1. Τα ζητήματα με τους γονείς μας (όσοι έχουν) τα λύνουμε ή δεν τα λύνουμε όταν είναι ακμαίοι (πράγμα δύσκολο). Εκ των υστέρων ο χρόνος όλα τα μαυρίζει ή τα επιχρωματίζει. Καλές οι ιαματικές μνήμες, καλύτερη η ανατομική ακρίβεια.
2. Οσες και όσοι δεν πετύχατε τους στόχους σας στις πανελλαδικές μην το βάζετε κάτω. Η αποτυχία και η επιτυχία συχνά αντανακλά και προβολές άλλων. Ολη η ζωή είναι μπροστά σας. Απρόσμενη, ευρύχωρη, δυναμική.
3. Οσο είσαι άγουρος στη γραφή πασχίζεις να κάνεις «τέλεια» βιβλία. Οσο παλιώνεις (πήζει το μυαλό σου και το μελάνι σου…) θέλεις μόνο να γράφεις (κατά βάθος: να επιθυμείς να γράφεις). Καθώς σε βάθος χρόνου διαμορφώνεις μια άλλη σχέση με την ατέλεια και την περάτωση λέξεων και πραγμάτων.
4. Κρινόμαστε εν ζωή. Για τα καλά μας και τα κακά μας. Για αυτά που αφήνουμε ή δεν αφήνουμε στη διάρκειά μας. Συνεπώς: εξίσου μάταιες οι εκ των υστέρων αγιογραφίες αλλά και αποκαθηλώσεις. Εξάλλου όποιος τα έχει κάνει όλα τέλεια, είναι εξίσου «ύποπτος» μ’ εκείνον που τα έχει κάνει όλα στραβά. Οταν ακούω για κάποιον που μας αποχαιρετά πως είχε μόνο φίλους, υπομειδιώ όπως, συμμετρικά, για εκείνον που άφησε πίσω του μόνο εχθρούς.
5. Τον πολιτικό προσανατολισμό του κάποιος (και ό,τι συμπαρασύρει αυτός σε μια εποχή τόσο ρευστή και συγκεχυμένη), πέραν των όσων δηλώνει στην αγορά, τον επιβεβαιώνει πρωτίστως και έμπρακτα στο προσωπικό και στο εργασιακό περιβάλλον του. Τα υπόλοιπα, στο πέρασμα του χρόνου, είναι να ‘χαμε να λέγαμε…
6. Το να επηρεάζεις ερήμην σου. Να διαμορφώνεις εν αγνοία σου. Αυτοί ήταν και είναι τα πρότυπά μου. Ειδαλλιώς χορτάσαμε από αυτοσυστηνόμενους διαμορφωτές κοινού κριτηρίου, μέτρου κτλ. Ευαίσθητους, κυνικούς, οξυδερκείς, ανέμελους κτλ.
