Σημειώσεις από το πουθενά

1. To να είσαι δυσάρεστος σε όλους είναι ανησυχητικό, το να είσαι ευχάριστος σε όλους είναι πέραν του ανησυχητικού.

2. Αισθάνεσαι ότι δεν περνάει πλέον η μπογιά σου; Σκέφτεσαι, εφεξής, να χρησιμοποιείς την μπογιά αυτών που περνάει η μπογιά τους; Σκέφτεσαι ότι μπογιά είναι αυτό ακριβώς που περνάει; Σκέφτεσαι ότι, εν τέλει, όλες οι μπογιές, πάνω κάτω, είναι ίδιες; Ο,τι και να σκέφτεσαι πάψε να ασχολείσαι τόσο με τις μπογιές κι άρχισε να σκέφτεσαι, κάπως παραπάνω, αυτό που έχεις να βάψεις.

3. Αυτά που έχεις. Ούτε αυτά που λαχταράς, ούτε αυτά που φαντασιώνεσαι, ούτε αυτά που νομίζεις ότι έχεις. Αυτά που έχεις. Λίγα, πολλά. Αυτά. Ανεπαρκή, επαρκή. Αυτά. Μ’ αυτά θα πορευτείς.

4. To πώς προσλαμβάνουμε τις ταινίες του Λάνθιμου εν τέλει αποκαλύπτει πολύ περισσότερα για εμάς τους ίδιους παρά για τον κόσμο του σκηνοθέτη. Από το να μιλάμε για κινηματογράφο πριν και μετά τον Λάνθιμο μέχρι να τον θεωρούμε εφήμερο και υπερεκτιμημένο καταδεικνύει, πέραν των άλλων, πώς αυτοπροσδιοριζόμαστε στον χώρο και στον χρόνο της έκφρασης και της εποχής μας.

5. Το να έχεις γνώμη για όλα (και να την εκφέρεις απόλυτα και ασήκωτα) δεν διαφέρει και πολύ από το να μην έχεις γνώμη για τίποτα.

6. Πάντως αυτούς που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και εκτιμάμε, αυτούς που η απουσία τους θα μας κοστίσει, καλό είναι να το δείχνουμε εν τοις πράγμασι όσο ζουν και αναπνέουν –όπως αναπνέουν. Ο εκ των υστέρων θόρυβος ηχεί κάπως φάλτσος και υπερβολικός

7. Το να περνάς ιδανικά με τον εαυτό σου είναι δίκοπο μαχαίρι.

8. Σ’ αρέσει, δεν σ’ αρέσει η ζωή θα σ’ αιφνιδιάζει –είτε για καλό, είτε για κακό. Ταυτόχρονα θα σε ωθεί να αναρωτιέσαι τι είναι αιφνιδιασμός.