και τη χωρίς κόστος απόσπαση υπεραξίας. Και το αποτέλεσμα είναι ο πληθωρισμός να γίνεται αιτία υπερεργασίας και αλλοτρίωσης των μαζών.

Οι δε τιμές των αγαθών γίνονται σινιάλα για να δουλεύουμε περισσότερο, με λιγότερα λεφτά στην πραγματικότητα, οπότε και αγανακτούμε μόνο στα πληκτρολόγια…