Ισοπεδωτισμός και δημοκρατία

Η επανεμφάνιση της Χρυσής Αυγής -και μάλιστα στα σχολεία- αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση -πλην του Νίκου Δένδια- ως η χρυσή ευκαιρία για να χτυπηθούν η Αριστερά και κάθε μορφή λαϊκού κινήματος και λαϊκής διαμαρτυρίας. Ενας ολόκληρος μηχανισμός κυβερνητικών στελεχών και φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ κινητοποιήθηκε ταχύτατα, προβάλλοντας το θέμα με σαφέστατα ξεκάθαρο ισοπεδωτικό τρόπο.

«Καταδικάζουμε τις καταλήψεις των φασιστών αλλά δεν κάνουν μόνο αυτοί καταλήψεις. Κάνουν και οι αριστεροί. Καταδικάζουμε επομένως όλες τις καταλήψεις. Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», ήταν η επωδός της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Η λογική αυτή μπορεί να επεκταθεί παντού. Κάνουν διαδήλωση οι φασίστες; Πρέπει να καταδικαστούν όλες οι διαδηλώσεις. Κάνουν απεργία; Πρέπει να καταδικαστούν όλες οι απεργίες. Διαμαρτύρονται; Πρέπει να καταδικαστεί κάθε μορφή διαμαρτυρίας. Αλλά τότε τι μένει;

Μια δημοκρατία χωρίς διαφωνίες, αντιδράσεις και διαμαρτυρίες δεν είναι δημοκρατία. Μια δημοκρατία που δεκτές γίνονται μόνο οι αντιδράσεις που τηρούν τις προδιαγραφές της εκάστοτε εξουσίας -κυβερνητικής ή μη- είναι μόνο στο όνομα δημοκρατία. Στην ουσία είναι η επιτομή του αυταρχισμού.

Για όποιον δεν υποτάσσει την αλήθεια σε σκοπιμότητες, είναι απολύτως σαφές πως δεν διαμαρτύρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο κι ούτε για τον ίδιο σκοπό. Επίσης, είναι ξεκάθαρο πως η βία έχει πολλές μορφές και ακόμη περισσότερες αιτίες. Δεν είναι ίδια σε όλες τις περιπτώσεις και δεν είναι πάντοτε καταδικαστέα.

Η ελληνική μεταπολιτευτική δημοκρατία, για παράδειγμα, αναγνώρισε ως δίκαιη και νόμιμη τη βία των αντιστασιακών οργανώσεων κατά της χούντας. Επιπλέον υπάρχει και η νόμιμη άμυνα. Κανένας δεν είναι ηλίθιος να κάθεται αδιαμαρτύρητα να του διαλύει τη συγκέντρωση η αστυνομία και να τον ξυλοφορτώνουν οι ροπαλοφόροι των ΜΑΤ.

Μια κυβέρνηση, επομένως, που δεν βλέπει ουσιαστικές διαφορές στον τρόπο διαμαρτυρίας των κοινωνικών ομάδων και των πολιτικών δυνάμεων ή που προσπερνάει αυτές τις διαφορές για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες, είναι εντελώς απαίδευτη στα ζητήματα της δημοκρατίας και φλερτάρει επικίνδυνα με ολοκληρωτικές αντιλήψεις.