Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως όταν σου τυχαίνουν απανωτοί θάνατοι κορυφαίων προσωπικοτήτων της τέχνης και της επιστήμης της αρχαιολογίας… Οταν από το πρωί στα ΜΜΕ λέγονται όλα, εξαντλούνται οι περιγραφές, οι αφηγήσεις και οι καλολογικοί χαρακτηρισμοί… Ε, δεν είναι εύκολο να κάνεις ως πολιτικός μια δήλωση που να αποφεύγει εντελώς την κοινοτοπία. Να είναι «ευανάγνωστη» για όλους.
Να αποφεύγει τα παρεξηγήσιμα, τις αιχμές, να έχει όμως και μια ουσία. Να μην είναι κι εντελώς άνοστη και διεκπεραιωτική. Να υποδηλώνει και ότι «κάπως ήξερα το έργο του και κάπως σαν να λυπήθηκα πραγματικά». Τέλος τέλος να ανταποκρίνεται, αν μη τι άλλο, σε ό,τι υπήρξε ο άνθρωπος που πέθανε. Αλλωστε υπάρχουν και τα γραφεία Τύπου. Οι συνεργάτες. Οι μετακλητοί. Οι σύμβουλοι. Και υπάρχει και το Google, βρε αδερφέ. Οταν έχουν πεθάνει ο Δημήτρης Παντερμαλής και η Ειρήνη Παπά από το πρωί, «γκουγκλάρεις» πριν φύγεις από το σπίτι σου.
«Θλιβερή ημέρα για τις τέχνες και τον πολιτισμό», διαβάσαμε ότι χαρακτήρισε τη χθεσινή η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος, Αριστοτελία Πελώνη, αναφερόμενη στον θάνατο των Δημήτρη Παντερμαλή και Ειρήνης Παπά καθώς έκανε δηλώσεις στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Μέχρι εδώ καλά. Μετά δυστυχώς «εξειδίκευσε»: «Δυναμικές παρουσίες και πληθωρικές, ο Δημήτρης Παντερμαλής ταύτισε τη ζωή του και το έργο του με το Μουσείο της Ακρόπολης, η Ειρήνη Παπά με την εξωστρέφεια και με πολύ μεγάλες στιγμές για το θέατρο».
Ο Παντερμαλής υπήρξε πράγματι η «ψυχή» του μουσείου, αλλά αν ταύτισε με κάτι τη ζωή και το έργο του ήταν πρώτα πρώτα με τις ανασκαφές στο Δίον και με την ανάδειξη του ιερού τόπου των Μακεδόνων ως πρότυπου «αρχαιολογικού πάρκου». Αλλά εάν τέλος πάντων η διαπίστωση της αναπληρώτριας κυβερνητικής εκπροσώπου ως προς τον Παντερμαλή σωζόταν κατά το ήμισυ λόγω της αφοσίωσης του καθηγητή στο όραμα του μουσείου, εκείνη η άλλη για την Παπά ήταν τραγωδία. Που κι αυτήν η σπουδαία ηθοποιός στο σινεμά του Κακογιάννη την υπηρέτησε κυρίως.
