Λιλιπούπολη

Είναι πια σαφές ότι η κυβέρνηση βλέπει τα πανεπιστήμια της χώρας και τους φοιτητές όπως τις στρατιωτικές σχολές και τους σπουδαστές τους. Θέλει, ας πούμε, μια νέα κοπέλα που σπουδάζει Φιλοσοφική ή ένα παλικαράκι της Αρχιτεκτονικής να αποκτήσει τη νοοτροπία κάποιου νεαρού ένστολου που επέλεξε να εξασφαλίσει το μέλλον του με αυτόν τον τρόπο, επιδεικνύοντας πειθαρχία, υπακοή και τραγουδώντας τσιτάτα του τύπου «δε μιλάμε, δε γελάμε, τρέχουμε και χαιρετάμε»…

Εμ’ έλα μου όμως που δεν είναι όλοι οι νέοι τέτοιων αντιλήψεων. Υπάρχουν αυτοί με τις επαναστατικές ιδέες, οι δημιουργικοί, οι καλλιτέχνες, τα ελεύθερα πνεύματα, οι βιβλιοφάγοι, οι ταξιδιάρηδες. Ανθρωποι από τους οποίους ο κόσμος προήχθη και εξελίχθηκε. Γιατί, μη μου πείτε ότι γίναμε μια καλύτερη κοινωνία από τους ένστολους της Ιστορίας που ματοκύλησαν αμέτρητες φορές τον πλανήτη και τους λαούς, επιδεικνύοντας στρατιωτική πειθαρχία…

Εν πάση περιπτώσει, η κυβέρνηση τέτοιους θέλει. Υπάκουους, νομοταγείς, χωρίς κρίση, εργατικούς σε βαθμό δουλοπρέπειας, κολίγους που δεν αντιδρούν σε τίποτα. Κι αν έχουν άποψη, την καταπνίγουν, είτε γιατί «η κυβέρνηση ξέρει καλύτερα», είτε γιατί «πού να πά’ να μπλέξουμε τώρα με αστυνομίες κι εξουσίες». Ο,τι πει ο αφέντης! Τέτοιους πολίτες θέλει η κυβέρνηση και το ’χει διαμηνύσει σε όλους τους τόνους, με δηλώσεις και με πράξεις.

Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτήν, σε πολλά νέα παιδιά το αίμα βράζει! Δεν έχουν όλα τη νοοτροπία υποτακτικού. Κι όταν είναι και φοιτητές και σπουδάζουν και διαβάζουν και σκέφτονται, τότε αποκτούν τεκμηριωμένη άποψη κι αντίδραση. Αυτούς, λοιπόν, θέλουν να τους καταστείλουν. Κι αν γίνεται, και να τους βρομίσουν με μια ρετσινιά. Και τους βαφτίζουν αναρχικούς, παρακμιακούς, μειοψηφίες, τους παρουσιάζουν ως τρομοκράτες κ.λπ.

Τέτοια είναι τα παιδιά που χτυπάνε τα ΜΑΤ μέσα στην πανεπιστημιούπολη, τέτοια είναι τα παιδιά που θα δικαστούν στις 29 του μήνα στη Θεσσαλονίκη γιατί συμμετείχαν στην κατάληψη της Φυσικομαθηματικής στο ΑΠΘ και τέτοια είναι τα παιδιά που επιχειρούν να σπιλώσουν, δήθεν ότι πήγαν να διαρρήξουν έναν πυρηνικό αντιδραστήρα… της Λιλιπούπολης.

«Λαέ της Λιλιπούπολης, σήκωσε πια παντιέρα / Με τον Χαρχούδα δήμαρχο δε βλέπεις άσπρη μέρα…», όπως έγραψε κάποτε κι η Μαριανίνα Κριεζή.