Συναπαντήματα με αγνώστους

Η θωριά και το ηχόχρωμά της ομολογούσαν ότι είναι Αθίγγανη. Καθισμένη σε ένα από τα ρημαγμένα παγκάκια στον περίβολο της μονάδας του δημόσιου ψυχιατρείου στο Δαφνί παρατηρούσε την καλοντυμένη κυρία που, κρατώντας ανοιχτή την ομπρέλα βροχής για να την προστατεύει από τον ήλιο, επέμενε να πείσει τον διπλανό της ότι η Μ., που έφτασε πριν από λίγο στα έκτακτα, «δεν λέει ό,τι λέει από το μυαλό της. Κάποιος προσπάθησε να τη φοβίσει μέσα από τον υπολογιστή».

Η Αθίγγανη κούνησε το κεφάλι της και το πρόσωπό της σαν να φωτίστηκε από ένα αχνό γελάκι. «Ολοι τα ίδια προβλήματα έχουν. Οχι, οι πλούσιοι έχουν πιο πολλά προβλήματα από τους φτωχούς. Τόσες έγνοιες με τα λεφτά. Εμείς και ρεβίθια να φάμε δεν μας νοιάζει». Συγκατάνευσα για να μη δώσω συνέχεια στην κουβέντα, γιατί υπήρχαν άλλα πιο σημαντικά να αποσπάσουν την προσοχή.

Οπως εκείνη η Γεωργιανή μάνα (από την προφορά των ελληνικών της και την κοψιά). Εφτασε πριν από λίγο για το επισκεπτήριο των 10-12 και ατάραχη άκουγε έναν από τους προαυλιζόμενους ασθενείς να την πληροφορούν: «Μην ψάχνεις την κόρη σου. Την έδεσαν απόψε». «Γιατί;» τον ρώτησε με σιγανή φωνή. «Γιατί έκανε τρέλες» της απάντησε και στρεφόμενος στη γυναίκα που τον συνόδευε είπε σχεδόν ψιθυριστά: «Μην της μιλήσεις. Είναι μάγισσα. Κι αυτή και η κόρη της».

Σκηνές και ακούσματα στο αυγουστιάτικο μεσημέρι, περιμένοντας στον περίβολο δημόσιου ψυχιατρείου για το εξιτήριο αγαπημένου που αιφνιδίως «μετεβλήθη εντός του ο ρυθμός του κόσμου». Ποιος υποκριτής είπε ότι η Αθήνα είναι όμορφη τον Αύγουστο;

Από το μισάνοιχτο παράθυρο της προκάτ κατασκευής, στην οποία καθημερινά δίνουν τη μάχη της επιστήμης και της ανθρωπιάς οι 3 γιατροί για να βελτιώσουν την ψυχική υγεία 40 ασθενών, η φωνή του διευθυντή της μονάδας φτάνει μέχρι τα παγκάκια. «Do you have voices inside;» Aπέναντί του ο νοσηλευόμενος, ένας μελαψός νεαρός Ασιάτης, παραμένει βουβός. Ο γιατρός επαναλαμβάνει την ερώτηση στα αγγλικά για το «εάν ακούει μέσα του φωνές» με ακόμη πιο δυνατή φωνή, λες και ο υψηλότερος τόνος θα υποκαταστήσει την απουσία διερμηνέα.

Δεν μας επηρεάζουν μόνο τα πολιτικά γεγονότα αλλά και τα απρόβλεπτα παιχνίδια της ζωής. Συναπαντήματα με αγνώστους σε καταστάσεις που μοιάζουν οριακές, αλλά για κάποιους είναι απλώς η κανονικότητά τους.