Και ψήφο στο φουστάνι!

Ισως πρόκειται για τις πιο βουβές εκλογές της Μεταπολίτευσης. Για όλους όσοι έχουμε μνήμη -ακόμα και παιδική- από τις παθιασμένες εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του ’80, η ατμόσφαιρα μόνο εκλογές δεν θυμίζει, αλλά και για όλους μας που ζήσαμε την πόλωση από την πτώχευση και μετά είναι τουλάχιστον άξια προς διερεύνηση η σιωπή που κυριαρχεί.

Σιωπή έμπλεη μηνυμάτων ωστόσο: η γκαστρωμένη κάλπη, που έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, θα γεννήσει το βράδυ της 21ης Μάη και τότε θα αποκαλύψει τα μυστικά της. Ετσι, δεν είναι η βουβαμάρα των ημερών που με ανησυχεί – η φωνή όλων μας θα ακουστεί δυνατά- αλλά η παραίτηση.

Ενα «όλοι ίδιοι είναι» που πλανιέται στην ατμόσφαιρα, ένα «για όλα αποφασίζουν οι Βρυξέλλες», ένα «τίποτα δεν θα αλλάξει». Αυτό το κύμα απογοήτευσης και απόσυρσης, που δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο μεγάλο είναι, σαρώνει τους αγώνες δεκαετιών ή και αιώνων, αφού το δικαίωμα στην ψήφο -και, αργότερα, στην καθολική, και για εμάς τις γυναίκες- κατακτήθηκε με κόπους. Κι είναι νομίζω εδώ το κλειδί για να πείσουμε να έρθουν στην κάλπη όσοι νιώθουν ότι ματαιοπονούν.

Το «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφος στο φουστάνι», το σύνθημα του ΣΕΚΕ, είναι ενδεικτικό του κλίματος μιας εποχής αλλά και των αγώνων των γυναικών που δικαιώθηκαν 36 ολόκληρα χρόνια μετά από τότε που πρωτακούστηκε. Οφείλουμε να εξηγήσουμε στα νέα παιδιά πως η «ψήφος στο φουστάνι» -και η ψήφος γενικά- δεν μας χαρίστηκε, αλλά κερδήθηκε. Κι είναι πολύ βολικό για το σύστημα που μας καταδυναστεύει όλους να τη χαρίσουν απέχοντας.