Οταν η πολιτική ζωή, είτε στην Ελλάδα είτε στην Ευρώπη, στιγματίζεται από τόσο σοβαρά σκάνδαλα όπως οι υποκλοπές ή το λεγόμενο Qatar gate, κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ευχαριστημένος ή αισιόδοξος. Πρόκειται για μια άκρως ανησυχητική ένδειξη ότι κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά.
Θα αντιτείνει κάποιος: Είναι καινούργιο το φαινόμενο της διαφθοράς και των σκανδαλωδών υποθέσεων στην πολιτική; Προφανώς όχι, υπήρχαν και θα υπάρχουν. Κάθε φορά όμως που ξεσπούν τέτοια σκάνδαλα τόσο μεγαλύτερη είναι η πληγή για τη συνολικότερη αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, που έτσι κι αλλιώς αμφισβητείται έντονα από τους πολίτες. Πράγματι, η διαφθορά δεν έχει πολιτικό χρώμα. Διεφθαρμένοι δεν υπάρχουν μόνο σε ένα κόμμα. Το θέμα είναι η μεταχείρισή τους και τα πολιτικά αντανακλαστικά, όταν π.χ. πιαστούν με τις σακούλες στα χέρια… Κι επίσης, ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες, ποιες οι πολιτικές υπέρ της διαφάνειας; Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα…
Από την άλλη πλευρά, στη χώρα μας συχνά καταφεύγουμε στη γενίκευση για μικροπολιτικούς λόγους. Είθισται δυστυχώς να εργαλειοποιούνται παραβατικές συμπεριφορές ορισμένων στελεχών, με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, σε μια στρεβλή αντίληψη ισοπέδωσης των πάντων. Οι παράνομες πράξεις βαραίνουν εκείνους που τις διαπράττουν. Θεσιθήρες τυχοδιώκτες υπάρχουν παντού. Το ζητούμενο για τα κόμματα, τις ηγεσίες και την πολιτεία ευρύτερα είναι οι πρόνοιες και τα φίλτρα που θέτει, τα μέτρα που λαμβάνει και οι προτάσεις που καταθέτει, προκειμένου να εκλείψουν αυτές οι προσβλητικές για την πλειονότητα και τη δημοκρατία καταστάσεις. Στο Βέλγιο, ας πούμε, αποκάλυψαν το σκάνδαλο, στην Ελλάδα κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έγιναν υποκλοπές. Αυτή είναι η διαφορά.
-320x213.jpg)
