Στην ταυτότητά της ως «ημερομηνία γέννησης» αναγράφεται η 5η Μαρτίου 1939. Οι υπολογισμοί λοιπόν λένε πως η Εθνική Λυρική Σκηνή είναι μια κυρία 84 ετών. Καλοζωισμένη και ανθεκτική στις τρικυμίες, συγκινητικά πιστή στο αντικείμενό της (λυρικό θέατρο) και ευέλικτη στις συγκυρίες (ενίοτε και τις πανδημίες), συνεπής στο πλαίσιο αλλά και διαθέσιμη για τόλμη και ρωγμές, γοητευτική στους ξένους και στυλοβάτισσα για την ευρεία οικογένειά της (του πολιτισμού).
Κι όμως, παρά την πολυετή πορεία διεκδικήσεων και κατακτήσεων, έπρεπε να φτάσουμε στο 2023 για να καταρριφθεί μια θλιβερή πρακτική – γνώριμη στους περισσότερους πολιτιστικούς οργανισμούς: η συνέχεια. Πριν από λίγες μέρες η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανανέωσε την εμπιστοσύνη της στον καλλιτεχνικό διευθυντή της ΕΛΣ, Γιώργο Κουμεντάκη, κι έτσι ο συνθέτης έγινε ο πρώτος (!) επικεφαλής στην ιστορία του οργανισμού στον οποίο ανατίθεται τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Την άξιζε την εμπιστοσύνη και το ρεκόρ αυτό ο Γ. Κουμεντάκης. Οχι μόνο γιατί έδωσε μάχες (ακόμα και για όσους θεωρούν ότι ήταν λιγότερες απ’ όσες σηκώνει ένας οργανισμός βαρύς κι ενίοτε δυσλειτουργικός), αλλά και γιατί κοίταξε την παθογένεια κατάματα κι οδήγησε το θέατρο στη νέα εποχή και στο νέο παλάτι του, το ΚΠΙΣΝ.
Από την πρώτη θητεία του (2017) μέχρι σήμερα πολλαπλασίασαν τις διεθνείς συνεργασίες (πότε είχαμε δει στην ΕΛΣ Ουίλσον, Αμπράμοβιτς, Βαρλικόφσκι, Κάουμφαν, Νετρέμπκο, Ανίτα Ρατσβελισβίλι;). Εδειξαν συγκινητική ετοιμότητα στην πανδημία παρηγορώντας μας με την GNO TV και στέλνοντας το έργο τους σε όλο τον κόσμο (μόνο τον «Οθέλλο» του Μπομπ Ουίλσον παρακολούθησαν πάνω από 100.000 θεατές σε Αμερική κι Ευρώπη). Μέτρησαν πάνω από 90 αναθέσεις νέων έργων προκαλώντας δημιουργική ορμή στους Ελληνες συνθέτες, διεύρυναν σε όλες τις ηλικίες και κοινωνικές ομάδες τα εκπαιδευτικά-κοινωνικά προγράμματά τους, πίστεψαν στα διαπολιτισμικά σύνολα (με μέλη πρόσφυγες και μετανάστες).
Κρίθηκε επιτυχημένος λοιπόν ο Γ. Κουμεντάκης κι έτσι η Λυρική θα απολαμβάνει για περίπου δέκα χρόνια συνολικά την ασφάλεια και θα πορεύεται με το όραμά του για την όπερα του 21ου αιώνα. Κρίμα όμως που την τόσο πολύτιμη (και στην τέχνη) συνέχεια του κράτους τη σχολιάζουμε ως εξαίρεση.
