Μεγάλωσα με το «Ιντεάλ». Σαν τώρα το θυμάμαι όταν κατέβηκα για πρώτη φορά στο κέντρο της Αθήνας με τον πατέρα μου για να δω ένα έργο «για μεγάλους», το οποίο όμως μπορούσαν να δουν και πεισματάρικα μούλικα σαν του λόγου μου. Από τότε, το σινεμά «Ιντεάλ» έγινε το σπίτι μου.
Σαν τις γριές πλέον, έχω τη θέση μου, αγαπώ τους ανθρώπους του, μια φορά ξέχασα το πανωφόρι μου (σαν τις γριές με άνοια…) και ήξεραν πού να το ψάξουν γιατί ήξεραν πού κάθομαι… Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το κτίριο των Αρχαιολόγων: εκεί, ως έφηβη πλέον, άκουσα την πρώτη μου ομιλία από έναν υπέροχο διανοούμενο που θαύμαζα, εκεί συμμετείχα στην πρώτη παρουσίαση βιβλίου που έκανα, εκεί έμαθα για ένα σωρό κινηματικές δράσεις, είδα και εκεί ταινίες, πήγα με φίλους, δημιούργησα αναμνήσεις ζωής.
Εχω δικαίωμα να διεκδικήσω δικαιωματικά τη θέση μου στο «Ιντεάλ» και τις αναμνήσεις μου (όχι μόνο παρελθοντικές, αλλά και μελλοντικές) στο κτίριο των Αρχαιολόγων στο Θησείο; Εννοείται! Προφανώς! Εχουν δικαίωμα να μου στερήσουν αυτό το δικαίωμα; Ούτε καν! Με την καμία! Το κάνουν; Ναι. Μπορούν; Ναι. Ετσι απλά; Ναι…
Το ότι μια κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση) εκλέγεται από τον λαό, αυτό δεν της δίνει καμία -απολύτως καμία όμως- νομιμοποίηση να κάνει ό,τι θέλει. Δεν της δίνει καν νομιμοποίηση να κάνει όσα εξήγγειλε προεκλογικά. Μια κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση), αν μιλάμε για δημοκρατικά καθεστώτα φυσικά, είναι πάντα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, υπόλογη στον λαό ολόκληρο (αυτόν που την εξέλεξε και αυτόν που δεν). Ολα τα υπόλοιπα είναι εκτροπή του πολιτεύματος.
Τα δύο παραπάνω «ναι» αυτό αποδεικνύουν. Δεν είναι ενδείξεις. Είναι αποδείξεις εκτροπής του πολιτεύματος… και η συζήτηση τελειώνει εκεί. Και εκεί αρχίζει.
