Σαν σήμερα, πριν από 21 χρόνια… Ο Μάκης Ευθυμιάδης, διαιτητής της αναμέτρησης του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, σφύριξε πέναλτι υπέρ των «ερυθρολεύκων» στις καθυστερήσεις για να διαμορφωθεί το τελικό 1-1. Ο Δραμινός ρέφερι δέχτηκε επίθεση και οδηγήθηκε αιμόφυρτος στα αποδυτήρια.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που το ελληνικό ποδόσφαιρο φωνάζει «βοήθεια»… Τα νοσηρά φαινόμενα είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από τη δημιουργία της Α’ Εθνικής (1959) και πολύ πριν από την είσοδο του επαγγελματισμού (1979).
Από τον καιρό του Ελευθέριου Βενιζέλου, το 1930, σημειώνονται επεισόδια στα γήπεδα. Αν πάρουμε για παράδειγμα μόνο τα ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, τέτοιες μαύρες σελίδες γράφτηκαν με όλες τις κυβερνήσεις.
Επί Καραμανλή και ΕΡΕ το 1957, επί «Γέρου» Παπανδρέου το 1964, επί χούντας το 1973, επί Ανδρέα Παπανδρέου το 1984, επί Ξενοφώντα Ζολώτα το 1990… Επί Σημίτη και ΠΑΣΟΚ, τραυματίστηκε ο Ευθυμιάδης και διεξήχθη το 2003 το ντέρμπι της Ριζούπολης.
Και επί Αλέξη Τσίπρα, τον Νοέμβριο του 2015, ένα ντέρμπι «αιωνίων» δεν ξεκίνησε ποτέ… Για να μη μιλήσουμε για το σημερινό χάλι -επί Κυριάκου Μητσοτάκη-, όπου οι έξι σύλλογοι των πλέι οφ μάς έχουν πείσει ότι δεν έχουμε δει ακόμα τα χειρότερα.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει πιάσει πάτο άπειρες φορές και είναι ολοφάνερο πως οι εκάστοτε κυβερνήσεις είναι ανίκανες να το θεραπεύσουν. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση πλέον πως δεν θέλουν να τα βάλουν με τους μεγαλοπαράγοντες και, επιπλέον, δεν μπορούν να επέμβουν σε έναν χώρο που θέλει -τρομάρα του…- να αυτοδιοικείται.
Το ποδόσφαιρό μας εξαρτάται από τους παράγοντές του. Και με motto στο λάβαρό τους «στη δική τους περιοχή είναι πάντα πέναλτι, στη δική μας δεν είναι ποτέ» δεν θα πάμε ποτέ πιο πέρα. Πιο κάτω, σίγουρα…
