▪ Το να επιλέγεις τον Τσέχοφ (από τον Ντοστογιέφσκι), τον Καμί (από τον Σαρτρ), τον Βιζυηνό (από τον Παπαδιαμάντη) δεν καταγράφει μόνο μια αναγνωστική κλίση.
▪ Πριν από λίγες μέρες. Σκύλος και άντρας με τεντωμένο λαιμό και κλειστά μάτια στον χλομό ήλιο. Ο σκύλος αντέγραψε τη στάση του άντρα; Το αντίστροφο; Μήπως ασύνειδος συγχρονισμός; Γαλήνια εικόνα. Τη φωτογράφισα με τα μάτια. Σε κάποιο βιβλίο θα τη συναντήσω ως αιφνίδια επινόηση.
▪ Τι θαλπωρή προσφέρει ένα ιδεολογικό, πολιτικό ή αισθητικό δόγμα. Σε προφυλάσσει, σε ανακουφίζει από την αταξινόμητη, ρευστή, ατιθάσευτη πραγματικότητα. Παραπέμπεις για οτιδήποτε σε αναστατώνει ή σε τρομάζει στο κατάλληλο εδάφιο, υποσημείωση ή αστερίσκο κι όλα βαίνουν καλώς – εκτός σου δεν είμαι βέβαιος, εντός σου σίγουρα.
▪ Πώς να διατυπώσεις με ακρίβεια αυτό που πιστεύεις για το κείμενο ενός μαθητευόμενου συγγραφέα, χωρίς να τραυματίσεις ούτε την αλήθεια της γραφής, ούτε την αλήθεια του γράφοντος (σύμφωνα, πάντα, με τη δική σου πρόσληψη). Δύσκολη, διαρκής μέριμνα. Μια κόψη.
▪ Η μητέρα μου, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, είχε Αλτσχάιμερ. Οι διάλογοί μας ήταν δύσκολοι, συγκινητικοί, μετα-υπερεαλιστικοί. Κάποιους τους αρχειοθέτησα και τους ενσωμάτωσα στα «Πορφυρά γέλια» (2010) στη φιγούρα «Η γιαγιά που ξεχάστηκε».
Σπάραγμα διαλόγου που δεν τον έβαλα τελικώς (και τον έχω ακόμη φυλαχτό, πυξίδα εντός μου).
– Πάλι εσύ εδώ;
– Πάλι…
– Η μέρα σήμερα είναι.
– Είσαι καλά;
– Ξέρεις τον μπαμπά μου;
– Μόνο από φωτογραφίες…
– Είναι ψηλός.
– Οντως.
– Τον γιο μου;
– Κάπως…
– Αν τον δεις, να του πεις πως τον αγαπώ πολύ…
– Θα του το πω…
– Θα ξανάρθεις;
